एतस्मिन्नेव समये, राजा परिमलः तद्वचनं श्रुत्वा प्रेम्णा परिपूर्णः कम्पमानया वाचा सस्नेहमुवाच। ततः स्निग्धया देवक्या राज्ञ्या स्नेहपूरितया वाचा राजानं सम्बोधितवती। सा उवाच—"त्वया परित्यक्ताः वयं अन्यस्य राज्ञः समीपं विचरामः।" इति। तद्वचनं श्रुत्वा राजा परमानन्देन संविग्नः स्वस्य लक्षशः सेनायाः सञ्चालनं आज्ञापयत्। पञ्चाहानन्तरं भूमिपालः समागतः, तयोः मध्ये महद्घोरं युद्धं संवृत्तं, यत् मासपर्यन्तं प्रवृत्तमासीत्। प्रभाते निर्मले दिवसे कृष्णांशः स्वलक्षसैन्येन चामुण्डानां शिरांसि पृथक् पृथक् छित्त्वा पतितवान्। तेषां शिरश्छेदने कृतमात्रे सर्वे लक्षसैनिकाः पुनः जीविताः अभवन्। एतद् दृष्ट्वा कृष्णांशः विस्मितः, तदा भयग्रस्तः अभवत्, हे मुनिवर। तदा स कृष्णांशः उवाच—"येन त्वया इदं विश्वं व्याप्यते, स नादमात्रमस्ति। हे चामुण्डे! रक्तबीजविनाशाय यत् रूपं धारितं त्वया, तस्मै नमः।" इत्युक्त्वा तस्य स्तोत्रस्य श्रवणेन वरप्रदायिन्याः सर्वसिद्धिदायिन्याः देवी प्रसन्ना अभवत्। यदा लक्षशत्रवः भस्मीकृता, चामुण्डा भूमौ आगता; भूमिपालः तद्वार्तां श्रुत्वा भीतः सम्प्राप्तः, स उवाच—"मम अपराधं क्षमस्व।" राज्ञः वचनेन महान् भयः उत्पन्नः, स उवाच—"त्वं मम बान्धवः, वयं च तव दासाः एव।" इति। एतच्छ्रुत्वा परिमलः तं राजानं प्रोवाच—"त्वं विष्णुभक्तं दयालुं शरणदं शरणं गच्छ।" इत्युक्ते भूमिपालः बलसम्पन्नः द्विजरूपं धारयित्वा तथा अकरोत्। ततः लक्षणः वीरः राजानं प्रति स्नेहं प्रकटितवान्। फाल्गुनमासे सम्प्राप्ते सर्वे स्वस्वगृहं प्रतिनिवृत्ताः। बलखानः सन्तप्तः गया क्षेत्रे पितृयज्ञं कृत्वा, वेदनिष्ठानां सहस्रं ब्राह्मणान् भोजयामास। कातिर्कमासे सोमवारे कृतिका-व्यतीपातयोगे कृष्णांशः लक्षसैन्ययुक्तः स्वर्णवत्याः सहितः पवित्रं उत्पलारण्यं, यत्र वाल्मीकिना सेव्यते, तत्र गतः। स शुद्धहृदयः पुष्पवत्याः सहितः तत्र प्रविष्टः। एवं तत्र स्थिते, म्लेच्छजात्या जाताः केचन तत्र आगताः। सा स्वर्णवती परमसुन्दरं कृष्णांशं दृष्टवती। तं दृष्ट्वा सा मूर्च्छिता पतिता; कृष्णांशः सर्वमोहयिता तां निरीक्ष्य उपविष्टः। एवं तत्र स्थिते, कः अष्टादश पुराणान् उक्तवान्, किम् तेषां फलम् इति प्रश्नः कृतः। तं रमणीयं प्रश्नं श्रुत्वा शास्त्रकुशलः विद्वान् प्रत्युवाच—"पराशरेण विरचितं पुराणं विष्णोः देवतारूपे समर्पितम्। शुकदेवेन भागवतं प्रोक्तम्, ब्रह्मणा ब्रह्मपुराणम्। मत्स्य, कूर्म, नरसिंह, वामन, शिव—एते षड्राजसिकानि कर्मवीर्ययुक्तानि लोके स्मृतानि।" "अङ्गिरसाऽग्नेयपुराणं निर्मितम्, महादेवेन श्रेष्ठं भविष्यपुराणं लोकहितार्थं विरचितम्। षड्राजसिकानि ज्ञातानि, षड्तामसिकानि शक्तिधर्मनिष्ठानि मुनिभिः स्मृतानि।" "यदा घोरः कलियुगः पृथिव्यां समुपस्थितः, विक्रमनामकः राजा अभवत्। तदा नैमिषारण्ये वसन्तः सर्वे मुनयः, सुतेन अष्टादशोपपुराणानि श्रावितानि।" एवं श्रुत्वा कृष्णांशः धर्मनिष्ठः सन् ब्राह्मणेभ्यः गावः सुवर्णद्रव्याणि च दत्तवान्। ततः शोभा नाम भिक्षुकस्त्री सन्, मदमत्ता, रुद्रदास्याः राक्षसी वीर्यवन्तं चिन्तयन्ती, मायारूपिणी सा स्वर्णवतीं दृष्ट्वा, तस्याः वामभागं छित्त्वा तुष्ट्या स्वगृहं गन्तुं समुपक्रमत्।