श्रुत्वा तु तानि वचनानि, कृष्णांशः विनीतया वाचा अभाषत— “तस्मात् त्वां परित्यज्य भूमिः नृपतेरधीनता प्राप्ता।” स एव धर्मज्ञः तस्मात् अपराधिनं क्षमस्व इति पुनः उक्तवान्। तस्य वाक्यानि श्रुत्वा जयचन्द्रः नृपः उक्तवान्— “शीघ्रं त्वं स्वकुलसमेतः गच्छ, अन्यथा स्थातुं न ते अनुमतिः।” तं वाक्यं श्रुत्वा सर्वलोकविमोहकः कृष्णांशः हसन् उवाच— “यद् दातव्यं तत् ददातु नृपः, यथायोग्यं प्रतिगृह्यतु च।” एवं उक्ते नृपः कृष्णांशस्य पुरतः लज्जितः अभवत्। ततः शुभलक्षणसम्पन्नः वीरः सकुलः तथा अह्लादः, कुठारनगरं गत्वा नृपस्य दुर्गं घेरितवन्तः। तत्र लक्षणः राजा, वामनवंशसमुद्भवः, दशसहस्रैः सैन्यैः सहितः अभवत्। यमुनां जलान्युत्तीर्य, कल्पक्षेत्रं प्राप्तवान्; वीर्यवर्धितः लक्षणः अग्रतः अग्रसरः। ततः सुन्दरीं वेत्रवतीं नदीं सैन्येन सह उपगच्छत्। एतस्मिन्नेव काले, शतसहस्रसैन्यनायकः चामुण्डः वीरः प्रकटितः। तयोः मध्ये महान् युद्धः अभवत्, उभौ अस्त्रवर्षणसम्पन्नौ। ततः रक्तबीजः शीघ्रगामी बलवान् गजमारूढः आगतः। तत्र केचित् वीराः संग्रामे निहताः, अन्ये पराजिताः। तदा तालनः स्वबलं विखण्डितं दृष्ट्वा, गदायुधः गजं ताडितवान्; चामुण्डः भूमौ पतितः। ततः खड्गविद्याप्रवीणः वीरः तालनं भारीगदायुक्तं साक्षात् समागच्छत्। लक्षणः शीघ्रं अग्रसरः, शत्रुं स्वबाणेन ताडितवान्। रक्तबीजस्य अनुयायिनः सहस्रं वीराः खड्गशूलशक्तिपाणयः। ते वीराः आदौ हृष्टाः, पश्चात् रक्तबीजभयेन संतप्ताः अभवन्। ब्रह्मानन्दः तान् दृष्ट्वा, स्वपितरं अगच्छत्। ततः परिमलराजः तद्वाक्यं श्रुत्वा, प्रेमविह्वलः कम्पितवाचा अभाषत्। तदा देवकी महारानी, स्नेहेन पूर्णा, नृपं उवाच— “त्वया त्यक्ताः वयं अन्यं नृपं याचन्तः विचरामः।” तद्वाक्यं श्रुत्वा, नृपः परमसुखेन अभिभूतः, स्वशतसहस्रसैन्यं सज्जीकर्तुं आज्ञापयत्। पञ्चदिनेषु गतेषु, भूमिपति आगतः; तयोः मध्ये महद् घोरं युद्धं मासपर्यन्तं अभवत्। शुद्धे दिवसे, कृष्णांशः शतसहस्रसैन्ययुक्तः, चामुण्डानां शिरांसि पृथक् पृथक् छित्त्वा। तेषां शिरःच्छेदे, सर्वे शतसहस्रवीराः पुनः जीविताः अभवन्। ततः कृष्णांशः आश्चर्यं प्राप्य, भयेन पूर्णः अभवत्। स उवाच— “एतद् विश्वं त्वया व्याप्तं, केवलं सततध्वनिरूपं अस्ति। हे रक्तबीजनाशाय चामुण्डारूपधारिणि!” तस्य स्तोत्रं श्रुत्वा, देवी वरदायिनी सर्वसिद्धिसाधिका तुष्टा अभवत्। शतसहस्रशत्रवः भस्मीभूताः सति, चामुण्डा भूमिं आगच्छत्; भूमिपति तद्वार्तां श्रुत्वा, भयेन आगत्य इदं वचनं उवाच— “मम अपराधं क्षमस्व।” नृपस्य वचनात् महान् भयः उत्पन्नः; स उवाच— “त्वं मम बान्धवः, वयं तव सेवकाः एव।” ततः परिमलः नृपं उवाच— “त्वं दयालु विष्णुभक्तं शरणं गच्छ, स तव आश्रयदाता अस्ति।” ततः भूमिपति, शक्तिमान् द्विजरूपं धारयित्वा, तदनुसारं अचारयत्। तदा लक्षणः वीरः, नृपं प्रति स्नेहं दर्शितवान्। फाल्गुनमासे आगते, सर्वे स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। बलखानः भावविह्वलः, गया क्षेत्रे पितृयज्ञं कृत्वा, वेदनिष्ठं ब्राह्मणसहस्रं तर्पितवान्। कार्तिकमासे सोमवारे, कृतिका-व्यतीपातयोगे, कृष्णांशः शतसहस्रसैन्ययुक्तः, स्वर्णवतीसहितः अभवत्।