स्वर्णमयं च विविधरत्नभूषितं च शृङ्गलम् तत्र समुपस्थितम्। ततः परिमलपुत्रः, विजितः सन्, राज्ञे समुपदिदेश। उक्त्वा एवम्, स वीरः काञ्चन्यकुब्जमहानगरं प्रति प्रस्थितवान्। 'कः त्वं, अश्वारूढः, निर्भयः क्षत्रियश्रेष्ठः, इह आगतः?' इति पृष्टः स वीरः प्रत्युवाच— 'महानुभाव, चन्द्रवंशेन अहं प्रेषितः।' ततो बलवान् राजा चन्द्रवंशकुलसहितः समागच्छत्। अतः त्वं स्वबलैः सह अह्लादादिभिः सह गन्तव्यः। एवं उक्तः लक्षणः जयचन्द्रं प्रणम्य तस्थौ। जयचन्द्रः तद्वचनं श्रुत्वा जननायकं आह्वयत्। 'राजा परिमलः, क्रूरः सन्, स्वं स्वामिनं त्यक्तवान्।' स बान्धवं प्रियं मन्यमानः रक्षकान् विससर्ज। तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णांशः विनीतया वाचा अवदत्— 'अत एव त्वां परित्यज्य भूमिः राज्ञः वशं प्राप्ता।' त्वं सर्वधर्मविद्; अतः अपराधिनं क्षमस्व। तद्वचनं श्रुत्वा जयचन्द्रः अवदत्— 'त्वं शीघ्रं स्वकुलसहितः गच्छ; अन्यथा तव स्थातुं अनुमतिः नास्ति।' ततः कृष्णांशः, सर्वान् मोहितारः, हास्यं कृत्वा अवदत्— 'यत् दातव्यं तत् देहि, हे राजन्; यथोचितं मूल्यं स्वीकुरु।' एवं उक्तः राजा कृष्णांशस्य पुरतः लज्जितः अभवत्। तदा शाकुलः वीरः, शुभलक्षणसम्पन्नः, अह्लादः च सह, कूठारनगरं प्राप्त्वा राजगृहम् अभ्यधावत्। राजा लक्षणः, वामनवंशसम्भूतः, दशसहस्रबलसमेतः तत्र स्थितः। यमुनाजलानि अतिक्रम्य, कल्पक्षेत्रं प्राप्तवान्; वीरः लक्षणः, पूर्वाधिकबलसम्पन्नः, अग्रे अग्रे अग्रसरः अभवत्। स सेनया सह रम्यां वेत्रवतीं नदीं प्राप्तवान्। तस्मिन् समये, चामुण्डः, शतसहस्रसेनापतिः, उपस्थितः। तयोः मध्ये महान् युद्धम् अभवत्, उभयोरपि अस्त्रनिर्गमणसम्पन्नयोः। रक्तबीजः शीघ्रः बलवान् गजारूढः समुपस्थितः। केचित् वीराः संग्रामे हताः, अन्ये पराजिताः। स्वबलं भग्नं दृष्ट्वा तालनः गदायुद्धसम्पन्नः गजम् आघात्य, चामुण्डः भूमौ पतितः। स वीरः, खड्गविद्यायाम् निपुणः, गदायुधधारिणं तालनं प्रति समुत्तरयत्। लक्षणः शीघ्रं अग्रे गत्वा, तं शत्रुं स्वबाणेन आघातयत्। रक्तबीजस्य अनुयायिनः सहस्रवीराः, खड्गशूलतोमरधारिणः, तत्र स्थिताः। त एव वीराः, आरम्भे हृष्टाः, रक्तबीजस्य भयात् विषण्णाः अभवन्। ब्रह्मानन्दः तान् दृष्ट्वा स्वपितरं प्रति गतवान्। तद्वचनं श्रुत्वा राजा परिमलः प्रेम्णा परिपूर्णः कम्पमानया वाचा अवदत्। ततः देवकीरानी, स्नेहपूर्णा, राजानं प्रति अवदत्। 'त्वया परित्यक्ताः, अन्यं राजानं प्रति भ्रमामः।' तद्वचनं श्रुत्वा राजा, परमसुखसम्भृतः, स्वशतसहस्रसेनां सज्जीकरणाय आज्ञापयत्। ततः पंचदिवसात् भूमिपति आगतः; तयोः मध्ये महद् घोरयुद्धम् अभवत्, मासपर्यन्तम्। प्रभाते, निर्मलाकाशे, कृष्णांशः शतसहस्रसेनया चामुण्डानां शिरांसि पृथक् पृथक् छित्त्वा। तेषां शिरःच्छेदे सर्वे शतसहस्रवीराः पुनः जीविताः अभवन्। कृष्णांशः तद् दृष्ट्वा विस्मितः, तस्मिन् काले भयाकुलः अभवत्। कृष्णांशः अवदत्— 'एतद् विश्वं त्वया व्यापितम्, सततं शब्दरूपमेव।' हे त्वं रक्तबीजविनाशाय चामुण्डारूपं धारयितुम्!