तत्र सेनापतिं गजोपविष्टं तस्य मुकुटं बलवान् गृहीत्वा। ततः ब्राह्मणं प्रति कषत्रियः स्वधर्मपालः इति उक्त्वा, तस्य जीविकां प्रदत्तवान्। तद् श्रुत्वा, सः सन्मान्यं शुभं धनं ब्राह्मणाय आदरात् दत्तवान्। ततः सः, अश्वश्रमात् अत्यन्तक्लान्तः, वटवृक्षच्छायां दृष्ट्वा, तत्र विश्रामाय उपविष्टः। एतस्मिन्नेव काले, वामनः स्वदूतैः कारणं ज्ञात्वा, तत्त्वं अवगच्छत्। दिव्यः अश्वः चौर्येण हृतः इति ज्ञाते, जननायकः जागरितः। अश्वस्य खुरचिह्नं दृष्ट्वा, निर्भयः वामनं समीपं गतः। सः कषत्रियाणां हासहेतुर्भूतः, पृथिव्यां भयप्रदः इति। अन्यथा, कृष्णांशः नगरं निःसंशयं विनाशयेत् इति। तेन भीतः, हरिनगरं समर्पयितुं निश्चितवान्। तत्र सुवर्णमयी विविधरत्नभूषिता काष्ठी दत्ता। ततः परिमलपुत्रः जयचन्द्रं प्रति विनीतः वचनं उक्तवान्। एवं उक्त्वा, सः वीरः कन्नौजमहानगरं प्रति प्रस्थितः। 'कः त्वं अश्वारूढः निर्भयः कषत्रियश्रेष्ठः इह आगतः?' इति पृष्टः। सः प्रत्युत्तरं दत्तवान्— 'महानृप, चन्द्रवंशात् प्रेषितः अस्मि।' ततः बलवान् राजा चन्द्रवंशसहितः। अतः त्वं स्वबलैः अह्लादादिभिः सह आगच्छ। एवं तेन उक्तः लक्षणः जयचन्द्रं प्रति नमस्कृत्य स्थितः। जयचन्द्रः तद् श्रुत्वा जननायकं आह्वयितवान्। परिमलराजः क्रूरः स्वं अधिपतिं त्यक्तवान्। स्वबंधुं प्रियं मन्यते, रक्षकान् त्यक्तवान्। तद् श्रुत्वा कृष्णांशः विनीतं वचनं उक्तवान्— 'तव त्यागात् भूमिः राजस्य वशे आगता।' त्वं सर्वधर्मविद्; अतः अपराधिनं क्षमस्व। तद् श्रुत्वा जयचन्द्रः उक्तवान्— 'त्वं स्वकुलसहितं शीघ्रं गच्छ; अन्यथा स्थातुं न अनुमतिः।' तद् श्रुत्वा कृष्णांशः सर्वजनमोहकः हसित्वा उक्तवान्— 'राजन्, यत् दातव्यं तत् देहि, तथा यथोचितं स्वीकुरु।' एवं उक्ते, राजा कृष्णांशस्य सम्मुखे लज्जितः अभवत्। ततः वीरः सकुलः शुभलक्षणयुक्तः अह्लादः च। कुट्हारनगरं प्राप्त्वा, तत्र नृपदुर्गं घेरितवान्। लक्षणः, वामनवंशसम्भूतः, दशसहस्रबलैः सहितः। यमुनां नदीं तीर्य, कल्पक्षेत्रे आगतः; वीरः लक्षणः पूर्वेभ्यः बलिष्ठः अग्रे अग्रे प्रस्थितः। सः सुन्दरां वेत्रवतीं नदीं स्वबलैः सह प्राप्तवान्। एतस्मिन्नेव समये, वीरः चामुण्डः शतसहस्रसेनानायकः आगतः। तयोः मध्ये महायुद्धं अभवत्, उभौ अस्त्रवर्षणसम्पन्नौ। रक्तबीजः शीघ्रः बलवान् गजोपविष्टः आगतः। केचन युद्धे हताः, केचन तत्र पराजिताः। स्वबलं भग्नं दृष्ट्वा, तालनः गदायुक्तः गजं आहतवान्; चामुण्डः भूमौ पतितः। ततः शस्त्रकुशलः वीरः, तालनं गदायुक्तं समागच्छत्। लक्षणः शीघ्रं अग्रे गत्वा, शत्रुं स्वबाणेन आहतवान्। रक्तबीजस्य अनुयायिनः सहस्रं, शस्त्रशूलपट्टिशधारिणः। ते वीराः आरम्भे हृष्टाः, रक्तबीजभयात् विषण्णाः अभवन्। ब्रह्मानन्दः तान् दृष्ट्वा, स्वपितरं समीपं गतः।