तस्याः विवाहार्थं पितरः स्वयंवरं आयोजयत्। सा विधिवत् पाणिग्रहणकर्मणा परिणीता, हृष्टा नूतनं गृहं प्रत्यगच्छत्। तयोः संयोगात् जननायक इति पुत्रः जातः। स वीरः सिन्धुतटवर्तिनः राज्ञः बलात् विजित्य विजयी अभवत्। एकदा स महान् नृपः स्वसैन्येन परिवृतः प्रस्थितवान्। तत्र जननायकस्य च राज्ञः च महायुद्धं अभवत्। स स्वं राज्यं कुटुम्बं च परित्यज्य महावतीं प्राप्तवान्। तत्रैव निवासं स्थाप्य, स्वनाम्ना पृथिव्याम् प्रसिद्धिं प्राप्तवान्। ततः स महाबलः अन्यैः राज्ञः अनुमोदितः तस्य ग्रहणाय आज्ञापितः। स लक्षसैनिकैः सह नेत्नवतीतीरं प्राप्तवान्। तदा स स्वखड्गं गृहीत्वा, दृढबाहुः आत्मसंयमी च, अग्रे प्रस्थितवान्। स गजस्थाय सेनापतये मुकुटं जघान। तत्र ब्राह्मणः उक्तवान् – “त्वं क्षत्रियः, मम पोषकः।” इति। तत् श्रुत्वा स स आदरेण तस्मै शुभं धनं अददात्। तत्र वटतरुच्छायां दृष्ट्वा, स श्रान्तः विश्रान्तिं चकार। एवं वामनः स्वदूतैः कारणं ज्ञात्वा सर्वं अवगच्छत्। दिव्याश्वस्य चौर्ये जातमात्रे जननायकः जागरत्। अश्वचरणचिन्हं दृष्ट्वा, निर्भयः वामनं उपससार। स क्षत्रियाणां हासकारणं, पृथिव्यां भयदायकः च सदा। अन्यथा कृष्णांशः नूनं तव नगरीं नाशयिष्यति। एतद्भयेन स हरिनगरं दातुम् उद्यतवान्। सुवर्णनिर्मितं, विविधरत्नशोभितं च दण्डं तस्मै दत्तवान्। ततः परिमलपुत्रः पराजितः नृपं प्रत्युवाच। एवं उक्त्वा स वीरः कन्यकुब्जमहानगरीं प्रतस्थे। तत्र कश्चन पृष्टवान् – “कस्त्वं, अश्वारूढः निर्भयः श्रेष्ठः क्षत्रियः, अत्र आगतः?” इति। स प्रत्युवाच – “महाराज, चन्द्रवंशेन प्रेषितः अस्मि।” इति। स शक्तिमान् राजा चन्द्रवंशकुलसहितः तिष्ठति। अतः त्वं स्वसैन्येन, अह्लादादिभिः सह, आगच्छ। इत्युक्तः लक्षणः जयचन्द्राय प्रणिपत्य तस्थौ। जयचन्द्रः तद्वचनं श्रुत्वा जनाध्यक्षं आहूतवान्। परिमलनृपः, क्रूरः सन्, स्वं अधिपतिं मां परित्यक्तवान्। स्वबान्धवं प्रियं मन्यमानः, रक्षिणः विसर्जितवान्। एतद्वचनं श्रुत्वा कृष्णांशः विनयपूर्वकं प्राह – “तव परित्यागेन भूमिः राज्ञः वशं प्राप्ता।” त्वं सर्वधर्मविद्; अतः अपराधिनं क्षमस्व। एतद्वचनं श्रुत्वा राजा जयचन्द्रः प्राह – “त्वं स्वकुलसहितः शीघ्रं गच्छ; अन्यथा स्थातुं न अर्हसि।” इत्युक्ते, कृष्णांशः सर्वमोहकः हसित्वा उवाच – “राजन्, यत् देयं तत् देहि, प्रतिदानं च गृहाण।” इति। एवं उक्ते, राजा कृष्णांशस्य पुरतः लज्जितः अभवत्। ततः शुभलक्षणसम्पन्नः वीरः सकुलः च अह्लादः च सह, कुठारनगरे प्राप्त्वा राजगृहम् अभ्यरुध्य तस्थतुः। राजा लक्षणः, वामनवंशी, दशसहस्रसैन्येन सहितः तत्र स्थितः। यमुनाजलं अतिक्रम्य, कल्पक्षेत्रम् अगच्छत्; वीरः लक्षणः पूर्वादपि बली अग्रे प्रस्थितः। स स्वसैन्येन सह रम्यां वेत्रवतीं नदीं प्राप्तवान्।