रञ्जित्समानः स वीरः शत्रोः शरं च धनुषं च छित्त्वा तं रुषा अभिभूतः दण्डैः नागवत् तं शत्रुं निगृह्य, लक्ष्यम् आरोप्य शत्रोः कण्ठं ताडितवान्। तस्य महावीरस्य निधनसमये ब्रह्मानन्दः शोकाकुलः अभवत्। भाद्रपक्षस्य शुक्लाष्टम्यां सन्ध्याकाले स राजा द्वारं षष्टिसहस्रसेनया दृढं कृतवान्। पृथिव्याः शक्तिमान् राजा पुत्रशोकात् संतप्तः अभवत्। यथा मया शिरीषनगरं रम्यं रिक्तं कृतं, तथा सोमवंशजाः मम बाणैः नाशं गमिष्यन्ति। इत्युक्त्वा स राजा धुन्धुकारं आह्वयत्। तत् श्रुत्वा धुन्धुकारः शीघ्रं द्वारं प्राप्तवान्। ततः स महाबलः राजा अष्टलक्षसेनया सह प्रस्थितवान्। भाद्रपक्षस्य शुक्लदशम्यां मलना शोकात् अभिभूताः। हे कच्छपदेशीय, गौतमवंशोद्भव, सा मलना स्वपुत्रम् अह्लादं तस्य अनुजं च, उभौ प्रियौ, आह्वयत्। शोकग्रस्तायै मलनायै सा उवाच—‘स प्रभुः तव समीपं न आगमिष्यति।’ एतद्वचनं श्रुत्वा मलना धर्मात्मा अश्रूणि मुमोच। ‘हा रामांश, महाबाहो, पुत्र, सुन्दर कृष्णांश!’ ततः परिमलपुत्रः तां रानीं तथा स्थितां दृष्ट्वा उवाच—‘रोमहर्षण, वद—कः अयम्? किं कृतवान्?’ परिमलस्य पिता अनङ्गमहि-राज्ञः मन्त्रिणः आसीत्। तस्य कन्या परिमला नाम्ना जाताः। तस्य विवाहाय पिता स्वयंवरं आयोजयत्; सा विधिवत् परिणीताः, हर्षेण गृहं गताः। तयोः संयोगात् जननायकः पुत्रः अभवत्। स वीरः सिन्धुतटस्थराज्ञः बलात् विजितवान्। एकदा स महान् राजा सेनया परिवृतः प्रस्थितवान्। जननायकस्य राज्ञः महायुद्धम् अभवत्। स स्वं राज्यं कुलं च परित्यज्य महावतीं प्राप्तवान्। तत्र स वासं स्थापयित्वा स्वनाम्ना भूमौ प्रसिद्धः अभवत्। ततः स महान् राजा अन्यैः राज्ञः अनुमत्याः तस्य गृहम् आज्ञापयत्। स शतसहस्रसेनया नेत्रवतीतीरं प्राप्तः। ततः स शक्तिबलसम्पन्नः, आत्मनिग्रहवान्, खड्गं गृहित्वा अग्रे गतः। गजस्थ सेनापतेः किरीटं गृहीत्वा। ‘त्वं क्षत्रियः, अहं ब्राह्मणः, मम पोषकः।’ इति श्रुत्वा स ससम्भ्रमं शुभं धनं दत्तवान्। तत्र वटवृक्षस्य छायां दृष्ट्वा स श्रान्तः विश्राम्यत्। ततः वामनः स्वदूतैः कारणं ज्ञात्वा अवगच्छत्। दिव्याश्वस्य अपहरणसमये जननायकः जागरत्। अश्वखुरचिह्नं दृष्ट्वा स निर्भयः वामनं समीपं गतः। स क्षत्रियेषु हासकारः, पृथिव्यां भयप्रदः। अन्यथा कृष्णांशः तव नगरं नाशयिष्यति। इति भयात् स हरिनगरं दातुं निश्चितवान्।