श्रुत्वा तानि भीषणवचनानि, बलसम्पन्नः ब्रह्मानन्दः तत्र स्थितवान्। तस्मिन्नेव काले, राजापि कलहप्रियः, स्वसैन्येन वीरपुत्रैः सह, युद्धाय सज्जः अभवत्। तयोः उभयोः बलानां मध्ये पृथिव्यां महद् युद्धम् अभवत्। तत्र लक्षणः, निर्भयः वीर्यवान् च, नृपतिसिंहवत् आसीत्। स लक्षणः युद्धे कामसेनं देवं विजित्य पराजितवान्। तस्मिन् समये, ब्रह्मा अपि शक्तिमान् तलनं बन्धने गृहीतवान्। पुनः, लक्षणस्य धनुः भग्नम् अभवत्, स च महाबलेन पुनरपि बन्धितः। तदा योगिनां सेना विघटिता, दिशो दिशः पलायिता। ब्रह्मानन्दः मम सैन्यं संहारयन् समुपागतः। इति उक्त्वा, स तान् सर्वान् संगृह्य ब्रह्मानन्दम् अनयत्। तदा कृष्णांशः शक्तिमान् आकाशमार्गे तं समुपेत्य स्थितवान्। तस्य मूर्च्छितस्य सति, ते हर्षेण तान् विमुक्तवन्तः। योगिसैन्ये पराजिते, ब्रह्मानन्दः बलसम्पन्नः तत्र स्थितः। ततः राजा अपि, भूपतिना अनुमोदितः, समुपागमत्। तत्र नृहरः निर्भयः पराक्रान्तः च, मर्दनः अपि, स्वस्वरूपे स्थितौ। चामुण्डः अपि कामसेनस्य सह धनुषा युद्धं कृतवान्। तस्य धनुः छित्त्वा, समुपेत्य, खड्गयुद्धं आरब्धवान्। तदा, रोषपूर्णः युद्धाय सज्जः अभयः तम् इदं वचनं अब्रवीत्— "त्वं भूमिपतेः सुतः, मातुल्याः जातः। कथं त्वं क्षत्रियाणां परं धर्मं नाशयितुम् इच्छसि?" इति। ततः स तम् शिरसि ताडितवान्; एवं हतो स स्वर्गं गतः। मदनं गाोपसुतं च हत्वा, महाबलः शरदनः उत्तरदिग्भागः विज्ञेयः, मदनस्य च निधनं उत्तरदिशि जातम्। रूपणः संगम्य मर्दनं मूर्च्छितं कृतवान्। ब्रह्मानन्दः, क्रोधेन, तारकं बन्धने गृहीतवान्। नृहरः रणजितं समागम्य, स्वशरेण क्रुद्धः ताडितः। स यः दुःशासनांशः आसीत्, स मृतः तत्रैव लीनः। नृहरे स्वबन्धौ हते, मर्दनः क्रोधसमाविष्टः अभवत्। रणजित्, वीरः, परिमलसम्भवः, तान् छित्त्वा निपातितवान्। वीरमर्दने हते, महाबलः शरदनः अपि तत्र प्रविष्टः। महतीं क्लेशां प्राप्य, रणजित्, मालनासुतः, युद्धे प्रवृत्तः। त्रिषु बन्धुषु युद्धे निहतेषु, तारकः क्रोधेन आविष्टः अभवत्। स शरं छित्त्वा, शत्रुधनुः अपि, रणजिता सह, छित्तवान्। क्रोधेन पीडितः, यथा सर्पः दण्डैः निगृह्यते, तथा सः। स शत्रोः कण्ठं लक्ष्यीकृत्य ताडयामास। तस्मिन् महावीर्ये निहते, ब्रह्मानन्दः शोकाकुलः अभवत्; रात्र्यागमे, भाद्रपदशुक्लाष्टम्यां सायं सञ्जाते। तदा स द्वारं सुदृढं कृतवान्, षष्टिसहस्रसैनिकैः युक्तम्। भूमिपतिः शक्तिमान्, पुत्रशोकवशात् संतप्तः अभवत्। यथा मया श्रीशाख्यां रम्यां पुरीं रिक्तां कृतम्, तथा चन्द्रवंशसमुत्पन्नाः अपि मम बाणैः विनाशिताः भविष्यन्ति। इति उक्त्वा, राजा धुन्धुकरं आहूतवान्। तद्वचनं श्रुत्वा, धुन्धुकरः शीघ्रं द्वारमुपेत्य स्थितवान्। ततः महाबलः राजा, अष्टशतसहस्रैः सह, प्रस्थितवान्।