ते योगेन हृष्टचित्ताः द्विशतानि वर्षाणि यत्नपूर्वकं ध्यानं कुर्वन्तः स्थिताः। सायंसंध्यार्चनदेवानुष्ठानं कृत्वा, ते जनार्दनं समाहितचित्ताः सदा ध्यातवन्तः। तदा व्यासशिष्य सौभाग्ययुक्त महाबुद्धे, दीर्घायुष्मान् भवेत्याशिषा प्रदत्ता। अथ अवन्त्यां शङ्खनाम्ना राजा वर्तते स्म। विदेशेषु शाकाधिपतिः प्रभुत्वं कर्तुं प्रवृत्तः। यदा कलियुगस्य द्विसहस्रं वर्षं सम्प्राप्तं, तदा विदेशिजनवंशः समृद्धिं प्राप्नोति स्म। ब्रह्मवर्तात् परं पुण्यसरा सरस्वत्याः तटमस्ति। कलियुगे समुपस्थिते, देवार्चनं वेदभाषा च नष्टे। व्रज, महाराष्ट्र, यवन, गुरुंडिकेति भाषाः प्रवर्तन्ते। तत्रापि जलं 'पानीयं', पेयं जलं 'पानि', क्षुधा 'भुक्षा', तृष्णा 'भुखा' इति कथ्यते। यज्ञशब्दः 'इष्टिः', मांसशुद्ध्यर्थं 'इष्टिनी', 'आहुति' 'अजु', 'ददाति' च 'दधाति' इत्यपि प्रयुज्यते। पिता, पितामहः, भ्राता, 'बदरा', पतिः इत्येव शब्दाः प्रवर्तन्ते। जानुस्थले 'जैनु' शब्दः, सप्तसिन्धुशब्दः च तत्र प्रचलति। रविवासरे 'सन्दे', फाल्गुने 'फरवरी' इत्यादि शब्दाः प्रयुक्ताः। सप्तसु पुण्यनगर्यः हिंसा जायते। विदेशदेशेषु प्राज्ञपुरुषाः तेषां आचारान् अनुसरन्ति। भारतवर्षे तेषां द्वीपेषु च विदेशीनां शासनं प्रवर्तते इति श्रूयते। एतदाकर्ण्य सर्वे मुनयः महतीं शोकव्याप्तिम् आपन्नाः। एवं कलियुगराजानां वृत्तान्तः प्रवर्ण्यते। तत्र विदेशेषु कश्चन द्विजः काश्यपः नाम वर्तते स्म। तस्य भार्या आर्यावती, तयोः दश निष्पापाः पुत्राः अभवन्। तत्राचार्यः, दीक्षितः, पाठकः, शुक्लमिश्रः च—एते द्वौ चतुर्वेदविदः कीर्त्यन्ते, समनामा गुणसम्पन्ना इति स्मर्यन्ते। स काश्यपः कश्मीरे गत्वा जगन्मातरं सरस्वतीं सम्यक् अर्चयामास। धूपदीपनैवेद्यपुष्पसमर्पणैः स तां मातरं प्रार्थयामास—"माते, जगन्माते, मम पुरतः किमर्थं न प्रतीयसे?" देवी, सुरार्थं धर्मद्रोहिणं शीघ्रं नाशय; त्वं बहुरूपा, धूम्रलोचनं रोरुवेण हत्वा धर्मरक्षां कृतवती। दम्भमोहमदादीन् विनाश्य, सदा सुखरूपे स्थित्वा, तस्य मुनेश्चित्ते तुष्टिं प्राप्तवती। तत्र स्थिता देवी ज्ञानं दत्त्वा, स मुनिः विदेशभूमिं प्राप्तवान्। तत्र दशसहस्रद्विजसमूहः तेन सह आजगाम। सरस्वत्याः प्रसादेन स तत्र महापुरुषैः सहितः स्थितः। तेषां समूहानां मध्ये, देवीदत्तवरप्रभावात्, तेषां पुत्रपौत्राः च स एव काश्यपमुनिः च राजा अभवन्। राज्यपुत्राख्ये देशे अष्टसहस्रशूद्राः अपि आसन्। मुनिः स्वपुत्रं मागधं नामाभिषिच्य, स्वयम् प्रस्थितवान्। स सुतायाः पुराणवक्ता सूतम् अभिवाद्य, विष्णुध्यानपरायणः अभवत्। नियतकाम्यकर्माणि कृत्वा, आदरात् पृच्छति स्म—"व्यासशिष्य, कलियुगे केन राज्यं स्थापितमिति कथय।" मागधः काश्यपपुत्रः मागधदेशं प्राप्तवान्। तेन पितृवंशीयं राज्यं स्मृत्वा, पुण्यभूमिं विशिष्टां कृतवान्।