तत्र सः अत्यन्तं शोकाकुलः सन् उवाच—“हा धिक्! मम बान्धवः धर्मस्य अपत्यं!” इति। सः पुनः व्यथितचित्तः प्रार्थयामास—“त्वं शीघ्रं मां दर्शय, अन्यथा अहं स्वं जीवनमपि परित्यक्ष्यामि” इति। एवं उक्तः तस्य भ्राता बलखानी, यः भूतगणेषु विचरति, यथावृत्तं सर्वं वृत्तान्तं स्वदुःखं च निवेदयामास। ततः दिव्यं विमानमारुह्य सः स्वर्गस्य रम्येषु स्थानेषु प्रस्थितवान्। तदा कृष्णांशः शोकसन्तप्तः भ्रातुः तिलहोमं चकार। तस्य वेणुनादेन जनमोहकः कृष्णांशः नृत्यं समारब्धवान्। तत्र लक्षणदेवः मृदङ्गं वादयामास, कांस्यतालानां च शब्दः अभवत्। तस्मिन्नेव काले मालना रानी तं वामनमहोत्सवम् अपश्यत्। कृष्णांशः स्वबान्धवैः सह मां दुःखिनीं परित्यक्तवान्। मालनाम् एवं उक्तां दृष्ट्वा कृष्णांशः स्नेहेन आकुलः अभवत्। सः उवाच—“राज्ञि! वयं योगिनः सर्वयुद्धेषु निपुणाः। यानि यवचूर्णानि च तव गेहे स्थितानि, तानि अस्माकं योगिसैन्येन रक्ष्यन्ते।” एतद्वचनं श्रुत्वा तस्य धर्मपत्नी, या कमललोचना, कृष्णवर्णा सुन्दरी च आसीत्; तदा महाबलः दुर्जयः राजा कृष्णांशेन पराजितः। तस्य वचनं श्रुत्वा मालना अपि प्रेम्णा संनद्धा अभवत्। सर्वाः स्त्रियः तदा कृष्णांशस्य शुभकृत्यानि गायन्त्यः, तालध्वनिना रक्ष्यमाणाः, तत्र स्थिताः। ते वीराः कीर्तिसागरं प्राप्तवन्तः, स्वबलपराक्रमं गर्वयन्तः। तदा राजा, स्ववंशघातकः, कृष्णांशस्य आगमनं विज्ञाय, तेन सह युद्धाय उद्यतः। हे महाराजन्! तैः योगिभिः सर्वाः स्त्रियः अपहृताः। तस्य राज्ञः सैनिकाः योगिवेषधारिणः सञ्जाताः। तेषां भीषणवचनं श्रुत्वा महाबलः ब्रह्मानन्दः आकुलः अभवत्। राजा तु कलहप्रियः, सेनया वीरपुत्रैः च सह, युद्धाय समुपस्थितः। उभयोः सैन्ययोः मध्ये भूमौ महद् युद्धम् अभवत्। लक्षणः निर्भयः शूरः च राजसिंहवत् आसीत्। लक्षणः तदा कामसेनं देवम् युद्धे पराजितवान्। तस्मिन्नेव काले ब्रह्मा महाबलः तालनं बद्धवान्। लक्षणस्य धनुः भग्नं जातम्, पुनः सः महाबलेन बद्धः। योगिसैन्ये भग्नं जातं, सर्वतः पलायमानं दृष्ट्वा, ब्रह्मानन्दः मम सैन्यं नाशयितुं प्राप्तः इति उक्त्वा, तान् संगृह्य ब्रह्मानन्दं नीतवान्। ततः कृष्णांशः महाबलः तं खपथेन उपसृत्य आगतः। सः मूर्छितः जातः; तदा हर्षेण तान् विमोचितवन्तः। योगिसैन्ये पराजिते, ब्रह्मानन्दः महाबलः स्थितः। ततः राजा, पृथिवीपतिना अनुमोदितः, आगतः। नृहरः निर्भयः शूरः च, मर्दनः अपि, स्वस्वरूपे स्थितवन्तौ। चामुण्डः कामसेनस्य सह धनुर्विद्यया युद्धम् अकरोत्। धनुः छित्त्वा, सः समीपं गत्वा खड्गयुद्धं चकार; तदा कोपात् युद्धाय उद्यतः अभयः तम् इदं वचनं उवाच— “त्वं भूमिपतेः पुत्रः, मातुलगर्भसम्भवः। कथं त्वं क्षत्रियाणां परमं धर्मं नाशयितुम् इच्छसि?” इति। ततः सः तं शिरसि प्रहृत्य, हतः स्वर्गं गतः।