श्रीमतीः देवीवचांसि श्रुत्वा स वीरः विस्मयेन पूर्णः अभवत्। सा अपि, तानि भीषणवचनानि श्रुत्वा, स्वर्णवतीसहितया, दुःखिता कृष्णांशेन सह देवसिंहम् अब्रवीत्। तद्वचनं श्रुत्वा, शुभलक्षणसमन्वितः सः, भीमसेनांशः तालनः, सेनापतिः महात्मा, तेन सह काल्पाक्षक्षेत्रं प्राप्य, योगिनः तत्र समुपस्थिताः। तत्र कृष्णांशः, तालनः, लक्षणदेवः च, सर्वे महाबलिनः, सप्तदिनानि द्वयोः मध्ये युद्धं समभवत्, मृत्युं संवर्धयन्तः। तस्मिन् दिवसे, हे महाभाग, महद् युद्धम् अभवत्। स्वसेनां पराजितां दृष्ट्वा, राजा परिमलः, महाबलः, तदा हस्त्यारोहणेन, यादवः चन्द्रवल्याः अधिपः अभवत्। ब्रह्मानन्दः अपि, महाबलः, हरिपुरीम् आरोहन् स्थितः। मर्दनः कुमारः, युद्धविजये प्रसिद्धः, तत्र आसीत्। रूपनः तु, अश्वारूढः, शरदनं प्रति गतः; नरहरिः कुमारः, शंखांशः अपि तत्र गतवन्तौ। तेषां मध्ये तस्मिन् युद्धे, चामुण्डः दशसहस्रबलसमेतः उपस्थितः। सः रम्यां पुरीं, चतुर्वर्णसमन्वितां, अपश्यत्। राजा तु, निपुणः, दुर्गद्वारम् आगतः। मलना, भ्रातरं दृष्ट्वा, शोकातुरया वाचा अब्रवीत्। पुण्ये सुप्रसिद्धे च तडागे जलम् अलभ्यत। हर्षविहीना कृष्णांशविहीना च, महद्दुःखम् आगतम्; कश्चन काश्यः कृष्णांशप्रेषितः कनीयान् काञ्चनकुब्जात् आगतः। एषः देवदत्तनाम्ना तव कार्यम् साधयिष्यति। सा चामुण्डं ब्राह्मणं कामाग्निना पीडितं दृष्ट्वा, "एषः कुटिलः ब्राह्मणः, अम्ब, मां नूनं नेष्यति," इति अवदत्। तस्या वचनं श्रुत्वा, राजा लज्जितः अभवत्। एतेषां मध्ये ब्रह्मनेतारः तैः पराजिताः। द्वारं दृढतमं कृत्वा, ते महतीं चिन्तां प्राप्ताः; परन्तु बलवान् राजा, राज्ञां अनुमोदितः, तत्र स्थितः। तदनन्तरं, षष्टिसहस्रसेनया तालनादमुख्याः चत्वारः स्त्रीवनं गत्वा, शिरीषाख्यां पुरीं प्राप्य, दुःखार्ताः, हिमदं मुनिं दृष्टवन्तः। ते प्रणम्य, शोकार्ताः, "हे मुनि, हे महाबल, हे वीर्यविनाशक!" इति वदन्तः। तद्वचनं श्रुत्वा, योगी हिमदः भूमिपेन नाशितः। एतानि भीषणवचनानि श्रुत्वा, कृष्णांशः शोकसमाविष्टः अभवत्। तत्र सः अतिविलप्य, "हन्त, धर्मपुत्र बान्धवः!" इति अवदत्। "त्वं शीघ्रं दर्शनं ददातु, अन्यथा अहम् आत्मानं त्यक्ष्यामि।" इति सः प्रार्थयामास। एवं उक्ते, तस्य भ्राता बालखानी, भूतचरी, सर्वमेकैकं यथावत्, स्वदुःखं च, निवेदयामास। दिव्ये विमानमारुह्य, सः रम्यं स्वर्गं प्रायात्। ततः कृष्णांशः, शोकेन पीडितः, भ्रातुः तिलहोमं चकार। ततः वंशीध्वनिना, कृष्णांशः जनमोहकः, नृत्यं कर्तुं आरब्धवान्। लक्षणदेवः मृदङ्गं वादयामास, कांस्यतालध्वनिः च अभवत्। तस्मिन् काले, रानी मलना, वामनमहोत्सवं दृष्ट्वा, दुःखिता अभवत्। कृष्णांशः, स्वबन्धुभिः सहितः, मां दुःखिनीं परित्यक्तवान्। एवं मलनां सम्बोधितां दृष्ट्वा, कृष्णांशः स्नेहेन परिपूर्णः अभवत्।