राजन्, भूमिपालः युद्धकामः समागतः, तव पुरतः स्थित्वा दिव्यलिङ्गं पूजयित्वा तस्य बलात् ग्रहणाय उद्यतः। तस्मात्, हे बुद्धिनिष्ठ, स्वबलैः सह मया च सह युद्धाय सिद्धः भव। एवं श्रुत्वा, राजा परिमलः, महाबलशाली दैववशगः, तत्र स्थितान् पञ्चसहस्राणि वीरक्षत्रियान् हत्वा, शीघ्रं उत्थाय महान् राजा मेखलां बद्धवान्। तत्र तयोः सैन्ययोः युद्धे प्रवृत्ते, मलना पुत्रकामिनी अभूत्। सा देवी, महादेवी, दुःखनाशिनी, मन्त्रं दशसहस्रवारं जपित्वा, होमदानादिकं कृत्वा, तस्याः मलनायाः महाप्रपत्तिर्भविष्यति, सा नश्यति—मा शोच। एवं उक्त्वा, देवी शारदा कृष्णांशभागं प्रति जगाम, 'सा शीघ्रं नश्यति, तस्मात् त्वया रक्षितव्या' इति उक्तवती। देवीवाक्यं श्रुत्वा, स वीरः विस्मितः अभवत्। सा अपि, तानि भीषणवाक्यानि श्रुत्वा, स्वर्णवतीसहितया जगाम। तदा कृष्णांशः दुःखितः देवसिंहं प्रति वाक्यम् अवदत्। तत् श्रुत्वा, शुभलक्षणयुक्तः सः तेन सह, भीमसेनांशभागः तालनः, सेनापतिः महात्मा, कल्पाक्षक्षेत्रं प्राप्तः, योगिनः तत्र उपस्थिताः। कृष्णांशः, तालनः, लक्ष्णदेवः च सर्वे महाबलिनः, सप्तदिनानि तयोः मध्ये युद्धं प्रवृत्तम्, मृत्युम् अधिकृत्य। तस्मिन् दिने, हे महाभागे, महायुद्धमभवत्। स्वबलं पराजितं दृष्ट्वा, राजा परिमलः महाबलवान्, यदवः गजे स्थितः तदा चन्द्रावलिपतिः अभवत्। ब्रह्मानन्दः महाबलशाली हरिपुरीं आरुह्य स्थितः। मर्दनः कुमारः, युद्धविजये प्रसिद्धः, तत्रासीत्। रूपणः अश्वारूढः शारदानं प्रति गतः; नरहरिः कुमारः शंखांशः च अपि गतवन्तः। तेषां मध्ये तस्मिन् युद्धे, चामुण्डः दशसहस्रबलयुक्तः तत्रासीत्। सः रम्यां पुरीं, चातुर्वर्ण्यसम्पन्नां दृष्टवान्। राजा, कौशलयुक्तः, दुर्गद्वारं प्राप्तवान्। मलना भ्रातरं दृष्ट्वा दुःखिता इदं वचनम् अवदत्—पुण्ये विख्याते तटाके जलं न लब्धम्। नानन्दिता, कृष्णांशविहीना, महद् दुःखम् आगतम्; काश्चन कन्यकुब्जात् आगता कृष्णांशेन प्रेषिता। एषा देवदत्ता नाम्ना तव कार्यं साधयिष्यति। सा चामुण्डं दृष्ट्वा, कामाग्निदग्धं ब्राह्मणं अपश्यत्। 'एषः कौशलयुक्तः ब्राह्मणः, अम्ब, माम् नूनं नयिष्यति।' इति उक्तवत्याः वचः श्रुत्वा, राजा लज्जितः अभवत्। तस्मिन्नेव काले, ब्रह्मणा नेतृत्वे कृताः ते तैः पराजिताः। द्वारं दृढीकृत्य महतीं चिन्ताम् आपन्नाः, किन्तु बलवान् राजा, नृपैः अनुमोदितः, स्थितवान्। तदा तालनदेन नेतृत्वे षष्टिसहस्रसेनया सह, चत्वारः स्त्रीवनं गत्वा शिरीषनाम्नि पुरीं जग्मुः; तत्र दुःखार्ताः हिमदं मुनिं दृष्ट्वा। प्रणम्य दुःखपीडिताः ऊचुः—'हे मुनि, हे महाबल, हे बलविनाशन!' इति। तद्वचनं श्रुत्वा, योगी हिमदः भूमिपालेन नाशितः। तानि भीषणवचनानि श्रुत्वा, कृष्णांशभागः शोकसमाविष्टः अभवत्।