तत्र तु वत्सपुत्रस्य पद्मयोनेः पादः क्षतः जातः, स च स्वपादाभ्यां राज्ञः सेनां प्रहारं चकार। तस्मिन् काले चामुण्डा तत्र आगत्य बलखानस्य शिरः छित्त्वा पातयामास। तद्वृत्तं श्रुत्वा गजमुक्ता स्वं पतिं चितायाम् अध्यास्य स्थापयामास। ततः ब्रह्मा स्वया सह भार्यया तत्र आगच्छत्। स राजा तां पुरीं निर्जनां कृत्वा भस्मसात्कृत्य त्यक्तवान्। सः सदा संग्रामप्रियः सर्पोत्सवं प्रति जगाम। तत्र गीतनृत्यसहितं सर्पोत्सवं दृष्ट्वा, हे राजन्, महावतीग्रामे कीर्तिसागरस्य मध्ये, तत्र गम्य मम उक्तं यथावत् कुरु। एतद् श्रुत्वा राजा धुंधुकारसहितः शिरीषवने आगत्य तत्र निवासं कृतवान्। भूमिपतिः सोमवंशराजं प्रणम्य तत्र स्थितवान्। हे राजन्, भूमिपतिः युद्धार्थं आगतः, स तव पुरतः स्थितः; दिव्यलिङ्गं पूजयित्वा बलात् तद् गृह्णाति। तस्मात् स्वबलैः मया सह, हे बुद्धिमन्, त्वम् अपि सज्जः भव। एवं श्रुत्वा परिमलः राजा, महाबलः, दैववशात्, तत्र स्थितान् पञ्चसहस्रवीर्युक्तान् क्षत्रियान् हत्वा, शीघ्रं उत्थाय महाबलवान् राजाबन्धनं बद्धवान्। तत्र द्वयोः सैन्ययोः सङ्ग्रामे प्रवृत्ते, मालना पुत्रकामिनी अभवत्। सा देवीं प्रार्थयामास—हे देवि, हे महादेवि, सर्वदुःखनाशिनि। एषा मन्त्रं दशसहस्रवारं जपित्वा होमदानादिकं कृतवती। तदा मालनायाः महाप्रपत्तिर्भविष्यति, सा विनश्यति—मा शुचः। एवं उक्त्वा शारदा देवी कृष्णांशभागं प्रति जगाम, उवाच च—"सा शीघ्रं विनश्यति, तस्मात् त्वया रक्षितव्या।" देवीवचनं श्रुत्वा स वीरः विस्मयेन पूरितः। सा तु तानि भीषणवचनानि श्रुत्वा स्वर्णवतीसहितः तत्र स्थितवती। कृष्णांशः दुःखितः देवसिंहं प्रति वाक्यम् उवाच। तद्वचनं श्रुत्वा, सः शुभलक्षणयुक्तः तेन सह स्थितवान्। तत्र तालनः, भीमसेनांशः, महात्मा सेनापतिः, कल्पाक्षक्षेत्रं प्राप्तः, तत्र योगिनः सन्निधिम् आगच्छन्। कृष्णांशः, तालनः, लक्षणदेवः, सर्वे महाबलिनः, सप्तदिनानि तयोः मध्ये युद्धं कृतवन्तः, मृत्युः वर्धितः। तस्मिन्नेव दिने, हे महाभाग, महायुद्धं अभवत्। स्वसैन्यं पराजितं दृष्ट्वा परिमलः महाबलः राजा दुःखितः। यादवः गजे समारूढः तदा चन्द्रावलिपतिः आसीत्। ब्रह्मानन्दः महाबलः हरिपुरीं आरोहति स्म। मर्दनः राजपुत्रः, युद्धविजये प्रसिद्धः, तत्र आसीत्। रूपणः अश्वारूढः शारदानं प्रति गतः; नरहरिः राजपुत्रः शंखांशश्च अपि तत्र गतवन्तः। तस्यां तेषां मध्ये संग्रामे चामुण्डा दशसहस्रबलसमेता तत्र आसीत्। सः रम्यां पुरीं चतुर्वर्णसमन्वितां दृष्टवान्। राजा तु कौशलयुक्तः दुर्गद्वारं प्राप्तवान्। मालना स्वं भ्रातरं दृष्ट्वा दुःखिता इदं वचनम् उवाच। पुण्यकीर्तिसागरतीर्थे जलं न लब्धम्। नानन्दिता, न च कृष्णांशेन सह, महादुःखं प्राप्तम्; कश्चन काश्यकुब्जात् कृष्णांशेन प्रेषितः अत्र आगतः।