जयचन्द्रः लक्षणं दृष्ट्वा प्रेम्णा परिपूर्णचित्तः अभवत्। ततः सः गोः वस्त्राणि भूषणानि च पुनः दत्तवान्। सूतः उवाच—सः राजा शङ्करस्य आराधनया नृपतेः नाथात् वरं प्राप्तवान्। सप्तलक्षैः सहितः सः शिरीषाख्यां पुरीं ययौ। तदा सुखखानि कुपितः शतसहस्रसेनया निर्गतः। अग्न्यस्त्रेण बलवान् दशसहस्राणि निहत्य उवाच—“अद्य वा त्वां हनिष्यामि युद्धे वा त्वया हन्ये।” इति। एतच्छ्रुत्वा राजा धनुः तीक्ष्णास्त्रं च जग्राह। तदा सुखखानि तम् उपशमयितुं अग्न्यस्त्रं सुसज्जीकृतवान्। तत् अस्त्रं कृतकार्यं शिवकुण्डे प्रविष्टम्। सः भ्रातृवैरं गृहीत्वा रिपुसैन्यं निपातितवान्। राजा तं दृष्ट्वा तस्य बलवत्तरत्वेन मोहितः अभवत्। एकक्रोशदूरे द्वादश खन्यानि मया कृतानि। सः वीरान् जित्वा तानि द्वादश खन्यानि अतिपत्य प्लुतवान्। राज्ञः तानि सत्यवचनानि श्रुत्वा, महावीरः तानि खन्यानि दृष्ट्वा शतशः शूरान् निहन्ति स्म। तत्र चामुण्डः बहुभिः बाणैः सुसज्जितः समुपेत्य, तस्य महाचमूं बलानि च निपातितवान्। त्रयोदशं खन्यं तृणमृत्तिकया आच्छादितं गूढम् आसीत्। तत्र सः वीरः कपोतसहितः दैवविमूढः पतितः। तत्र वत्ससुतपद्मजस्य पादः विदारितः, स्वपादाभ्यां राज्ञः सैन्यं ताडितवान्। तदा चामुण्डः तत्र आगत्य बलखानस्य शिरः छित्त्वा पतितवान्। एतच्छ्रुत्वा गजमुक्ता पतिं चितायाम् उपवेशयत्। ततः ब्रह्मा स्वपत्नीसमेतः तत्र आगतः। सः राजा तां पुरीं निर्जनां कृत्वा भस्मीकृतवान्। सः नित्यं विवादप्रियः सर्पोत्सवे गतवान्। तत्र गीतनृत्यसंयुक्तं सर्पोत्सवम् अपश्यत्। हे राजन्, महावतीग्रामे, कीर्तिसागरमध्यस्थे, तत्र गच्छ यथोक्तं कुरु। इति श्रुत्वा राजा धुंधुकारसहितः शिरीषवने आगत्य तत्र निवासमकरोत्। भूमिपतिः सोमवंशराजं प्रणम्य, “हे राजन्, भूमिपतिः युद्धकामः आगतः, तव पुरतः स्थितः; सः दिव्यलिङ्गं पूज्य बलात् गृहीत्वा नेष्यति,” इति। तस्मात् स्वबलैः मया च सह, हे बुद्धिमन्, इत्युक्तम्। इति श्रुत्वा परिमलः राजा बलवान् दैववशात् स्थितः। तत्र पञ्चसहस्राणि वीरक्षत्रियाणि निहत्य, ततः शीघ्रं उत्थाय सः महाप्रभुः मेखलां बद्धवान्। यदा तत्र उभे सेन्ये युद्धं कृतवन्तः, तदा मलना पुत्रकामिनी आसीत्। सा देवीं, “हे देवी, हे महादेवी, सर्वदुःखनाशिनि,” इति स्तुत्वा, दशसहस्रं जपं हुत्वा बलिं च कृत्वा। तदा देवी शारदा उवाच—“मलनायाः महाप्रश्नः भविष्यति, सा नश्यति, मा शुचः।” इत्युक्त्वा शारदा कृष्णभागं प्रति प्रस्थितवती, “सा शीघ्रं नश्यति, तस्मात् त्वया रक्षितव्या,” इति उक्तवती।