पञ्चशतानि वर्षाणि तेन म्लेच्छेन तद्राज्यं समादृतम्। पुनः शतचतुष्टयं संवत्सराणां सिंहपुत्रेण शासनं कृतम्। तस्यैव तु पुत्रः इव्रतस्य ज्ञेयः, स पितुरिव पदं प्राप्तवान्। तस्मात् तु राज्यं प्रतिष्ठितं, तस्य च रौः नाम पुत्रः स्मृतः। तस्मात् जूजः अभवत्, स च पितुरिवैव पदं प्राप्य, बहून् शत्रून् विजित्य राज्यमकार्षीत्। तस्य पुत्रः तहारसः, स अपि पितुरिवैव पदं प्राप्तवान्। एवं तेषां वंशपरम्परा नाममात्रेण स्मृता निगदिता च। कलियुगे तेषां वृद्धिः संक्षेपेणोक्ता। स एव वंशः अन्यं देशं गतः, म्लेच्छाः चानन्दहीनाः अभवन्। एवं श्रुत्वा सर्वे मुनयः विशालायां निवसन्तः, हर्षेण ध्याननिष्ठाः अभवन्, द्विशतं वर्षाणि तपः कृतवन्तः। संध्योपासनां देवपूजां च कृत्वा, ते जनार्दनं ध्यायन्तः तस्थुः। भग्यवत् व्यासशिष्य, प्राज्ञ, दीर्घायुष्मान् भव। अवन्त्यां तु शङ्खः नाम राजा विद्यते। म्लेच्छदेशे शाकानां नृपतिः अधुना राज्यं करोति। यदा द्विसहस्रतमं वर्षं कलियुगे आगच्छति, तदा म्लेच्छवंशस्य वृद्धिः भविष्यति। ब्रह्मवर्तं विहाय, शुभा सरस्वत्याः तीरः अस्ति। कलियुगे आगते, देवादिपूजा वेदभाषा च नश्यतः। व्रजमहाराष्ट्रयवनगुरुंडिकानां भाषाश्च प्रवर्तन्ते। जलं ‘पानीयम्’ उच्यते, पेयजलम् ‘पानी’ इति, क्षुधा ‘भुक्षा’, तृष्णा ‘भुखा’ इति कथ्यते। यज्ञाय शुद्धः शब्दः ‘इष्टिः’, मांसशुद्ध्यै ‘इष्टिनी’, ‘आहुति’ ‘अजु’ इति, ‘ददाति’ च ‘दधाति’ च प्रयुज्येते। पिता, पितामहः, भ्राता, ‘बदर’, पतिः इति शब्दाः प्रयुज्यन्ते। जानुस्थले ‘जैनु’ इति, सप्तसिन्धवः अपि तथा कथ्यन्ते। रविवासरे ‘सन्दे’, फाल्गुने ‘फरवरी’ इति शब्दाः प्रयुज्यन्ते। तासु सप्तसु पुण्यनगरीषु हिंसा जायते। म्लेच्छदेशेषु बुद्धिमन्तः म्लेच्छाचारं अनुवर्तन्ते। भारतवर्षे च तेषु द्वीपेषु च म्लेच्छराज्यं प्रवर्तते इति घोषितम्। एतद् श्रुत्वा सर्वे मुनयः अत्यन्तं रुरोदुः। एवं कलियुगस्य नृपणां कथा वर्णिता। तत्र म्लेच्छाः आगताः, तत्र कश्चन द्विजः काश्यपः नाम आसीत्। तस्य भार्या आर्यावती, तयोः दश निर्मलाः पुत्राः आसन्। उपाध्यायः, दीक्षितः, पाठकः, शुक्लमिश्रः च—एते द्वौ चतुर्वेदवित् इति प्रसिद्धौ, नामगुणसम्पन्नौ स्मृतौ। स अपि कश्मीरे गत्वा जगन्मातरं सरस्वतीं पूजयामास। धूपदीपैः नैवेद्यैः पुष्पमञ्जरीभिः च तां समर्चयत्। "माते, त्वं जगन्माता, मम पुरतः किमर्थं न आगच्छसि?" इति स प्रार्थयत्। "देवानां कृते धर्मद्रोहिणं शीघ्रं नाशयसि, हे माते।" "माते, त्वं नानारूपा, गर्जनया धूम्रलोचनं हत्वा, मायां मदं दम्भं च नाशयित्वा सदा सुखे स्थितासि।" इति स्तुत्वा, तया देवी तस्य मुनेश्चित्ते तुष्टा अभवत्। सा तत्रैव निवासं कृत्वा, ज्ञानं दत्तवती; स मुनिः म्लेच्छदेशं गतः।