तत्र तालेनः सिंह्याः सहितः हृष्टः लौहमुसलम् आदत्त। आह्लादः पञ्चशब्दघोषिण्याः गजे समारूढः शूलम् आयुधम् अधत्त। कृष्णांशः बिन्दुलायाः समारूढः उत्तमं खड्गं जग्राह। देवः स्वेच्छयानुगतः भैरवशक्तिम् आदत्त। लक्षणः धनुः गृहीत्वा पुनः वैष्णवानि आयुधानि सज्जीकृतवान्। तस्मिन् यामपर्यन्तं तेषां वीरैः सह संग्रामः अभवत्। एवं तदा शारदानन्दः देहलीग्रामम् अगच्छत्, तत्र च नियमानुसारं धनधान्यसम्पन्नां पुत्रीं दत्तवान्। तस्मिन्नेव काले राजा आगत्य तं सम्बोधितवान्— "अहो मित्र महावीर, किं ते अधुना मनःस्थितिः?" इत्युक्त्वा, लक्षणः धर्महीनः सङ्करजातिसंबद्धश्च, तेन सह वासः धर्मज्ञैः त्याज्यः इति निश्चितम्। एवं सर्वं श्रुत्वा, पद्माकरः सर्वमायाविशारदः तं स्वगृहे शिलागृहे बद्धवान्। देवीवरप्रभावात् देवसिंहः रात्रौ, चन्द्रस्य शुक्लपक्षे सर्वे तैः सह संवाद्य संनद्धाः अभवन्। पद्माकरः एतदाकर्ण्य शम्बरमायाम् उपयोजयामास। ततः इन्दुलः उत्तमं बाणं धनुषि संयोज्य तिष्ठति। तदा सर्वे बलिनः कामास्त्रप्रभावेन जागृताः अभवन्। शत्रुसैन्यानि निर्गत्य सर्वं विनाशयामासुः। तत्र राजा शारदानन्दः उपसृत्य तान् प्रणम्य, नानाविधान्नानि रम्याभरणानि च न्यवेदयत्। तस्यात्मजा बहुशालिपाकनिरता लक्षणेन सह, माघकृष्णाष्टम्यां गृहं प्राप्ता। जयचन्द्रः लक्षणं दृष्ट्वा स्नेहेन परिप्लुतः अभवत्। ततः सः गोः वस्त्राणि भूषणानि च दत्तवान्। सूतः उवाच— राजा शंकरस्य आराधनया वरं प्राप्तवान्। सप्तलक्षैः सहितः सः शिरीषनगरे गतः। तदा सुखखानि कोपितः लक्षसैन्येन सह निर्गतः। तेजस्विना अस्त्रेण दशसहस्राणि निहतानि। "अद्य वा त्वां हनिष्यामि, वा त्वं मां रणेषु हनिष्यसि" इत्युक्त्वा, राजा धनुः घोरास्त्रं च जग्राह। सुखखानि अपि तं जेतुं वह्निम् अस्त्रं सज्जीकृतवान्। तदस्त्रं कार्यं कृत्वा शिवकुण्डे प्रविष्टम्। सः भ्रातृवैरं गृहित्वा शत्रुसैन्यानि निपातितवान्। राजा तस्य बलप्रभावं दृष्ट्वा मोहं जगाम। एकक्रोशदूरे द्वादश खानी कृतानि मया। स वीरः तान् विजित्य द्वादश खानी अतिक्रम्य प्लुतवान्। तदा राज्ञा सत्यं प्रियं वाक्यं श्रुत्वा, स वीरः तानि खानी दृष्ट्वा शतानि शतानि वीरान् निहन्ति। ततः चामुण्डः तत्रागच्छत् बाणसमूहेन सुसज्जितः। सः महाबलानि च महाचमूं च निपातितवान्। त्रयोदशं गूढं खानम् तृणमृत्तिकया आच्छादितम् आसीत्। तत्र स वीरः, शुकैः सहितः, दैवयोगेन पतितः।