सा कन्या द्वादशवर्षे सम्प्राप्ते परमं सौन्दर्यतेजः समन्विता बभूव। तस्याः पितुः आज्ञया शीघ्रं सर्वे राजानः आहूताः। ततो विविधदेशसमागताः राजानः प्रधानपुंसां सहिताः समाययुः। ते सर्वे बिन्दुगढग्रामं ययुः, यत्र महोत्सवः आसीत्। तत्र तस्य पितृराज्ञा सर्वराजानां रक्षार्थं स्वसैन्यं न्यवेशयत्। सः शीघ्रमेव सर्वान् राज्ञः निरीक्ष्य, शुभलक्षणसम्पन्नं तं राजानं समीपमगच्छत्। चत्वारिंशद् पंचाशच्च तत्र वृद्धैः परिवृताः राजानः आसन्। सः स्वसदृशं, हृष्टपुरुषैः संरक्षितं तं दृष्ट्वा, वीर्यसम्पन्नः लक्षणः उत्तमं हस्तं गृहीत्वा स्थितः। तदा सर्वे भूमिपाः स्वबलसमेताः तत्रासन्। तालनः सिंह्याः सहितः, प्रमुदितचित्तः, आयसदण्डं जग्राह। आह्लादः पञ्चनाद्यनुकरिण्याः गजे आरूढः, शूलं धारयन् स्थितः। कृष्णांशः बिन्दुलायाः उपरि स्थित्वा, उत्तमं खड्गं जग्राह। देवः स्वेच्छयानुगतः भैरवशक्तिं जग्राह। लक्षणः धनुः आदाय पुनः वैष्णवास्त्राणि सज्जीकृतवान्। ततः याममात्रं तेषां वीरैः सहितानां मध्ये युद्धम् अभवत्। अनन्तरं शारदानन्दः देहलीग्रामं गत्वा, विधिपूर्वकं कन्यां धनधान्यसम्पन्नां दत्तवान्। तस्मिन्नेव काले राजा तत्रागत्य तं अब्रवीत्— "भो मित्र महावीर, किं तव अभिप्रायः इदानीम्?" इत्युक्त्वा, लक्षणः धर्महीनः अनार्यसम्बद्धः, तस्य गृहम् धर्मज्ञैः परित्याज्यम् इति निश्चितम्। एवं सर्वं श्रुत्वा, सर्वमायाविशारदः पद्माकरः, तं स्वगृहे शिलागृहे बद्धवान्। तदा देवीवरप्रभावात् देवसिंहः रात्रौ तत्र आगतः। शशिवृद्धौ सर्वे तत्र संवाद्य, तेन सह संयुज्यन्त। पद्माकरः एतत् श्रुत्वा शम्बरमायां प्राकुरुत्। ततोऽनन्तरं इन्दुलः उत्तमं बाणं धनुषि योजयामास। ततः सर्वे महाबलिनः कामास्त्रेण प्रबोधिताः। शत्रुसैन्यानि निर्गत्य सर्वं विनाशयामासुः। तत्र शारदानन्दराजा आगत्य तान् प्रणम्य, नानाविधानि भोज्यानि भूषणानि च दत्तवान्। तस्यात्मजा बहुधान्यसिद्ध्यर्थं तत्परायां स्थितायां, लक्षणः च कृष्णपक्षाष्टम्यां माग्हमासे तस्य गृहम् आगतः। जयचन्द्रः लक्षणं दृष्ट्वा प्रेम्णा व्याकुलः अभवत्। तदनन्तरं सः गवां वस्त्राणां भूषणानां च दानानि दत्तवान्। सूतः उवाच— राजा शङ्करस्य पूजया वरं प्राप्तवान्। सप्तलक्षैः सहितः सः शिरीषनगरं जगाम। तदा सुखखानि कुपितः लक्षसैन्येन सह निर्गतः। अग्न्यस्त्रेण बलवान् दशसहस्राणि निहत्य। "अद्य वा त्वां हनिष्यामि, वा त्वया युद्धे हन्ये," इत्युक्त्वा। एतच्छ्रुत्वा राजा धनुः तीक्ष्णास्त्रं च जग्राह। सुखखानि तं निग्रहीतुं अग्निमिषं सज्जीकृतवान्। तदस्त्रं कार्यं कृत्वा शिवार्गे प्रविष्टम्।