सूतः कथयति— भाग्येन तव द्वौ पुत्रौ महावीरौ शत्रुसंहारकौ अभवताम्। तदा ब्राह्मी इदं वचनं उवाच— "शुभशरः पावकस्यैव अस्ति।" एतद् ज्ञात्वा दूताः देहलीं प्रति प्रस्थिताः। एतत् श्रुत्वा राजा उमापतिं महादेवम् उपगच्छत्। हे मुने, दक्षिणदिशि बिन्दुनाम सरोवरम् अस्ति। तस्य तटे एकं ग्रामम् योजनेन विस्तीर्णम् आसीत्। तत्र ग्रामे विष्वक्सेनवंशे जातः राजा निवसति स्म। ब्रह्मचर्यबलात् तस्य तेजः शिरसि संस्थितम्। स यज्ञैः प्रजापतिं देवश्रेष्ठं पूजयामास। दशमासानन्तरम् तस्य कन्या सर्वगुणनिलया जाताऽभवत्। सा द्वादशवर्षे समुपगते सौन्दर्ये दीप्तिमती अभवत्। पितुः आज्ञया राजानः शीघ्रं आहूताः। विविधदेशात् राजानः मुख्यवीरैः सह आगच्छन्। ते बिन्दुगढग्रामे महोत्सवे समुपस्थिताः। राजा स्वसेनां सर्वराजानां रक्षणाय स्थितवान्। सर्वान् राजान् शीघ्रं निरीक्ष्य स शुभलक्षणयुक्तं राजानं समीपं गतवान्। चत्वारिंशत् पंचाशत् च तत्र, तेषां मध्ये वृद्धैरुपग surrounded. स स्वसमानं हृष्टैः संरक्षितं दृष्ट्वा। ततः वीरः लक्षणः उत्तमं हस्तं गृह्नाति। सर्वे भूमिपालाः बलसमूहैः सह। तालनः सिंह्याः सह स्थित्वा हर्षेण लोहमुष्टिं गृहीत्वा। आह्लादः पञ्चनाद्यनिलीन्यं गजं आरोह्य शूलं धारयन्। कृष्णांशः बिन्दुलां आरोह्य उत्तमं खड्गं गृह्नाति। देवः इच्छयानुगतः भैरवशूलं गृहीत्वा। लक्षणः धनुः गृहीत्वा वैष्णवास्त्राणि पुनः सज्जीकृतवान्। एकयामपर्यन्तं तेषां वीरैः सह युद्धम् अभवत्। ततः शारदानन्दः देहलीग्रामं गत्वा, यथानियमं, कन्यां धनधान्यसम्पन्नां दत्तवान्। तस्मिन्नेव काले राजा आगत्य तं अभाषत्— "ह्यः मित्र, महावीर, किं तव अभिप्रायः इदानीं?" लक्षणः धर्महीनः मिश्रजातिसंयुक्तः, तस्य निवासः धर्मज्ञैः त्याज्यः। एवं पद्माकरः सर्वं श्रुत्वा, सर्वमायाविद्यायाम् निपुणः, तं स्वगृहे शिलापञ्जरे बद्धवान्। देवीवरात् देवसिंहः रात्रौ। शुक्लपक्षे चन्द्रस्य, सर्वे तैः सह संवाद्य एकत्रिताः। पद्माकरः एतत् श्रुत्वा शम्बरमायां कृतवान्। इन्दुलः उत्तमं शरं धनुषि योजितवान्। ततः सर्वे महाबलिनः कामास्त्रेण जागृताः। शत्रुसैन्यानि आगत्य सर्वं विनाशयामासुः। राजा शारदानन्दः तत्र आगत्य तान् प्रणम्य। विविधान्नानि च विभूषणानि दत्तवान्। स्वकन्या बहुधान्यपाकनिष्ठा, लक्षणः च, कृष्णपक्षे मासस्य माग्हस्य अष्टम्यां गृहं आगच्छताम्।