तस्मिन् समये, सुख़खानी नाम वीरः, तस्य चानुजः, तत्रैव स्थितः। पूर्वं तु स सुख़खानी अग्निदेवाय हविः समर्पितवान्। तेन स दिव्यं तेजस्वि बाणं प्राप्नोत्, येन रिपून् विनाशयितुं शक्नोति स्म। बलखानी तु, महाबलवान् सन्, रिपुवधं दृष्ट्वा, ब्राह्मणवधपापभीत्या, स्त्रीरूपं धारयित्वा तत्र स्थितः। शेषाः पञ्चलक्ष सैनिकाः हताः सन्, स देहलीं प्रति जगाम। तत्र चामुण्डां स्त्रीरूपिणीं दृष्ट्वा, भूमिपतिः चिन्तयामास—"कथं मे विजयः स्यात्? कथं च सुख़खानी जीवेत्?" तयोः माता ब्राह्मीति विख्याता, शुद्धा पतिव्रता चासीत्। ततः ब्राह्मणस्त्रियः रूपं धारयित्वा, ते बलखानीगृहं गताः। तदनन्तरं, भाग्ययोगेन, तव द्वौ पुत्रौ महावीर्यौ रिपून् विनाशयितारौ जातौ। तदा ब्राह्मी वाक्यमिदं अब्रवीत्—"सौम्य, शुभः बाणः पावकस्यैव।" इति ज्ञात्वा, ते दूताः देहलीदिशं प्रस्थिताः। एतद् श्रुत्वा, राज्ञा महादेवं उमापतिं प्रति गमनं कृतम्। सूत उवाच—हे मुनिवर! दक्षिणदिशि बिन्दु नाम सरः अस्ति। तस्य तटे ग्रामः स्थितः, योजनेन विस्तीर्णः। तस्मिन्नेव ग्रामे विष्वक्सेनवंशे जातः राजा वसति स्म। ब्रह्मचर्यबलात् तस्य तेजः शिरसि संस्थितम्। स यज्ञैः प्रजापतिं देवानां श्रेष्ठं पूजयामास। दशमासस्य अन्ते, तस्य कन्या जाताऽभूत्, सर्वगुणनिवासः। सा कन्या द्वादशवर्षवयस्का जाता, सौन्दर्ये दीप्तिमती चासीत्। पितुः आज्ञया, राजानः शीघ्रं आहूताः। विविधदेशेभ्यः राजानः, सेनानायकैः सहिताः, तत्र आगताः। ते बिन्दुगढग्रामं ययुः, यत्र महोत्सवः अभवत्। स राजा स्वसैन्यं सर्वेषां राज्ञां रक्षायै स्थितवान्। सर्वान् राज्ञः शीघ्रं निरीक्ष्य, शुभलक्षणयुक्तं नरपतिं समीपमगच्छत्। चत्वारिंशच्च पञ्चाशच्च तत्र, प्रौढैः परिवृताः आसन्। स स्वसदृशं तं दृष्ट्वा, प्रमुदितैः परिवृतं, लक्षणः वीरः तस्य कन्यायाः पाणिं गृहीत्वा स्थितः। ततः सर्वे पृथिव्यां राजानः, स्वस्वबलसमेताः, तत्र स्थिताः। तालेनः सिंह्याः सह स्थित्वा, मुदितः आयसदण्डं गृहीत्वा स्थितः। गदनादं कुर्वाणे गजे समारूढः, आह्लादः शूलं गृहीत्वा स्थितः। कृष्णांशः बिन्दुलां समारुह्य, उत्तमं खड्गं गृहीत्वा स्थितः। देवः स्वेच्छया वाहनारूढः, भैरवशूलं गृहीत्वा स्थितः। लक्षणः धनुः गृहीत्वा, वैष्णवास्त्राणि पुनः सज्जीकृतवान्। एकयामपर्यन्तं, तेषां वीरैः सह समरः अभवत्। तदनन्तरं, शारदानन्दनः देहलीग्रामं गत्वा, यथाविधि, कन्यां धनधान्यसम्पन्नां दत्तवान्। तस्मिन्नेव समये, राजा आगत्य तम् उवाच—"सखे, महावीर्यवान् त्वम्, किं ते मनसि?" लक्षणः तु, धर्महीनः, मिश्रवर्णैः सह वसति स्म, तेन धर्मज्ञैः तस्य वासः त्याज्यः इति निश्चितम्।