सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वा, द्विजातीन् देवताश्च तर्पयित्वा, दिशाविजयस्य यथा संवृत्तिः, हे विद्वन्, मया तव कथिता। ततो रजनीकृष्णपक्षस्य सप्तमे दिने भूमिपतेः पराक्रान्तस्य नृपतेः कृत्यं यथावत् संवृत्तम्। श्रुतमस्ति तस्य पुत्रः शारदावराय समर्पितः। एवमुक्तः स राजा स्वं सामन्तं सत्कृत्य, पुत्रं चामुण्डं नामाहूय, इदं वचनमुवाच— "पुत्र, त्वं युद्धे रमसे, सदा राजधर्मं आचर।" ततः चामुण्डः राजा वाक्यमब्रवीत्— "राजन्, आज्ञापय; त्वं शीघ्रं विजयमवाप्स्यसि। मम शिरीषवनं छित्वा, उत्तमं राज्यं स्वीकुरु। यदि बलखानिं जेत्वा मम प्रदास्यसि, तदा सर्वं साधयिष्यसि।" इत्युक्त्वा सः रक्तबीजमात्मसेनां च समाह्वयत्। त्रीन् दिवसान् मार्गे स्थित्वा, सः शिरीषाख्यं देशं प्राप्नोत्। चामुण्डस्य आगमनं श्रुत्वा, महाबलः बलखानी, लक्षसेनया सह नगरात् निर्गत्य अगात्। तस्य चानुजः वीरः सुखखानी स्वसेनया सह तत्र स्थितः। बलखानी कपोतारूढः शत्रुसैन्यं विनाशयामास। तयोः मध्ये महायुद्धं समभवत्, यत्र उभयोः सेनयोः विनाशः अभवत्। प्रभाते कृतस्नानादिकः बलखानी रथमारुह्य, चामुण्डः गजपीठे समारूढः। तौ वीरौ शस्त्रधरौ, देवीभक्त्या हृष्टौ, परस्परं बाणैः बाणान् छित्वा, खड्गचर्मधरौ युद्धं अकरोताम्। रक्तबीजस्य शरीरात् यावन्ति रक्तबिन्दूनि पतितानि, तावन्तः उग्राः मदोन्मत्ताः सैनिकाः उत्पन्नाः, येषां सर्वैः बलखानी युद्धमकरोत्। एतस्मिन्नन्तरे वीरः सुखखानी, तस्य अनुजः, पूर्वं वह्नये हवनं कृत्वा, दिव्यमग्निशरं प्राप, येन शत्रून् विनाशयेत्। बलखानी च शत्रुनाशं दृष्ट्वा, ब्रह्महत्या-पापभीत्या, स्त्रीरूपं धारयामास। शेषैः पञ्चलक्षैः सैन्यैः हतैः, सः देहलीं जगाम। चामुण्डं स्त्रीरूपिणं दृष्ट्वा, भूमिपतिः विस्मयं जगाम— "कथं मे विजयः स्यात्? कथं सुखखानी जीवेत्?" तयोः माता ब्राह्मी नाम, शुद्धा पतिव्रता च। तदा ब्राह्मण्यः रूपं धारयित्वा, तौ मातरौ बलखान्याः गृहमगच्छताम्। सौभाग्येन तव द्वौ पुत्रौ महावीरौ शत्रुनाशकौ जातौ। तदा ब्राह्मी वदति— "शुभः शरः पावकस्य भवति।" इत्येतद् ज्ञात्वा दूताः देहलीं प्रति प्रस्थिताः। एतच्छ्रुत्वा राजा उमापतिं महादेवं उपगम्य प्रार्थयामास। सुतः उवाच— "सूतः उवाच— हे मुने! दक्षिणदिशि बिन्दुसरः नाम सरः स्थितम्। तस्य तटे ग्रामः आसीत्, योजनेन विस्तीर्णः। तत्र ग्रामे विष्वक्सेनवंशे जातः राजा वसति स्म। ब्रह्मचर्यबलात् तस्य तेजः शिरसि स्थितम्। सः यज्ञैः प्रजापतिं, देवश्रेष्ठं, पूजयामास। दशमासपर्यन्तं तस्य कन्या जाता, या सर्वगुणनिवासिनी आसीत्।