तस्मिन्नर्थे योगाचार्यः सर्वयोगविशारदः गोरखः स्वहृदि तद् धृतवान्। तं नमस्कृत्य वयम् उक्तवन्तः—यदि त्वं वरदः स्याः, तर्हि वरं दातुम् इच्छसि चेत्, तद् देहि। एतत् श्रुत्वा स योगी निर्मलचित्तः स्वहृदि चिन्तयन् प्रत्युवाच—"अनन्तरं सः मलरहितः सन् मम समीपं आगमिष्यति।" इत्थं उक्त्वा, स योगी जगतः परित्यागं कृत्वा, रणभूमिं प्रति अदृश्यः गतवान्। सः स्वस्य सैन्यस्य दशसहस्राणि हत्वा, गृहं च लुण्ठितवान्। ततः सः कोसलदेशं गत्वा तस्य राजानं विजित्य, षोडशवर्षाणां च शतकोटिधनस्य च करं हर्षेण प्राप्तवान्। शोभनायां होलिकादिने लक्षणः अधिकं बलवान् अभवत्। तस्मिन् काले वयं मुनयः राजा च ध्याननिष्ठाः आस्म। सर्वतीर्थेषु स्नात्वा, द्विजातीन् देवताः च तर्पितवन्तः। एवं विप्र, दिशाविजयस्य वृत्तान्तः त्वां प्रति उक्तः मया। कृष्णपक्षस्य सप्तम्यां भूमिपालः महाबलः तस्मिन् दिने—तस्य पुत्रः शारदावराय समर्पित इति श्रुतम्। एवम् उक्तः सः सामन्तः तेन राज्ञा पूजितः, स्वपुत्रं चामुण्डं आहूय, एवं वचनम् उक्तवान्—"पुत्र, सदा राजधर्मं आचर, युद्धे च रमसे हि।" चामुण्डः उक्तवान्—"राजन्, आदेशं देहि; शीघ्रं जयः तव भविष्यति।" "मम शिरीषवनं छित्वा उत्तमं राज्यं स्वीकुरु। यदि बलखानि विजित्य मम समर्पयसि," इति उक्त्वा, सः रक्तबीजं स्वसैन्यं च आहूतवान्। त्रिदिनानि मार्गे स्थित्वा, शिरीषाख्यं स्थलं प्राप्तवान्। चामुण्डस्य आगमनं श्रुत्वा, बलखानि महाबलः लक्षसैन्येन सह नगरात् निर्गतः। तस्य कनिष्ठभ्राता सुखखानि अपि स्वसैन्येन सह तत्र आसीत्। बलखानि कपोतारूढः शत्रुसैन्यं विध्वंसितवान्। तयोः मध्ये महायुद्धं जातम्, उभयोः च सैन्यानां विनाशः अभवत्। प्रभाते कृतस्नानादिकः बलखानि रथे समारूढः, चामुण्डः गजपीठे स्थितः। बाणैः बाणान् छित्वा, देवीसमर्पितचित्तौ, उभौ शूरवीरौ खड्गचर्मधरौ परस्परं समरं कृतवन्तौ। रक्तबीजस्य शरीरे यावत् रक्तबिन्दवः पतिताः, तावत् ताभ्यः मदोन्मत्ताः घोरयोधाः उत्पन्नाः, बलखानि तान् सर्वान् युद्धे व्यग्रहणीत्। तस्मिन्नन्तरे सुखखानि वीरः तस्य भ्राता, पूर्वं वह्निदेवाय हविर्दत्तवान्। तेन दिव्यमग्निबाणं प्राप्नोत्, यो रिपून् दग्धुं समर्थः आसीत्। बलखानि तु, शत्रुनाशं दृष्ट्वा, ब्रह्महत्या-पापभीत्, स्त्रीरूपं धारयामास। शेषपञ्चलक्षसैन्ये निहते, सः देहलीं गतवान्। चामुण्डं स्त्रीरूपधारिणं दृष्ट्वा, भूमिपतिः चिन्तयामास—"कथं मे जयः स्यात्, कथं च सुखखानि जीवेत्?" तयोः माता ब्राह्मी नाम, शुद्धा पतिव्रता च प्रसिद्धा। तदा ब्राह्मणस्त्रीरूपं धारयित्वा, तौ बलखानिगृहं गतवन्तौ।