ते वीर्यवन्तः, मदेन मत्ताः, वीरसिंहनगरं प्रपेदिरे, यत्र योगिनां श्रेष्ठः गोरखः, सेवायै समर्पितचित्तः, तस्य नगरीं रक्षयामास। तत्र राज्ञः अनुजः प्रवीरः, अनन्तबलसंयुतः, स्वसैन्येन सह आगच्छत्। स वीर्यशाली प्रतिदिनं सहस्रशः सैनिकान् निहत्य, पूजया प्रीतचित्तः सञ्जातः, राजसैन्यं पुनर्जीवयामास। तत्र बलिनां युद्धेन मासार्धकालः व्यतीतः। ततः ते वीराः राजानं प्रार्थयन्तः ऊचुः, "हे नृप, सत्यम् वद, कथं विजयं प्राप्स्यामः?" तदनन्तरं, तं नृत्यमानं योगिनं गोरखं विजित्य, कृष्णप्रमुखाः योगमयं रूपं धारयामासुः। प्रभाते तस्य योगिनः देवालयं गतवन्तः। तत्र देवसिंहः मृदङ्गं वादयामास, अन्यः वीणां धारयामास, अपरः तालं दत्तवान्। तस्मिन्नर्थे योगाचार्यः गोरखः, योगविद्यायाः अधिपः, तद् हृदि स्थिरीकृतवान्। ते तं प्रणम्य, वरदानेच्छया ऊचुः, "यदि त्वं वरं दातुमिच्छसि, तर्हि ददातु।" तद् श्रुत्वा, गोरखः हृदि ध्यानं कृत्वा, प्रशान्तचित्तः प्रत्युवाच, "अनन्तरं, मलवर्जितः सः मम समीपं आगमिष्यति।" ततः स योगी, "इतः आरभ्य अहं संसारं परित्यक्तवान्," इति उक्त्वा, तत्रैव अन्तर्धानं कृत्वा रणभूमिं गतवान्। तत्र सः दशसहस्राणि सैन्यस्य निहत्य, गृहं च लुण्ठितवान्। ततः सः कोसलदेशं गत्वा, तस्य राजानं विजित्य, षोडशवर्षाणां शतकोटिसंख्यकं करं हर्षेण प्राप्य, हर्षितः अभवत्। सुन्दरायां होलिकादिने लक्षणः अधिकबलसम्पन्नः अभवत्। तस्मिन्काले वयं मुनयः च राजा च ध्याननिष्ठः आस्म। सर्वतीर्थेषु स्नात्वा, द्विजातीन् देवताः च तर्पयामासुः। एवं विद्वन्, दिशाविजयस्य वृत्तान्तं तुभ्यं निवेदितवतः अस्मि। कृष्णपक्षस्य सप्तम्यां, भूमिपतिः बलवान् राजा—श्रुतवान् अस्मि—तस्य पुत्रः शारदावराय समर्पितः आसीत्। एवं उक्ते, तं सामन्तं राजा सत्कृत्य, स्वपुत्रं चामुण्डं आहूय, इदं वचनं प्रोवाच, "वत्स, सदा राजकर्म कुरु, युद्धे च रमसे।" चामुण्डः प्रत्युवाच, "हे नृप, आदेशं ददातु; शीघ्रं विजयं प्राप्स्यसि।" तदा राजा उक्तवान्, "मम शिरीषवनं छित्वा, उत्तमं राज्यं स्वीकुरु। यदि बलखानीं जित्वा मम समर्पयिष्यसि, तर्हि श्रेयः प्राप्स्यसि।" इति उक्त्वा, सः रक्तबीजं स्वसैन्यं च आहूतवान्। त्रिदिनानि मार्गे स्थित्वा, सः शिरीषस्थलं प्राप्तवान्। चामुण्डस्य आगमनं श्रुत्वा, बलवान् बलखानी लक्षसैनिकसंयुतः नगरात् निर्गतः। तस्य अनुजः सुक्खानी, महाबलयुक्तः, स्वसैन्येन सह तत्र आसीत्। बलखानी कपोतारूढः शत्रुसैन्यं विनाशयामास। तयोः मध्ये महद् युद्धं अभवत्, यत्र उभयोः सेनायोः विनाशः अभवत्। प्रभाते, स्नानादिकं कृत्वा, बलखानी रथमारुह्य, चामुण्डः गजपीठे स्थितः। तौ उभौ शूरवीरौ, खड्गचर्मधारिणौ, बाणैः बाणान् छित्वा, देवीसमर्पितचित्तौ, हर्षेण युद्धं कृतवन्तौ। रक्तबीजस्य शरीरात् यावन्तः रक्तबिन्दवः पतिताः, तावत् तेषु भीषणा मदमत्ताः सैनिकाः उत्पन्नाः। बलखानी तैः सर्वैः समरं कृतवान्। एवं कथा प्रवृत्ता, शृणु।