भगवान् ज्ञानेश्वरः स्वयमेव तत्त्वं गुह्यं कर्तुम् बुद्धिं दत्तवान्। तदा सिमा च हमा च, यकुताख्यः प्रसिद्धः च तत्र सञ्जाताः। मदिः, युननः, तुवलोमसकः च अपि तत्रैव अभवन्। जुम्रः, दशः, कनब्जः, ऋफतः, तजार्रुमः च तत्रोदीताः। इलिषः, तरलिषः, किट्टिहुदः अपि नाम्ना निर्दिष्टाः। द्वितीयपुत्रात् धर्मतः चत्वारः पुत्राः अभवन्। कुशस्य षडुत्तमपुत्राः विदेशभूमिषु प्रसिद्धाः। तत्रैव सवतिका नाम, निमरूखः महाबलः च अभवताम्। अक्कदः, ववुनः, रसना देश्याः च अपि तत्रैव सञ्जाताः। द्विसहस्रशताब्द्यन्ते सर्वं विज्ञाय सः पुनः प्रोवाच। पञ्चशतानि वर्षाणि तेन म्लेच्छेन राज्यं पूजितम्। पुनः चतुर्शतानि वर्षाणि सिंहस्य पुत्रेण राज्यं कर्तव्यम् इति ज्ञेयम्। इव्रतस्य पुत्रः अपि ज्ञेयः, यः पितुः समं पदं प्राप्तवान्। तस्मात् राज्यं प्रवर्तितं, रौ नामकः पुत्रः अपि स्मृतः। तस्मात् जूजः अभवत्, सः अपि पितुः समं पदं प्राप्तवान्; सः राजा बहून् शत्रून् विजित्य राज्यं कृतवान्। तस्य तहारसः पुत्रः, यः पितुः समं पदं प्राप्तवान्। एवं तेषां वंशाः केवलं नाम्नैव कीर्तिताः स्मृताः च। कलियुगे तेषां वृद्धिः संक्षेपेणोक्तम्। स एव वंशः अन्यं देशं गतः, म्लेच्छाः दुःखिताः अभवन्। एवं श्रुत्वा सर्वे मुनयः विशालायां निवसन्तः, हर्षेण ध्यानयुक्ताः द्विशतानि वर्षाणि तपः कृतवन्तः। संध्योपासनां देवपूजां च कृत्वा, जनार्दनं ध्यायन्तः अवसन्। हे भाग्यशाली व्यासशिष्य, हे बुद्धिमन्, दीर्घायुर्भव। अवन्त्यां शङ्खाख्यः राजा वर्तते। विदेशेषु शाकानां स्वामी अधुना राज्यं करोति। यदा कलिसंवत्सरद्विसहस्रं सम्प्राप्स्यति, तदा म्लेच्छवंशः समृद्धिं गमिष्यति। ब्रह्मवर्तं विहाय, सरस्वत्याः पुण्यतीरं अस्ति। कलियुगे समुपस्थिते, देवपूजा वेदवाणी च नश्यति। व्रज, महाराष्ट्र, यवन, गुरुंडिकभाषाः प्रवर्तन्ते। जलं ‘पानीयं’ इति, पेयम् ‘पानि’ इति, क्षुधा ‘भूक्षा’ इति, तृष्णा ‘भूखा’ इति कथ्यते। यज्ञे शुद्धध्वनिः ‘इष्टिः’ इति, मांसशुद्ध्यर्थं ‘इष्टिनी’, ‘आहुति’ ‘अजु’ इति, ‘ददाति’ च ‘दधाति’ इति उच्यते। पिता, पितामहः, भ्राता, ‘बदरा’ च, पतिः अपि एवं कथ्यन्ते। जानुनि ‘जैनु’ इति शब्दः प्रयुज्यते; ‘सप्तसिन्धु’ अपि एवमुक्तम्। रविवासरे ‘सन्दे’, फाल्गुने ‘फरवरी’ इति शब्दः प्रयुज्यते। सप्तसु पुण्यनगरेषु हिंसा जायते। म्लेच्छदेशेषु बुद्धिमन्तः तेषां आचारान् अनुयान्ति। भारतदेशे च तेषु द्वीपेषु म्लेच्छराज्यं प्रवर्तते इति घोशितम्। एतत् श्रुत्वा सर्वे मुनयः महतः शोकात् रुरुदुः। कलियुगस्य राज्ञां चरितं वर्ण्यते। तत्र म्लेच्छाः आगताः; काश्यपः नाम द्विजः तत्रासीत्।