तस्मिन्नन्तरे योगी श्रीकृष्णांशः, भगवतः प्रभोरंशरूपः, प्रादुरासीत्। तत्र शूरः दशसहस्र-मकरवीरैः सहितः समुपस्थितः। स सर्वान् नृपतीन् विजित्य, विपुलं धनसमृद्धिं जग्राह। तस्य महानिनादेनावशिष्टान् अवबोधयन्, स शक्तिमान् स्वाङ्के योगिरूपिणं श्रीकृष्णांशं न्यवेशयत्। प्रेमपरिपूर्णः स स्निग्धः कृष्णांशं पुण्यतोयधाराभिः अभिषिञ्चत्। तदा स कृष्णांशः प्रशान्तचित्तः स्वकथां समग्रां न्यवेदयत्। स्वयमेव चित्रकर्मणा अद्भुतरूपं निर्माय, जयन्तस्य तया सह चित्ररेखया विवाहं विधाय, बह्लिकाधिपः प्रमुदितचित्तः विपुलं धनं दत्तवान्। तत्र शतं गजानां, अश्वानां च, सहस्राणि च धनसम्पन्नानि दत्तानि। ततः महात्मानं बालखानं प्रस्थितिं समासाध्य, सर्वे राजानः सत्कृत्य प्रहृष्टमनसः स्वगृहाणि प्रतिनिवृत्ताः। एतावता कथायाः श्रवणे, पापनाशकं वृतान्तं पुनः शृणु। राजा सदा दुःखितः सन् द्वारमुपाजगाम। तत्र तस्याग्रतः सर्ववृत्तान्तं निवेद्य, तारकः तिष्ठति स्म। तस्मिन्नन्तरे, बुद्धिमान् मन्त्रिणः चन्द्रभट्टः आगतः। अहं विष्णुशक्तिं सर्वसृष्टिकारीं देवीम् अर्चयामास। सा शुभज्ञानं ददौ, यद् विपरीतबुद्धिनाशनं; तेन पापनाशकं आचरणं वर्णितम्। एवं उक्त्वा, स शुद्धात्मा लोकभाषया उत्तमं ग्रन्थं रचितवान्। एतत् श्रुत्वा भूमिपः तत्कालमेव विस्मितः अभवत्। ततः दिव्याश्वबलसमृद्धः राजा गर्वितः वाक्यमुवाच। चत्वारः दिव्याश्वाः जलस्थल-व्योमगामिनः। एवं श्रुत्वा, राजा तं वाक्यविशारदं प्रत्युवाच। महावतीं प्राप्त्वा, स दूतः राजानमुपागमत्। “ते तव चत्वारः अश्वाः दिव्यरूपिणः, शुभतेजसा दीप्तिमन्तः। तान् आह्वयस्व, राजन्, अद्भुतं दर्शय, सन्देहं त्यज।” इति उक्त्वा, तस्य भीषणवाक्यानि श्रुत्वा, राजा भीतः सन्तुष्टः च अश्वान् प्रदत्तवान्, “मम आज्ञां पालय,” इति उक्त्वा। एतत् श्रुत्वा, स प्रमुदितः सर्वव्यापिन्याशिषां चिन्तयन्। “यत्र अस्माकं जीवितं प्रतिष्ठितं, तत्र तवापि, हे जिन, वासः अस्ति।” इति श्रुत्वा, शक्तिमान् राजा परिमलः प्रत्युवाच। स वीरैः समक्षं घोरं शपथं कृतवान्। तस्य शय्या मातृसदृशी, ब्राह्मणघ्नसभा इव आसीत्। तं शपथं श्रुत्वा, देवकी दुःखसमाविष्टा शोकाकुला बभूव। पञ्चविंशे वर्षे सम्प्राप्ते, योगनिष्ठः कृष्णांशः अभवत्। ततः ते काञ्चनकुब्जं प्रति जग्मुः, यत्र जयचन्द्रो राजा आसीत्। इन्दुलः शीघ्रं दशसहस्राश्वैः सह प्रस्थितवान्; कृष्णांशः बिन्दुलारूढः देवकीं अन्वयात्। तदानीं, समृद्धिसम्पन्नं राजग्रामं त्यक्त्वा, ते सस्नेहम् अभिवाद्य, सर्वकारणानि न्यवेदयन्। जयचन्द्रस्य वर्णनं देवसिंहेन कृतम्। तत्र देवसिंहः निरुद्धः, उत्तमकृष्णांशं प्रति जगाम। स बिन्दुलारूढः, पञ्चशतानि अश्वान् परितः कृत्वा, शीघ्रं ययौ। तं दृष्ट्वा, वीरः लक्षणः गजारूढः आसीत्। विष्णुमन्त्रेण प्रेषितः बाणः तत्र निष्फलः अभवत्।