परानन्दः तथैवोपनन्दनदेवस्तारकश्च युद्धे समागताः। तत्र प्रनन्देन वीरसेनः समरमकरोत्, नृपश्च ब्रह्मानन्देन सह समरमुपजग्मे। तयोः समरः दिनरात्रौ प्रवृत्तः, घोरनिनादयुक्तः। तस्यां रात्रौ चित्ररेखा समुपागच्छत्। सा चित्रगुप्तं ध्यायन्ती अद्भुतां मायामासृजत्। तां दृष्ट्वा सर्वे विस्मिताः सञ्जातभीतयः पलायन्त। पञ्च योजनानि गत्वा ते तत्रैवावसन्। तदा ते वीराः कृष्णांशं शरणागतत्राणं महाबाहुं समुपेत्य प्राहुः— "वयं वीराः तया मोहिता भवन्तं शरणं प्राप्ताः।" ततः तेषां महाबलानां मध्ये कोलाहलः सञ्जज्ञे, रुदितं च प्रववृते। तद्वचनं श्रुत्वा स्वयमाह्लादः वज्राहत इव बभूव। तस्मिन्नेव काले योगी कृष्णांशः भगवत्संभागः प्रादुरभवत्। तत्र शूरः दशसहस्रैः मकरबलैः सहितः स्थितः। स सर्वान् नृपतीञ्जित्वा विपुलं धनं जग्राह। तेन घोषेण शेषानपि बोधितवान्, कृष्णांशं योगिरूपिणं स्वस्याङ्के स्थापयामास। स्नेहपूरितः स पावनतोयधाराभिः कृष्णांशं स्नापयामास। कृष्णांशः शान्तचित्तः स्वकथां समग्रां निवेदयामास। स चित्रकर्मणा स्वयमद्भुतरूपं निर्माय, चित्ररेखया जयन्तस्य विवाहमुपपादयत्। तदा बाह्लीकराजः प्रीतमना विपुलं धनं दत्तवान्। तत्र शतं गजानां, अश्वानां च, सहस्राणि च धनसम्पन्नानि दत्तवान्। स महात्मानं बालखानं प्रयाणाय समुपकल्पयत्। सर्वे नृपतीः सत्कृत्य प्रमुदिताः स्वगृहं प्रतिनिवृत्ताः। एतत् शृण्वतः पुनः पापनाशनं वृतान्तं कथयामि। नृपः सदा दुःखितः सन् प्राङ्गणमुपाजगाम। तत्र तस्य समक्षं तेन तारेण सर्वं निवेदितम्। तस्मिन्नन्तरे प्राज्ञो मन्त्रिणः चन्द्रभट्टः। मया विष्णोः शक्तिः सर्वसृष्टिकारी देवी पूजिता। सा शुभज्ञानं ददौ, यत् कुविद्यां नाशयति; स च तस्य पापकर्मणो निवृत्तिं वृत्यावदत्। एवं उक्त्वा स शुद्धधीः श्रेष्ठं काव्यं प्राकृतेन रचयामास। तदाकर्ण्य भूमिपः सहसा विस्मितोऽभवत्; ततः दिव्याश्वबलसमृद्धः राजा गर्वितः प्राह। चत्वारो दिव्याश्वाः सन्ति, ये जलस्थलमम्बरं च विचरन्ति। इत्याकर्ण्य राजा तं वाक्यविशारदं समभाषत। स महावतीं गत्वा सन्देशवहः नृपतेः समीपमुपागच्छत्। "तव चत्वारोऽश्वाः दिव्यरूपिणः, शुभतेजसा विराजन्ति।" इति श्रुत्वा, "तान् आह्वयस्व, राजन्; विस्मयं दर्शय, सन्देहं त्यज," इति प्राह। तद्भीषणवचनं श्रुत्वा राजा भीतमानसः सन्तोषपूर्वकं स्वाश्वान् दत्त्वा आज्ञां प्रापयामास—"मम वचः साधय।" ततः स प्रहृष्टः सर्वव्यापिनि शुभत्वे ध्यानं कृत्वा तुष्टिं लेभे। "यत्र अस्माकं जीवितं प्रतिष्ठितम्, तत्रैव तवापि, हे जिन।" इत्युक्त्वा, तं वचनं श्रुत्वा बलवान् परिमलराजा प्रत्युवाच। स वीराणां सन्निधौ घोरं शपथं कृतवान्। तस्य शय्या जननीसमा बभूव, यथा ब्रह्मघ्नसभा। तं शपथं श्रुत्वा देवकी शोकेन निमग्ना दुःखिता बभूव।