तस्मिन्नेव काले, स्वर्णवती देवी पुष्पवत्याः सहिता तत्र स्थिताऽभूत्। तदा स भगवान् शांबर्याः मायां छित्त्वा स्वबलान् बोधयामास। शत्रुसंयुक्तान् दृष्ट्वा कुतुका सा पुष्पवत्या सह समीपमागच्छत्। सर्वां मायां विनाश्य, तौ राक्षससदृशौ बध्नाति स्म। स न वह्निना दग्धो नापि भस्मसात् जातः। तदा कोपसमन्विता देवी पुष्पवती सिंह्याः वधं कृतवती। कुतुकां हत्वा, सा स्वर्णमयी रूपेण स्वयमेव जाता। सा सुन्दरानना देवी पुनः तया सह प्रत्यागच्छत्। सर्वे ते देव्या मोहिताः विस्मिता चेतनाहीनाश्च अभवन्। पुनरपि तयोः सेनयोः रणाङ्गणे युद्धम् अभवत्। परानन्दः, उपनन्दनदेवः, तारकश्च युद्धाय प्रविशन्। प्रनन्दः वीरसेनस्य सह युद्धम् अकुरुत्, राजा च ब्रह्मानन्देन सह; तेषां घोरयुद्धं दिनरात्र्यनुक्रमेण प्रवृत्तम्। तस्मिन्नन्तरे, रात्रौ चित्ररेखा समुपागच्छत्। सा चित्रगुप्तं ध्यायन्ती अद्भुतमायां सृष्टवती। तान् दृष्ट्वा सर्वे विस्मिताः भयाभिभूताः पलायितवन्तः। पञ्च योजनानि गत्वा, तत्रैव वासमकरोत्। हे कृष्णांश, महाबाहो, शरणागतवत्सल! वयं वीराः तया मोहिताः तव शरण्यं प्राप्ताः। ततः महाबलिनां मध्ये कोलाहलं जातम्, ते रुदन्तः अभवन्। एवं श्रुत्वा, आह्लादः स्वयम् इन्द्राशनिसमाघातेन आहत इव अभवत्। तस्मिन्नन्तरे, योगी कृष्णांशः भगवत्संभागः तत्र प्रादुरभूत्। शूरः दशसहस्र मकरवीरैः सहितः तत्रासीत्। स सर्वान् राज्ञः विजित्य, विपुलं धनं गृहीत्वा। तस्य निनादेन, स शक्तिमान् अवशिष्टान् बोधयामास, कृष्णांशं योगिरूपिणं स्वस्याङ्के न्यवेशयत्। प्रेमपूरितः, स कृष्णांशं पुण्यतोयधाराभिः स्नापयामास। कृष्णांशः प्रशान्तचित्तः स्वकथां समग्रां निवेदयामास। स स्वयम् चित्रकर्मणा अद्भुतं रूपं निर्माय, जयन्तस्य तया सह चित्ररेखया विवाहं विधाय। बह्लीकपतिः प्रसन्नचित्तः विपुलं धनं दत्तवान्। तत्र शतं हस्तिनां अश्वानां च, सहस्राणि च धनसम्पन्नानि दत्तानि। स महात्मनः बालखानस्य प्रयाणं समाचकार। सर्वे राजानः पूजिताः प्रमुदिताः स्वस्वगृहं प्रत्यायाताः। इदानीं शृणु, पुनः तत्ते कथयिष्यामि येन सर्वपापक्षयः स्यात्। स राजा सदा दुःखितः सन् द्वारदेशं समुपागच्छत्। तस्मै राज्ञे पूर्वकथां निवेद्य, तारकः—। तस्मिन्नन्तरे, बुद्धिमान् मन्त्रिणः चन्द्रभट्टः—। मया विष्णोः शक्तिः सर्वसृष्टिकारी देवी पूजिता। सा शुभज्ञानं दत्तवती, यत् मिथ्याज्ञाननाशनं; स तेन पापक्षयकरं आचारं वर्णितवान्। एवं उक्त्वा, स शुद्धचित्तः सुभाषितं काव्यं प्राकृतेन रचितवान्। तत् श्रुत्वा, भूमिपः सहसा विस्मितः अभवत्; ततः दिव्याश्वबलसम्पन्नः राजा गर्वितः वाक्यमुवाच। चत्वारः दिव्याश्वाः, ये जलस्थले च नभसि च गतिमन्तः। एवं श्रुत्वा, राजा तं श्रोतृशब्दविशारदं प्रति वचनमब्रवीत्।