समरशाली नाम युद्धः सप्त दिनानि सप्त च रात्र्यः अभवत्। तत्र बालखानीनां सेनाभिः शतसहस्रं सर्वं हतं, ततः प्रमुदितः बालखानी दुर्गे विजयोक्तिं उवाच। सेनायाः विनाशं दृष्ट्वा राज्ञः सप्त पुत्राः—महानन्दः, नन्दः, परानन्दः, उपनन्दः, कौ च—तमरवंशसम्भूताः महावीर्याः गजारोहणाः आसन्। ते सर्वे भयग्रस्ताः बालखानीं समीपं गताः। ततः कपोतस्थाय महाबलवान् अतिवेगेन अग्रे धावितः। तारकः सुनन्दं प्रति अग्रे गतः, सूर्यवर्मा उपनन्दं प्रति स्थितः। सर्वे परस्परं नाशयितुम् उद्युक्ताः युद्धं अकुर्वन्। तदनन्तरं बाहीकपुत्राः महाबलिनः पराजिताः। तेषां भयंकरां सेनां दृष्ट्वा अभिनन्दनराजा तस्य पराजयस्य कारणं यथावत् अन्यराजाय व्याख्यातवान्। ततः कुतुकः तं राजानं सान्त्वयित्वा सेनां मोहयामास, तां शिलावत् अचेतनां कृतवान्। तदनन्तरं केसरीणि नृत्येन अष्ट महाबलिनः बद्धवती। बाहीकः प्रशान्तचित्तः तान दृढैः शृङ्खलाभिः बद्धवान्। देवसिंहः देवीवराद् भयाकुलः अपि रक्षितः। तत् ज्ञात्वा सर्वज्ञानविशारदा स्वर्णवती देवी अवगच्छत्। तत्र मकरन्दं तस्य पत्न्या सह गृहस्थितं दम्पतीं दृष्ट्वा, कृष्टांशः दुःखितः मकरन्दं प्रति उवाच। कुटुम्बविनाशः महापापं, यः प्राचीनैः विद्वद्भिः सुप्रकाशितः। तत् श्रुत्वा तस्य श्यालः वीरसंघेन सह शीघ्रं अश्वारूढः कृष्टांशं सहित्य बाहीकं प्रति गतः। तस्मिन्नेव समये स्वर्णवती देवी पुष्पवत्या सह आसीत्। सः शांबर्याः मायां छित्वा स्वसैन्यं जागरितवान्। शत्रुसंयुक्तान् दृष्ट्वा कुतुकः तया सह समीपं आगच्छत्। सर्वमायां विनाश्य, सा तौ राक्षससमौ बद्धवती। सः न अग्निना दग्धः, न च भस्मीकृतः। ततः कोपिता पुष्पवती देवी सिंहिनीं हत्वा, कुतुकं निहत्य, स्वर्णरूपा अभवत्। सा सुन्दरमुखी देवी पुनः तया सह प्रत्यागत्। सर्वे तया देवी मोहिता विस्मिता अचेतनाः अभवन्। पुनः युद्धभूमौ द्वयोः सेनयोः संग्रामः अभवत्। परानन्दः, उपनन्दनदेवः, तारकः युद्धे सम्मिलिताः। प्रणन्दः वीरसेनं प्रति, राजा ब्रह्मानन्दं प्रति युद्धं अकुर्वन्; तयोः घोरयुद्धं दिवा रात्रिं च अनुवर्तितम्। तस्मिन्नेव रात्रौ चित्ररेखा आगता। सा चित्रगुप्तं ध्यानयित्वा अद्भुतां मायां प्रायोजयत्। तान दृष्ट्वा सर्वे विस्मिता भयग्रस्ताः पलायिताः। पञ्च योजनानि गत्वा तत्र निवासं कृतवन्तः। हे कृष्टांश, महाबाहो, शरणागतपालक! वयं वीराः तया मोहिताः तव शरणं आगताः। ततः महाबलिनां मध्ये कोलाहलः अभवत्, ते विलपितुं आरब्धवन्तः। एवं श्रुत्वा, आह्लादः स्वयम् वज्राहतः इव अभवत्।