बलखानी नाम बलशाली वीरः, लक्षसैनिकसमेतः तत्रासीत्। स एकस्मिन्नेव दिव्याह्नि मार्गे मासमात्रं यानं कृत्वा, स्वस्यानिकस्य सुव्यवस्थां चकार। तत्र युद्धभूमौ एकं रथं स्थितम्, तस्य पृष्ठतः गजान् स्थापयामास। तेषां पृष्ठतः दश पदातिसमूहाः सम्यक् व्यवस्थिताः। तत्रैकः रथः, सर्वे गजाः, शतपञ्चाशत् अश्वाः च आसन्। तदानीं सेनायां सर्वे पदातयः पञ्चाशत्सहस्रसंख्यकाः सञ्जाताः। दशनिर्दिष्टसहस्रगजाः मदोन्मत्ताः पृथक् पृथग् अग्रे प्रस्थिताः। तत्र ये म्लेच्छाः पिशाचमार्गानुयायिनः आसन्, ते अभिनन्दनराजस्य अनुचराः स्म। लक्षसंख्यकाः गदामुसलधारिणः पदातयः गजारोहाः च, ये आह्लदस्य महतीं सेनां प्रति समुपाजग्मुः। तयोः मध्ये महद्भयानकं रोमाञ्चकरं युद्धम् अभवत्। तत् समरशालि-नाम युद्धं सप्तदिनरात्राणि प्रवृत्तम्। तत्र बलखानिसैन्यैः सर्वे लक्षसंख्यकाः शत्रवः निहताः। ततः प्रमुदितः बलखानी दुर्गे विजयवचनानि अब्रवीत्। तदा सेनाविनाशं दृष्ट्वा राज्ञः सप्त पुत्राः — महानन्दः, नन्दः, परानन्दः, उपनन्दः, कउः च — ये तोमरवंशसम्भूताः महावीर्यवन्तः गजारूढाः आसन्, सर्वे भयग्रस्ताः बलखानिं समुपाजग्मुः। तदा महाबलवान् कपोतारूढः अतिवेगेन अग्रे प्रधावितवान्। तारकः सुनन्दां प्रति अग्रसरः, सूर्यवर्मा उपनन्दं प्रति स्थितः। सर्वे परस्परवधाय युद्धं कृतवन्तः। तत्र बाह्लीकपुत्राः शक्तिमन्तः पराजिताः। तदानीं तेषां भीषणा सेनां दृष्ट्वा, अभिनन्दनराजा यथावत् तेषां पराजयकारणं राज्ञे व्याचष्ट। ततः कुतुकः राजानं सान्त्वयन् तां सेनां च मोहितवान्, यथा ताः शिलावत् जडाः अभवन्। तत्र केसरिणी स्वनृत्येन अष्टौ महाबलिनः बद्धवती। बाह्लीकः शान्तचित्तः तान् दृढैः पाशैः बद्धवान्। देवीवरदानात् देवसिंहः भीतचित्तः मुक्तः। तद् ज्ञात्वा सर्वविद्याविशारदा स्वर्णवती देवी तत्र स्थितवती। तत्र मकरन्दं तस्य भार्यां च गृहस्थौ दृष्ट्वा, कृष्णांशः शोकाकुलः मकरन्दं प्रति अवदत् — "कुलनाशः महापापः, यं प्राचीनैः मुनिभिः सुस्पष्टं निगदितम्।" एवं श्रुत्वा तस्य भ्रातृपतिः वीरसमूहसमन्वितः त्वरया कृष्णांशेन सहाश्वारूढः बाह्लीकं प्रति गतः। तस्मिन्नेव काले स्वर्णवती देवी पुष्पवत्याः सहिताऽभवत्। स शांबर्याः मायां छित्त्वा स्वसैनिकान् बोधयामास। तान् शत्रुसंयुक्तान् दृष्ट्वा कुतुका तया सह समुपाजग्मौ। सर्वां मायां विनाश्य, तौ राक्षससमानौ बद्धवती। स न वह्निना दग्धः, न च भस्मीकृतः। ततः क्रुद्धा पुष्पवती देवी सिंहिनीं हत्वा, कुतुकां च निहत्य, स्वर्णरूपिणी जाता। सा सुन्दरमुखी देवी पुनः तया सह प्रत्यागच्छत्। सर्वे तया देव्या मोहिताः विस्मिताः जडचेतसः अभवन्। पुनः तयोः सैन्ययोः मध्ये रणाङ्गणे युद्धमभवत्।