आह्लादः, क्रोधेन रञ्जिताक्षः, प्रमोदेन तं केशेषु गृहीत्वा समारभत। तस्य श्रवणेन राजा परिमलः स्वभार्यया सह आगतः। स राजा तं दुष्टं महापापिनं स्वक्यबान्धवहन्तारं समभाषत— "पापिष्ठ, महापापिन्, त्वं मम बान्धवं हतः!" इति। ततो राजा शोकाकुलः दीर्घं निश्वस्य मौनं स्थितवान्। तस्मिन्नन्तरे वीरः बालखानि समुपागमत्। स भ्रातृपुत्रस्य विवाहाय सर्वं सम्पादनं चकार। तत्रैव तारकः अपि सह सहस्रवीर्ययुक्तैः सैन्यैः आगतः। ततः तालनः अपि लक्षसमानबलसमेतः सेनया समुपस्थितः। स त्रिलक्षबलसम्पन्नः स्वयमेव ब्रह्मानन्दं प्राप्तवान्। "हा सखि! क्व गतः त्वं मामिह अधमं त्यक्त्वा?" इति शोकमकरोत्। बालखानि, महाबलवान्, लक्षसेनया सहितः तत्र स्थितः। स एकाहोरात्रेण मार्गे मासमात्रं यानं कृत्वा, स्वस्य सेनायाः व्यूहं सम्यक् व्यवस्थितवान्। युद्धभूमौ एकः रथः तिष्ठति, तस्य पृष्ठे गजान् न्यवेशयत्। तेषां पृष्ठतः दश पादातिकायाः क्रमशः स्थिताः। तत्र एकः रथः, सर्वे गजाः, शतपञ्चाशत् अश्वाः च आसन्। सेनायां सर्वे पादातयः पञ्चाशत्सहस्रपरिमिताः। दशसहस्रगजाः मदगन्धमत्ताः पृथग्गच्छन्ति स्म। म्लेच्छाः, पिशाचमार्गानुगाः, अभिनन्दनराजस्य अनुचराः आसन्। तत्रैव आह्लादमहासैन्ये एकलक्षपदातयः, गदामुसलधारिणः, गजारोहाः, आगच्छन्। तयोः मध्ये महद् रोमाञ्चकरं युद्धम् अभवत्। समरशाली नाम युद्धम् सप्तदिनानि सप्तरात्राणि च प्रवृत्तम्। बालखानिसैन्यैः सर्वे एकलक्षशत्रवः निहताः। ततः प्रमुदितः बालखानि दुर्गे जयशब्दं व्याहरत्। सैन्यविनाशं दृष्ट्वा राज्ञः सप्त पुत्राः— महानन्दः, नन्दः, परानन्दः, उपनन्दः, कौ इत्यादयः— तोमरवंशसम्भूताः, गजारूढाः महावीर्यवन्तः आसन्। सर्वे भयग्रस्ताः बालखानिं समुपेत्य तस्थुः। ततः महावेगः कपोतारूढः वीरः अग्रे धावितवान्। तारकः सुनन्दमभिमुखं गतः, सूर्यवर्मा उपनन्दस्य प्रतिद्वन्द्वी अभवत्। सर्वे अन्योन्यवधाय प्रवृत्ताः युद्धं चक्रुः। ततः बाहीकपुत्राः महाबलिनः पराजिताः। तेषां भीषणं सैन्यं दृष्ट्वा अभिनन्दनः राजा पराजयहेतुम् यथावत् अन्यस्मै राज्ञे निवेदयामास। ततः कुतुकः तं राजानं सान्त्वयामास, तच्च सैन्यं मोहयित्वा स्थाणुसमं चकार। तस्मिन् समये केसरिणी स्वनृत्येन अष्ट महाबलिनः बबन्ध। बाहीकः च प्रशान्तचित्तः तान् दृढैः पाशैः बबन्ध। देव्याः प्रसादेन देवसिंहः भयवशात् मोक्षितः। तत् ज्ञात्वा सर्वविद्याविशारदा देवी स्वर्णवती तत्र अवबुध्य स्थितवती। तत्रैव मकरन्दस्य गृहस्थं दम्पतीं दृष्ट्वा, कृष्णांशः दुःखितः मकरन्दं प्रति वाक्यमुवाच— "कुलनाशः महापापं, प्राचीनैः पण्डितैः सुवर्णितम्।" एवं श्रुत्वा तस्य श्वशुरः, वीरसमूहेन सह, शीघ्रं कृष्णांशेन सह अश्वारूढः बाहीकं प्रति जगाम।