न्यूहः स्वकुटुम्बसमेतः जीवितः अभवत्, अन्ये सर्वे विनष्टाः। तत्र पुनः पुनः नमः महालक्ष्म्यै विष्णोः मातरं राधां च। पुनः पुनः नमः रेवत्यै पुष्पवत्यै स्वर्णवत्यै च। तदा महावातस्य प्रभावेन मेघानां गर्जनस्य च भीषणेन, भक्ताः भयभीताः "हे भैरव्यम्, तस्मात् भयात् अस्मान् रक्ष" इति प्रार्थयन्ति। संवत्सरान्ते भूमिः सर्वत्र शुष्कमिव अभवत्। तत्र न्यूहः स्वकुटुम्बेन सह नौकायाम् स्थितः। अथ कलियुगस्य नृपाणां वृत्तान्तः वर्ण्यते। यदा भगवतः प्रसन्नता अभवत्, तदा तस्य वंशः समृद्धिम् प्राप्तः। तेन विदेशीयभाषा निर्मिता, वेदवाक्येभ्यः विमुखा। तद्गोपनाय स्वयम् ज्ञानेश्वरः देवः बुद्धिं दत्तवान्। सिमा तथा हमा, प्रसिद्धः यकुता नाम्ना। मदि च युननास् तु तुवलोमसकः च। जुम्रा दशः कनब्जः रिप्फता तज्जर्रुमा च। इलिषा तरलिषा किट्टिहुदा च। द्वितीयपुत्रात् धमत् इति चतुर्वन्तः पुत्राः। विदेशीयभूमयः कुशस्य षड्वन्तः पुत्राः प्रसिद्धाः। तथा सवतिकः नाम्ना, निमरुखः महाबलः। अक्कदा ववुना रसना प्रदेशीयाः च। द्विसहस्रशतान्ते ज्ञात्वा पुनः उक्तवान्। पञ्चशतानि वर्षाणि तेन विदेशीयेन राज्यं पूजितम्। पुनः चतुशतानि वर्षाणि सिम्हस्य पुत्रः राज्यं कृतवान्। इव्रतस्य पुत्रः ज्ञेयः, पितुः तुल्यं पदं प्राप्तवान्। तस्मात् राज्यं स्थाप्य, रौः नाम्ना पुत्रः स्मृतः। तस्मात् जुजा जातः, पितुः तुल्यं पदं प्राप्तवान्; स राजा बहून् शत्रून् विजित्य राज्यं कृतवान्। तहारसः तस्य पुत्रः, पितुः तुल्यं पदं प्राप्तवान्। एवं तेषां वंशाः केवलं नाम्ना स्मृताः। कलियुगे तेषां वृद्धिः संक्षेपेण वर्णिता। त एव वंशः अन्यं देशं गतः, विदेशीयाः दुःखिताः अभवन्। एतद् श्रुत्वा विषालायां स्थिताः सर्वे ऋषयः व्यासस्य वचनं श्रुत्वा हर्षेण ध्यानं कृतवन्तः, द्विशतवर्षाणि तत्र स्थिताः। संध्या-विधिं देवपूजनं च कृत्वा जनार्दनं ध्यातवन्तः। हे भाग्यशाली व्यासशिष्य, हे विवेकिन्, दीर्घायुर्भव। अवन्त्यां शङ्खः नाम राजा अस्ति। विदेशीयेषु शाकानां अधिपः अधुनाऽपि राज्यं कृतवान्। यदा कलियुगस्य द्विसहस्रवर्षः आगच्छति, तदा विदेशीयवंशः समृद्धिम् प्राप्तः। ब्रह्मवर्तस्य अपि, शुभा सरस्वत्याः तटे अस्ति। कलियुगे आगते देवपूजा वेदभाषा च नष्टा। व्रज-महाराष्ट्र-यवन-गुरुन्दिका-भाषाः प्रवर्तन्ते। जलं 'पानीयम्' उच्यते, पीतं जलं 'पानी', क्षुधा 'भुक्शा', तृष्णा 'भुखा' इति कथ्यते।