ततः भीष्मस्य शक्तिमतः पुत्रः मकरन्दः वीणां च मृदङ्गं च समादाय तस्थौ। तयोः ग्रहणेन महती स्त्रीणां सभा हर्षमाविशत्। स illusionं त्वरितं व्यपोह्य निष्फलं कृतवान्। ततः कृष्णांशः भागः वधूं प्रति उवाच – “शूर, यत्कामं मम कथय।” इत्युक्त्वा, चित्ररेखा दुःखेन मनः व्यथिता सा श्रुत्वा अब्रवीत् – “मया सर्वदेवाः इन्द्रादयः सृजिताः। नारायणः वा, धर्मः वा, शिवः स्वयं वा – सर्वे मया सृजिताः। मम नाम उदयः, राज्ञि; एष देवसिंहः उत्तमः। इन्दुलस्य वियोगेन योगबलं प्राप्तवन्तौ। शुकं ददातु, महायोगिनी; अथवा इन्दुलं यदीच्छसि। शीघ्रं दर्शनं ददातु, अन्यथा जीवितं त्यजामि।” ततः लज्जां परित्यज्य पुनः वधूः अब्रवीत् – “स्वामिन, मां च पुत्रं च गृह्णातु।” तयोः पादयोः पतित्वा दम्पती उच्चैः रुदन्तौ। इन्दुना लिखितं उत्तमं पत्रं गृह्णित्वा सः प्राप्तवान्। सूर्यवर्मा गृहं गतः, मकरन्देन सम्मानितः। स्वस्य कामनां आरूढः सः तत्र गतः यत्र हर्षः शोकसहितः आसीत्। देवसिंहः अहं च तव पुत्रस्य अन्वेषणे समर्पितौ इति ज्ञातव्यम्। तद्वचनं श्रुत्वा, आह्लादः परमं हर्षं प्राप्तवान्। राजा आहूतः, विनीतचित्तः तं वचनं अब्रवीत्। सः उवाच – “वीर, कृष्णांशस्य वधं श्रुतवानस्मि।” आह्लादः क्रोधेन नेत्रे रक्ते कृत्वा, हर्षेण तस्य केशं गृहीत्वा। ततः राजा परिमलः स्वपत्नी सहितः आगतः। “पापिन्, महापापिन्, मम बान्धवं हतवान्!” इति उवाच। तदा राजा दुःखितः दीर्घं श्वसित्वा मौनं स्थितः। तस्मिन्नेव काले, वीरः बलखानि आगतः। सः स्वभ्रातुः पुत्रस्य विवाहाय व्यवस्था कृतवान्। तारकः अपि सह सहस्रेन वीरैः तत्र आगतः। ततः तालनः शतसहस्रसम्पन्नेन सैन्येन आगतः। सः ब्रह्मानन्दं प्राप्तवान्, त्रिसहस्रशक्तिसम्पन्नः। “हन्त, मित्र! त्वं मां, अधमं, परित्यज्य कुत्र गतः?” इति विलपन् बलखानि शतसहस्रसेनया सहितः तत्र स्थितः। एकस्मिन दिनरात्रे, मासपर्यन्तमार्गं गतवान्; बलखानि स्वस्य सैन्यस्य व्यवस्था कृतवान्। एकः रथः युद्धे स्थितः, तस्य पृष्ठे गजाः स्थिताः। तेषां पृष्ठे दश पत्तिसमूहाः यथाक्रमं स्थिताः। तत्र एकः रथः, सर्वे गजाः, शतपञ्चाशदश्वाः। सैन्ये सर्वे पादातिकाः पञ्चाशत्सहस्राः गणिताः। गजाः दशसहस्राः मदोत्कटाः पृथक् अग्रसरन्तः। म्लेच्छाः पिशाचमार्गानुगाः अभिनन्दनराजस्य सम्बन्धिनः। शतसहस्रपादातिकाः, मुसलपरिघहस्ताः, गजारोहाः, तत्र आगताः यत्र आह्लादस्य महासैन्यं आसीत्। तयोः मध्ये महान् रोमाञ्चजनकः संग्रामः अभवत्।