गजमुक्तस्य सम्यगनुज्ञां गृह्य, तयोः दम्पत्योः निर्भयम् अग्रे गतिः अभवत्। ततः बलवान् मकरन्दः, सर्वकारणं ज्ञात्वा, विविधैः यज्ञैः स्तवैश्च धर्मं सम्यगर्चयत्। अभिनन्दनस्य राज्ञः कन्या चित्रप्रपूजिनी नाम्ना आसीत्। केसरिण्याः शिक्षको यः कुतुकः, स योगिनं रूपं धारयामास। तद्भूमिः रिपुभिः दुर्लङ्घ्या, शत्रुशिलाभिः चापि भयङ्करी जाता। जयन्तः चित्रलेखया, राजकन्यया, गृहीतः; इन्दुला तत्रैव स्थित्वा, तस्या अद्भुतमायया मोहिता, शोकसंतप्तः अभवत्। ततस्त्वं, भगवन्, कृष्णांशः, सूर्यवर्मणा सह चित्रलेखां प्रति गत्वा, तया सह नृत्यादिकं चकार। तां देवीं मोहयित्वा, तस्या शुभां शिक्षां प्रवद। एवं उक्त्वा, देवः अन्तर्धानमगात्; राजा विस्मितः अभवत्। फाल्गुनमासे प्राप्ते, त्रीणि अपि योगिनां रूपं धारयामासुः। तस्मिन्काले, देवः मृदङ्गं वादयामास, मकरन्दः वीणां वादयामास। नगरं च गजपतिं च मोहितवन्तौ। तदा स तपस्विनं प्रति—"किं ते काम्यं?" इति पप्रच्छ; स च विनयेन प्रत्युवाच। "कार्यं शीघ्रं निबद्ध्य, तव पुत्रं प्रतिपादयिष्यामि।" इति श्रुत्वा, गजपति स्वं पुत्रं तस्मै दत्तवान्। पक्षद्वयेन, ते हृष्टाः बाहीकनगरं समुपययुः। ये नृत्यसारज्ञाः, राजानं मोहितुम् उत्सुकाः, तत्र आगताः। गीतनृत्यविशारदाः सर्वान् मोहयामासुः। तान् गृह्य, राजा स्वगृहं सानन्दं प्रतिनिनाय। तदा भीष्मपुत्रः महाबलवान् मकरन्दः, वीणां मृदङ्गं च जग्राह। तान् गृह्य, स्त्रीणां महती सभा प्रमोदिता। सोऽपि मोहं नाशयामास; स क्षणेन निष्फलः अभवत्। "किं ते काम्यं?" इति कृष्णांशः वधूं प्रति अवदत्। तच्छ्रुत्वा, चित्ररेखा शोकविह्वला, दुःखेन मनसा, इत्युक्तवती—"मया सर्वे देवाः, इन्द्रादयः, सृष्टाः; येन—नारायणो वा, धर्मो वा, शिवः स्वयम् वा।" "मम नाम उदयः, हे राज्ञि; एष देवसिंहः उत्तमः।" "इन्दुलाया विभेदेन, योगबलं प्राप्तवन्तौ।" "शुकं देहि, हे महामायिनि, अथवा इन्दुलां यदि इच्छसि।" "शीघ्रं दर्शनं देहि, अन्यथा प्राणान् त्यक्ष्यामि।" इति उक्त्वा, लज्जां परित्यज्य, punar avadat—"मामपि पुत्रं च गृहाण, प्रभो।" तयोः पादयोः पतित्वा, दम्पती उच्चैः अक्रन्दयताम्। इन्दुना लिखितं उत्तमं पत्रं गृह्य, स आदत्त। सूर्यवर्मा मकरन्देन पूजितः स्वगृहं गतः। स्वाभिलषितं समारुह्य, स सन्दोहदुःखमिश्रितं स्थानं ययौ। "देवसिंहः अहं च तव पुत्रान्वेषणे रतौ" इति विद्धि। इति श्रुत्वा, आल्हादः परमं हर्षं प्राप्तवान्। स राजा आहूय, विनयशीलः इदं वाक्यं अवदत्—"वीर, कृष्णांशस्य वधं श्रुतवानस्मि।