राजा तं महाचौर्यं मन्यमानः तत्रैव वचनं प्राह। ‘‘त्वं स्वसुर्याः प्रियं बन्धय, शीघ्रं स्वकं बान्धवं विमोचय।’’ इत्युक्त्वा स शीघ्रं नगरं गत्वा, क्रोधेन बलं प्रदर्श्य, सौरमास्त्रं गृहीत्वा दाहाय सज्जः अभवत्। तस्मिन्नेवास्त्रे सन्निहिते, ब्रह्मानन्दः महाबलशाली हर्षं प्राप्नोत्। तं दृष्ट्वा राजा भयमापन्नः तस्य शरणं गच्छति। कपटवाक्यैः स ब्रह्मानन्दः ‘‘राजन्, मम बान्धवः त्वया पीडितः; अतः, त्वं स्वपुत्रं स्वसुर्याय युक्तं मम दत्त्वा, राजन्,’’ इत्युक्तवान्। तद्वचनं श्रुत्वा राजा विनीतचित्तः वाक्यं प्राह। एवं वीरसेनः स्वपुत्रं च चन्द्रावलीं च दत्तवान्। तदा ब्रह्मानन्दः बलसम्पन्नः कृष्णांशेन सह तत्र स्थितः। मालना स्वपुत्रं दृष्ट्वा, स्नेहवशात् कम्पिता अभवत्। एवं ब्राह्मण, शुभा कृष्णांशस्य कथा तव कथिता। इषस्य शुक्लपक्षे दशम्यां तिथौ राजा महोत्सवं आयोजितवान्। श्रेष्ठब्राह्मणान् भोजयित्वा तान् दानैः पूजितवान्। शुभे कार्तिके मासे, कृष्णांशः बलसम्पन्नः, दशसहस्रवीरैः दशसहस्रस्वर्णवस्तुभिः सह तत्र स्थितः। तस्मिन्नेव समये चित्ररेखा तत्र आगता। गङ्गायाः मध्ये मायया निर्मितं दिव्यं वाहनं प्रकटितम्। तत्र विविधदेशराजानः तदद्भुतं द्रष्टुं उत्सुकाः, शतबलैः सह आगच्छन्। चित्ररेखा, वाहिकराजस्य कन्या, यस्यां स्वप्ने सुखं लब्धम्। सा अह्लादपुत्रं अभिनन्दशरीरसमुत्थितं तं जानाति। तत्र शोभनस्य स्वयंवरे, सा तं गृहीत्वा, परमसुखेन निर्गता। कृष्णांशः तद्विज्ञाय, स्वपुत्रं न ददर्श। देवसिंहः, कालज्ञः अपि, तस्य मायया मोहितः। देवसिंहं विस्मितं दृष्ट्वा, शक्तिमान् कृष्णांशकः तत्र स्थितः। तस्य रुदितं श्रुत्वा, दुष्टः राजा तत्र, तीव्रं रुदित्वा, नम्रं वचनं प्राह। ‘‘तेरोदय नाम भ्राता, तयोः मद्येन मोहं कृत्वा, वीर्यं प्रदर्शितवान्। अहं तस्य कर्म प्रत्यक्षं दृष्टवान्।’’ देवसिंहः विवेकेन तस्य कृतं न बुबोध। तस्मिन्नेव समये तौ वीरौ रुदन्तौ आगच्छताम्। अह्लादः, निश्चित्य, राजवचनं श्रुत्वा, तस्य मातृपत्नीस्वसुर्यः स्नेहशोकाभिभूताः, न ज्ञाताः, यः वीरः मायया मोहितः। तदा रानी पुष्पवती, स्वपत्निं भ्रातृपीडितं दृष्ट्वा। निर्दोषः कृष्णांशः महतीं निन्दां अन्वभवत्। ‘‘मृत्युः परित्यागः च तुल्यः; युक्तं विवेकपूर्वकं चिन्तय।’’ इति। स चाण्डालान् आह्वय्य, स्वपुत्रघ्नं बन्धयित्वा। ‘‘तस्य नेत्रे निष्कृत्य, सर्वे मम आगच्छत।’’ तदा देवसिंहः गत्वा तान् महतीं वित्तं दत्तवान्। किन्तु बालखानस्य पत्नी गजमुक्ता, पतिसंयुक्ता आसीत्। तैः चाण्डालैः स एकत्रितः, मृगनेत्रे समर्पितः, ‘‘पापिन्, दुष्ट, तव मित्रं पीडितम्।’’ इत्युक्तम्। ‘‘तव पुत्रः भूमौ जीवति; तं अन्वेषय,’’ इत्युक्त्वा, स वीरः शुभां शिरीषानगर्यां प्रतस्थे।