कामसेनः क्रोधेन समाविष्टः वेतसदण्डं समादाय, तं बाहुभ्यां गृहीत्वा बन्धनाय उद्युक्तः अभवत्। सः स्वपुत्रान् तस्य बन्धनाय आज्ञापयत्। सेनायाः मध्ये समागत्य, तत्र महद् युद्धम् अभवत्, यत् भीषणं रोमाञ्चकारि च, अहोरात्रं प्रवृत्तम्। तत्र उदयः महाबलवान् शतसहस्रं वीराणां निपातितवान्। स्वसेनां पराजिताम् आलोक्य, सप्त पुत्राः महाबलिनः सन्तः, तत्र नायकः बिन्दुलनाम्नि गजमारोह्य, गजे उपवेशनानि भूमौ स्थापयित्वा स्थितवान्। एतस्मिन्नन्तरे वीरसेनः, सूर्यपूजायाम् अनन्यचित्तः, तेनैव आयुधेन सह, कृष्णांशः मित्रः, भूमौ पतित्वा मूर्च्छितः अभवत्। वीरसेनः तं बद्ध्वा, पुत्रान् स्नुषां च विमुक्तवान्। ततः कोपसमन्विताः ते वीराः कृष्णांशदिशं जग्मुः। राजानं महाचलितकारकं मन्यमानाः, राजा इदं वचनम् अवदत्—"स्वस्रियाः प्रियं बन्धय, स्वजनं शीघ्रं विमोचय।" सः शीघ्रं नगरं गतः, रोषेण च बलेन च तद् नगरं परिवृत्य, सौरमास्त्रं समादाय, दाहाय उद्यतः अभवत्। तदस्त्रं सिद्धे सति, ब्रह्मानन्दः महाबलवान् हृष्टः अभवत्। तद् दृष्ट्वा राजा भयभीतः सन् तस्य शरणं प्रपन्नः। कपटवाक्यैः सः अवदत्—"राजन्, मम बान्धवः त्वया पीडितः; अतः स्वस्रियुक्तं पुत्रं मे ददातु, हे नृप!" इति। एतत् श्रुत्वा राजा विनीतचित्तः वचनम् अवदत्। ततः वीरसेनः स्वपुत्रं च चन्द्रावलिं च ब्रह्मानन्दाय दत्तवान्। ब्रह्मानन्दः महाबलवान् कृष्णांशेन सह तत्र स्थितः। मलना स्वपुत्रं दृष्ट्वा स्नेहेन कम्पिता अभवत्। एवं, हे ब्राह्मण, कृष्णांशस्य पुण्यकथा तुभ्यं कथिता। ईषस्य शुक्लपक्षे दशम्यां दिवसे राजा महोत्सवं अकार्षीत्। अग्रगण्यान् ब्राह्मणान् भोजयित्वा, तेषां दानानि च अददात्। शुभे कार्तिकमासे, कृष्णांशः बलेन युक्तः, दशसहस्रवीरैः सुवर्णवस्तुभिः च दशसहस्रसंख्यकैः सह तत्र स्थितः। तस्मिन्नन्तरे चित्ररेखा तत्र आगता। गङ्गायाः मध्ये मायया निर्मितं दिव्यं यानं दृष्टम्। तत्र विविधानां देशानां राजानः, तद् द्रष्टुम् उत्सुकाः, शतशः सैनिकैः सह आगच्छन्। चित्ररेखा, वाहिकराजस्य कन्या, या स्वप्ने रम्ये सह सुखं अनुभूतवती, तत्र आसीत्। सा अह्लादस्य पुत्रं, अभिनन्दस्य शरीरे जातं, तं ज्ञात्वा, रम्ये स्वयम्वरे तम् आलम्ब्य, परमसुखेन सह निर्गता। कृष्णांशः एतद् ज्ञात्वा, स्वपुत्रं न अपश्यत्। देवसिंहः अपि, यः कालज्ञः आसीत्, तस्य मायया मोहितः। देवसिंहं विस्मितं दृष्ट्वा, बलशालि कृष्णांशकः तत्र स्थितः। तस्य रुदितं श्रुत्वा, तत्र दुष्टराजा, तीव्रं क्रन्दित्वा, विनयपूर्वकं वचनम् अवदत्—"ते भ्राता उदयः, तौ मद्येन मोहित्य, तयोः सह कार्यं कृतवान्। अहम् एव तस्य वीरस्य कृत्यं प्रत्यक्षम् अपश्यम्।" देवसिंहः तदा विवेकपूर्वकं न अवगच्छत्, यत् तेन कृतम्। तस्मिन्नन्तरे तौ वीरौ, रुदन्तौ, तत्र आगतौ। अह्लादः, निश्चयेन ज्ञात्वा, राजवचनं श्रुत्वा, स्थितवान्।