स्वर्गेऽपि मया ब्रह्मचर्यं न परित्यक्तम्; तत्रैव अनिरुद्धः, यो ब्रह्म स्वरूपः, मम हस्तं गृहीत्वा माम् अङ्गीकृतवान्। भगवाञ्छ्वामी मम कृते कालीद्वारा आहूतः। तत्रैव तेन स्वस्य प्रसादस्य महिमा प्रदर्शितः। तस्याज्ञया, हे प्रभो, अहं जम्बुकस्य कन्या अभवम्। मम निधनं तव भ्रात्रा बालखणिना कृतम्। तस्मात् दोषात् तव भ्राता घोरं क्लेशं प्राप; इत्युक्त्वा सा तुष्टा स्वपत्न्या सह मूकाभवन्। होलिकायाः काले समुपस्थिते, मालना पुत्र्याः स्नेहेन शोकवशात् रात्रौ दुःखिता रुरोद। तदा महावीर्यवान् सः तस्याः रोधनकारणं विज्ञाय, एकाकी चन्द्रावल्याः गृहम् अगच्छत्। तस्य शत्रुः राजा तं यथार्थकारणं ज्ञात्वा, बलिथाठ नाम ग्रामस्य, यदुवंशरक्षितस्य, वार्तां श्रुत्वा तत्र गच्छति। तत्र राजा वीरसेनः त्रिशतसहस्रसेनया सहितः स्थितः। तत्र क्रमशः कामसेनः, प्रसनः, महसेनः, मधुपश्च जाताः; यदवः च यदुवंश्याः अभवन्। तत्र नारकेशरी, कृष्णांशः, सभां प्रविष्टवान्। सः उदारचित्तः सन् राज्ञे मालनया लिखितं पत्रं दत्तवान्। तदा सः यदुभिः सह नानाविधानि अद्भुतानि भोज्यानि भुक्त्वा, तस्य भगिन्यपि प्रेम्णा उत्सुकत्वात्, दुःखिता सन्ती, कृष्णांशं प्रति वाक्यम् उक्तवती। तदा विंशतिवयस्कः सः पित्रोः मातृच च विस्मृतः। अद्य मम जन्म सफलम्, जीवनं च पूर्णम्। सः हृष्टचित्तः नम्रतया भगिन्यै वाक्यम् उक्तवान्। राजा दुःखात् प्रतिदिनं भयाकुलः अभवत्। किन्तु सः बलवान् राजा मम नगरीं परिवृत्य स्थितः। पुनः वयं विजयान्ताय सिङ्घलद्वीपं गतवन्तः। तेन तव संतोषात् वयं भगिन्याः सेवकाः अभवाम। सा स्नेहाभिभूता स्वगृहे अस्मान् स्थापयामास। वीरसेनस्य सभायाम्, सः तेनैव राज्ञा पूजितः। सर्वे राजनिष्ठाः पापजनाः निष्कासिताः; नीचबलिनः राजकोशं लुण्ठितवन्तः। ततः सर्वे तैः निगृहीताः शिरीषनगरे वसन्ति। सः चन्द्रावल्याः दोलां गृहीत्वा गच्छिष्यति। एतत् श्रुत्वा वीरसेनः यथार्थकारणं विज्ञाय, वाक्यं प्राह—"वत्स, तं बद्ध्वा आनय।" ततः चन्द्रावली तद्विज्ञाय भोजनं दत्तवती। कामसेनः क्रुद्धः बांसदण्डं गृहित्वा, तं बाहुभ्यां गृहीत्वा बन्धनाय उद्युक्तः। सः स्वपुत्रान् तं बन्धनाय आज्ञापयत्। सेनायाम् मध्ये महान् युद्धः अभवत्; घोरं केशसंवर्तनं युद्धं दिवा-निशं प्रवृत्तम्। उदयेन महाबलेन लक्षवीराः निहताः। तेषां सेनायाः पराजयं दृष्ट्वा सप्तपुत्राः महाबलिनः। सः वीरः बिन्दुलायाम् आरोह्य, गजपीठान् भूमौ स्थापयित्वा स्थितः। एतत् श्रुत्वा, सूर्योपासकः वीरसेनः तेनैव आयुधेन, कृष्णांशः सखित्वेन, भूमौ मूर्च्छितः पतितः। वीरसेनः तं बध्नन्, पुत्रान् स्नुषां च मुक्तवान्। तदा क्रुद्धाः ते वीराः कृष्णांशदिशं जग्मुः।