यदा धर्मस्य ग्लानिर्भवति, तदा प्रियासक्ते, धर्मसंरक्षणाय ममावतारः सदा भवति। सत्ययुगे तु, मनसैव देवतानां पूजनं तान् तुष्टिं ददाति; द्वापरयुगे तु, मूर्तिपूजनं देवतानां परमं प्रियं भवति। अहं सत्ययुगे हंसः, त्रेतायां यज्ञपुरुषः, कलियुगे तु शालग्रामः देवतानां तुष्टये रूपं धारयामि। हे प्रिये, सर्वे ऋषयः, देवगणाः, पितृगणाश्च—द्विजातिभिः त्रिवर्णकैश्च चन्दनाद्युपचारैः पूजनीयाः स्युः। अपि च, यवनादिभिः अपि नम्रभावेन भक्त्या दृष्ट्वा पुण्यलाभः स्यात्; केवलं दर्शनमात्रेण तेषां पापानि नश्यन्ति। एवं, हे देवि, युगानां परमो धर्मः त्वया श्रुतः। तत्र पुष्पवती उवाच—मया देवतायाः पुरतः गीतनर्तनवाद्यादीनि कृतानि। तस्य पुण्यस्य प्रभावेन दिव्यलोकमवाप्नुवम्। तत्रापि ब्रह्मरूपः अनिरुद्धः स्वहस्तेन मां गृह्णाति, अहं ब्रह्मचर्यं न त्यक्तवती। भगवानेव, मम स्वामी, कलिना मम कृते आहूतः। तत्र तेन स्वस्यानुग्रहेण महिमा प्रकाशितः। तस्याज्ञया, हे नाथ, अहं जम्बुकस्य पुत्री जाता। मम निधनं तव भ्रात्रा बालखानिना कृतम्। तस्मात् दोषात् तव भ्राता घोरं यातनां प्राप; इति उक्त्वा सा तुष्टा स्वपत्न्या सह मौनं स्थापयामास। होलिकाकाले समुपस्थिते, मालना स्वकन्यायाः स्नेहशोकविह्वला रात्रौ शोकात् क्रन्दन्ती। तदा महावीर्यः सः तस्याः क्रन्दनकारणं विज्ञाय, अकेन एव चन्द्रावल्याः गृहमगच्छत्। तस्य शत्रुर्भूपालः तद्वृत्तान्तं ज्ञात्वा, यादवसंरक्षितं बलिथाठग्रामं श्रुत्वा, तत्र ययौ। तत्र वीरसेनः राजा त्रिलक्षसेनया सहितः स्थितः। कामसेनः, प्रसनः, महासनः, मधुपश्च—एते यादववंशे जाताः यादवाः आसन्। तत्र कृष्णांशः नरकेशरी सभायामुपविष्टः। स धर्मात्मा, मालनया लिखितं पत्रं राज्ञे दत्तवान्। यादवैः सह विविधविचित्रभोजनं भुक्त्वा, तस्य भगिन्यपि, प्रेम्णा त्वरिता, कृष्णांशं दुःखेनापि संबोधितवती। तदा विंशतिवर्षे तं पितरौ विस्मृतवन्तौ। स हर्षपूर्णहृदयः स्वभगिन्यै विनयपूर्वकं वाक्यमब्रवीत्—'अद्य मम जन्म सफलं, जीवितं च पूर्णम्।' राजा तु तस्या दुःखात् दिनप्रतिदिनं भयकातरः अभवत्। परन्तु बलवान् राजा मम नगरं परिवेष्टितवान्। पुनः वयं विजयान्वेषणाय सिंहलद्वीपं गतवन्तः। अतः तव प्रति सन्तुष्टाः, भगिन्यै परिचारकाः अभवाम। सा प्रेम्णा आवां स्वगृहे स्थापयामास। वीरसेनस्य सभायां सः तेनैव राज्ञा पूजितः। सर्वे दुष्टाः राजानुचराः निष्कासिताः; नीचजातीयैः, महाबलैः, राजकोशः अपि लुप्तः। ततो जित्वा सर्वे शिरीषनगरे वसन्ति स्म। सः चन्द्रावल्याः दोलां गृह्णित्वा निर्गमिष्यति। एतत् श्रुत्वा वीरसेनः तत्त्वं विज्ञाय, 'वत्स, एनं बद्ध्वा आनय' इति उक्तवान्। तदा चन्द्रावली तद्विज्ञाय, तस्मै भोजनं दत्तवती।