तस्मिन्नेव काले जयन्तः, शक्रस्य पुत्रः स्वर्णवत्याः सुतः, अभवत्। अथ सूतः उवाच—ततः परमवीर्यवान् परिमलराजः पुण्यकर्म समारम्भं कृतवान्। तेन सह गीतनृत्यविशारदा पुष्पवती अपि तत्रासीत्। शिशिरकाले स वीरः रहसि क्रीडया संलग्नः अभवत्, न तु लौकिककर्मसु प्रवृत्तः, सर्वेषां संस्पर्शानां कुशलः। तदा कृष्णांशः तं पप्रच्छ—"पूर्वजन्मनि त्वं कः आसीः?" स च प्राह—"प्रिये, पूर्वजन्मनि अहं चन्द्रदासः नाम राजा आसम्। प्रतिदिनं शालग्रामशिलायाः पूजनं अकरवम्। मरणदिने च मम चित्तं शालग्रामे एव स्थितम्। विष्णुः सर्वेशः कालस्वरूपः, काल्या आहूतः अभूत्। यदा धर्मस्य ग्लानिः भवति, तदा अहम् अवतरामि। सतयुगे मानसपूजा देवतानां तुष्टिदायिनी, द्वापरयुगे प्रतिमापूजा श्रेष्ठा। अहं सतयुगे हंसः, त्रेतायां यज्ञपुरुषः, कलौ तु शालग्रामः—देवानां तुष्टये। प्रिये, सर्वे ऋषयः, देवाः, पितृगणाश्च—द्विजातिभिः त्रिभिः वर्णैः चन्दनादिभिः पूजनीयाः। यवनैः अपि विनयभक्त्या द्रष्टव्यः; केवलं दर्शनं पापक्षयकरम्। एवं, देवि, युगधर्मः परमो निगदितः। पुष्पवती उवाच—"मया देवस्य पुरतः गीतनृत्यवाद्यक्रीडा कृता। तस्य पुण्यस्य प्रभावात् दिव्यलोकं प्राप्तवती। तत्रापि ब्रह्मचर्यं न त्यक्ता; अनिरुद्धः स्वयम्, यः ब्रह्म स्वरूपः, मम हस्तं गृहीत्वा पतिः अभवत्। स भगवाञ्छ्वामी, काल्या मम कृते आहूतः। तत्र तेन स्वस्य प्रसादस्य महत् ऐश्वर्यं प्रकटितम्। तस्याज्ञया अहं जम्बुकस्य कन्या अभवम्। मम मृत्युर्भ्राता बलखानिना कृता। तस्मात् दोषात् तव भ्राता घोरं दुःखं आप। इत्युक्त्वा सा तु तुष्टा स्वपत्न्या सह प्रमोदिता। यदा होलिकाकालः आगतः, तदा मलना स्वकन्यायाः प्रति स्नेहविषादव्याकुला रात्रौ रुदिता। तदा स महावीर्यवान्, तस्याः रुदनहेतुम् ज्ञात्वा, एकाकी चन्द्रावलिगृहं प्रति प्रस्थितः। तस्य रिपुः राजा तत्त्वं ज्ञात्वा बलितीर्थग्रामस्य यदुपालितस्य श्रुत्वा तत्र गतः। तत्र वीरसेनः राजा त्रिसहस्रलक्षसेनया सहितः स्थितः। तत्र कामसेनः, प्रसनः, महासनः, मधुपः च अनुक्रमेण जाताः; यदवः च यदुकुलसम्भूताः। तत्र नारकेशरी, कृष्णांशः, सभायाम् प्रविष्टः। स धर्मात्मा तेन मलनया लिखितं पत्रं राज्ञे दत्तवान्। ततः यदुभिः सह नानाविधान् अद्भुतान्नान्याश्च भोक्त्वा, तस्य भगिन्यः प्रेम्णा व्याकुला कृष्णांशं प्रति दुःखिता सती अपि स्नेहात् वचः उवाच। ततः विंशतिवर्षे जातः स पुत्रः पित्रोः विस्मृतः। अद्य मे जन्म सफलम्, जीवितं च पूर्णम्। स हृष्टचित्तः भगिन्यै नम्रतया वाक्यम् उवाच। तस्याः दुःखात् राजा प्रतिदिनं भीतः चिन्तितः अभवत्। परन्तु स बलवान् राजा मम पुरीं परिवव्रे।