स नव्यः पुरुषः, यस्य आयुः नवशतानि त्रिंशच्च वर्षाणि स्मृतानि, तस्मात् पुत्रः जातः, श्वेतनाम्ना प्रसिद्धः। अनुहस्तस्य पुत्रः शताधिकमपि स्थानं न प्राप्तवान्। तस्य पुत्रः महल्ललः, यस्य वर्षाणि पञ्चनवतिः कीर्तितानि। तस्मात् विरदः जातः, षष्टिवर्षपर्यन्तं राज्यं कृतवान्। तस्य पुत्रः हनूकः, विष्णु-पूजनपरायणः, त्रिशतपञ्चषष्टिवर्षाणि राज्यं कृतवान्। स धर्मशीलः, विवेकी, द्विजः, देवपूजनरतः, विष्णुभक्तः, अग्निपूजकः, अहिंसकः, तपस्वी, दमशीलश्च स्मृतः। हनूकस्य पुत्रः मतोच्छिलः अभवत्, हे भार्गव। लोमकस्य पुत्रः सप्तशतानि वर्षाणि राज्ये स्थित्वा, तस्मात् न्यूहः नामकः पुत्रः जातः, स तस्माद् देशात् निर्गतः। स्युः तस्य त्रयः पुत्राः—सीमः, शमः, भावश्च। कदाचित् भगवतः विष्णोः साक्षात् स्वप्ने दर्शनम् अभवत्। स भगवान् न्यूहं संबोध्य उवाच—"वत्स न्यूह, शृणु, सप्तमे दिने महाप्रलयः भविष्यति। भक्तजनानां जीवनं रक्ष, त्वं सर्वेषां श्रेष्ठः भविष्यसि।" ततः स त्रिशतपरिमितं हस्तमायतं, पञ्चाशद्विस्तीर्णं च नौकां निर्माय, स्वकुटुम्बेन सह तत्रारूढः, विष्णुध्यानपरायणः अभवत्। चत्वारिंशद्योजनानि दिव्यानि महावृष्टिं संवर्तयामास। चत्वारः सर्वे समागत्य, तां महानगरीं न प्राप्नुवन्। न्यूहः स्वकुटुम्बेन सह जीवितः, अन्ये सर्वे विनष्टाः। पुनः पुनः नमः महालक्ष्म्यै, विष्णुमातरं राधां च। पुनः पुनः नमः रेवत्यै, पुष्पवत्यै, स्वर्णवत्यै च। तदा महावातेन महाघननिनादेन च, "हे भैरवि, तस्मात् भयात् अस्मान् दासान् पालय" इति प्रार्थितम्। संवत्सरान्ते भूमिः सर्वत्र शुष्करूपेण प्रकटिता। तत्र न्यूहः स्वकुटुम्बेन सह नौकायाम् स्थितः। इदानीं कलियुगराजानां आख्यानं प्रवक्ष्यते। ततः भगवति तुष्टे, तस्य वंशः समृद्धिम् अगमत्। तेन विदेशभाषा निर्मिता, या वेदवाक्येभ्यः निवृत्ता। छद्माय देवः स्वयम् बुद्धिं दत्तवान्। सीमः, हामः, याकुतः नाम्ना ख्यातः, मदिः, यवनाश्च, तुवलॊमसकः, जुम्रः, दशः, कनब्जः, रिप्हतः, तज्जर्रुमः, इलिषः, तरलिषः, किट्टिहुदः च कीर्तिताः। द्वितीयपुत्रस्य धमतः चत्वारः पुत्राः अभवन्। विदेशभूमयः कुशस्य षडुत्तमाः पुत्राः प्रसिद्धाः। तथैव सावतिका नाम, निमरुखः महाबलः, अक्कदा, ववुना, रसनादेश्याश्च स्मृताः। द्विसहस्रशतपर्यन्ते काले समाप्य, ज्ञात्वा पुनः वाक्यम् उक्तवान्।