शिलारूपिणी या सा शीघ्रगामिनी महाशक्ति: समुत्थिता, शत्रुसैन्यानि विनाशयन्ती जगाम। तस्य दिव्यं रमणीयं वनं देवैः पूज्यमानं तत्र स्थितम्। एतेषां वचसां श्रवणेन कृत्स्नः कृष्णांशः प्रेम्णा पीडितः संविग्नः बभूव। देवसिंहो नाम कालविज्ञः स तदा मोहः समुत्पन्नः इति ज्ञातवान्। ततः कृष्णांशः देवसिंहेन सह तस्मिन्नेव भावे लीनः अभवत्। मासस्य समाप्तौ गृहं प्रत्यागत्य स सर्वं राज्ञे निवेदयामास। मोहाविष्टः कृष्णांशः जगन्मातरं स्तोतुं प्रवृत्तः। स उवाच—"कामेन पीडितं मां त्रातुमर्हसि, पुष्पवतीं जागरय।" "महिषासुरमर्दिनि, येन मधुकैटभौ मोहितौ, चण्डमुण्डविनाशिनि, धूम्रलोचनदाहिनि, रक्तबीजस्य रक्तं पीत्वा सर्वासुराणां भीषणा, निशुम्भासुरविनाशे, शुम्भासुरघातिनि।" एवं स्तुत्वा स वीरः परमासने शयानः प्रतिदिनं वरप्रदां भयहारिणीं देवीं पूजयामास। एवं वर्षायाः चतुर्मासं यापयित्वा, कात्तिकस्य कृष्णपक्षे स देवैः सह निर्गतः। पुष्पगृहं गत्वा तत्रैव निवसन् अभवत्। कदाचित् कृष्णांशभागेन संयुक्तं रमणीयं हारं गृहीत्वा पुष्पा पुष्पवत्याः गृहमगच्छत्। सा तं हारं दृष्ट्वा, त्वष्टृणा निर्मितमिव प्रियं, स्वसख्यं महामायिनीं इदमुवाच—"सत्यं ब्रूहि, मम पुरतः।" तस्या वचः श्रुत्वा मकरन्दाभयग्रस्तास्तथा उवाच—"जीवितं मे प्रतिज्ञात्वा वक्ष्यामि।" "कृष्णा नाम रमणीया स्त्री या सर्वलोकान् मोहयति, तया एष उत्तमः हारः कृतः।" एवं श्रुत्वा स्वयं देवी पुष्पवती, मकरन्दात् भीता, देवाः चान्ये मनुष्याश्च पृथिव्यामपि तथा। तानि भयावहानि वचनानि श्रुत्वा पुष्पा भीतिभरिता बभूव। तदा पुष्पवती उवाच—"किं ते भयम् आगतम्?" सा उवाच—"कोऽपि मोहितः पुरुषः तां बलात् उपभोग्स्यते।" तच्छ्रुत्वा धर्मज्ञा पुष्पवती पुनरुवाच—"यः कश्चिद् अधर्मं करोति, स यमस्य सदनं यास्यति।" "तस्मात् शीघ्रं तां दोलां मम आनय।" "एवं स्यात्" इति चिन्तयित्वा सा शूद्रस्त्री दीप्तिमती स्वगृहं जगाम। तानि सुखानि वचनानि श्रुत्वा, कृष्णांशांशः स बलवान् पुष्पया सह दोलायामारूढः। तदा देवी पुष्पवती तां कृष्णवर्णां मोहिनीं दृष्ट्वा चिन्तयामास—"यथा एषा शुभा स्त्री, तथा स पुरुषोऽपि येन मया दृष्टः।" तदा कृष्णांशभागवान् स प्रादेशिकराजपुत्रः ताम् अभ्यभाषत। प्रतिदिनं पूजार्थं हारः निर्मीयते स्म। कदाचित् स वीरः पुष्पेषु मन्दं गच्छन् निर्गतः। "कुतः तेऽयं मोहः प्राप्तः? शीघ्रं वद, मा विलम्बय।" स उवाच—"एकां शुभां स्त्रीं द्रष्टुम् अशक्नुवम्, या रूपयौवनसमन्विता।" तद्वचनं श्रुत्वा पुष्पवती तां सुन्दरमुखीं इदमुवाच—"बहुधनैः त्वां तर्पयिष्यामि, शुभानने।" एतानि वचनानि श्रुत्वा पुष्पा प्रेम्णा पूर्णा बभूव।