तदा रणधिरः राजा "एवं भवतु" इति चिन्तयन् स्वगृहं जगाम। तस्य गृहमागच्छन्तस्य, तस्मिन्नेव काले, कश्चित् कौशलयुक्तः राजा तम् अभ्यधावत्। स राजा रणधिरं सम्बोध्य उवाच—"राजन्, अयं वरः शूद्रसम्भवः, जातिसाम्ब्रान्त्यहेतुश्च। अतः तं लोहपञ्जरे बन्धय, भूमिपते।" तेन जम्बुकः राजा तैः पराजितः, नेत्रसिंहोऽपि राजा तैः पराजितः। आर्यसिंहादयः अपि, ये बलवन्तः, तैः विजिताः। शुक्लपक्षे माग्हस्य दशमे दिने, वीरः बलखानीं आक्रमत्। स पंचालकदेशे रम्ये, लहरीपुर्यां वसन् आसीत्। तत्र राजाज्ञया वीराः समागच्छन्ति युद्धाय; राजा स्वसैन्यं पुनः युद्धे नियुक्तवान्। तयोः सैन्ययोः मध्ये घोरः संग्रामः अभवत्, दृष्ट्वा भयङ्करः; कृष्णांशस्य साहाय्येन स शत्रून् हत्वा विजयी अभवत्। ते वीराः, पराजिताः, अल्पशेषाः, भीता पुनः युद्धाय अग्रसरन्ति, धनुरविद्या निपुणाः। तान् एवं बाणवृष्ट्या आवृतान् दृष्ट्वा कृष्णांशः तान् निरिक्ष्य। स तेषां धनूंश्छित्त्वा, युद्धे गर्वितान् बन्धितवान्। तेषां पुत्राणां बन्धनं श्रुत्वा, लहरा श्रेष्ठः राजा दुःखितः अभवत्। सेनायाः जलैः परिवृतायां स्थितौ, जयन्तः बलिष्ठः लहरायाः सेनां बहूनि योजनानि अग्रे नेतुम् आरभत्। ततः पुण्यः भगवान् वरुणः, जलचराधिपः, प्रकटितः। लहरा अपि शान्तचित्तः, पृथिव्यां स्वांशं ज्ञात्वा, बहुधा बहुधनं दत्वा, पुनः पुनः प्रदक्षिणं कृतवान्। तेषां अंशाः अपि लहरायाः महापूजां लब्ध्वा सन्तुष्टाः। एवं, ब्राह्मण, कृष्णांशस्य शुभकृत्यानि तव समाख्यातानि। अथ ब्राह्मणश्रेष्ठ, सत्यम् वद, यतः त्वां सर्वज्ञं मन्यामहे। तदनन्तरं, ते गत्वा, यथावृत्तं वार्तां निवेदयन्ति, येन महान् संग्रामः उत्पन्नः। अश्वसमूहस्य विनाशं श्रुत्वा, परिमलः राजा दुःखी अभवत्। "त्वं बलसम्पन्नः सिन्धुदेशं गन्तव्यम्" इति श्रुत्वा, कृष्णांशः देवसिंहसहितः तत्र अगच्छत्। दशसहस्रवीर्युक्तः सैन्यः तत्र समागच्छत्। प्रभाते, मालाकारपुत्री आगच्छत्। कृष्णांशः तदा हृष्टः देवपूजां कृतवान्। तत्र अनेकानि अद्भुतानि, पुष्पैः पूर्णानि, मदविहंगानां गुंजनैः निनादितानि दृश्यन्ते। तस्मिन्नेव काले, पुष्पा पुष्पार्थं आगता, तस्याः मुखं शान्तं, प्रसन्नं, इन्द्रनीलमणिसमदीप्तम्। कृष्णांशः ताम् शुभां नार्यं दृष्ट्वा विस्मितः अभवत्, "किम् एषा दिव्यः, उत नागकन्या?" इति चिन्तयन्। तद् श्रुत्वा मालाकारपुत्री उवाच—"एतेन पुष्पेण, राजन्, राजकन्या तुल्यते। देवैः अभिलषिता, सा कन्या रूपयौवनसम्पन्ना। कारणं तस्य शृणु, राजन्, किमर्थं मकरन्दः उत्पन्नः। पृथिव्यां त्वं अन्यैः अजेयः, कृष्णांशं विना। स धर्ममेघं राज्यं स्थापितवान्, हरिप्रियः। अग्नेः सुत्वा द्वयं उत्पन्नम्, तयोः एकस्य मुखं सुन्दरम्।" मकरन्दः बलसम्पन्नः, पञ्चवर्षे प्राप्ते, द्वादशवर्षे राजप्रियः अभवत्।