राज्ञः कृपया शुभना नाम्नि राणी प्राप्ता। तस्यां स राजा दश पुत्रान् अजनयत्। ततो मदनमञ्जरी नाम कन्या जाताऽभवत्। तां चन्द्रवंशोत्कृष्टं देवसिंहम् योग्यवरं विचिन्त्य, तयोः पुत्रः रणधीरः बलवान् लक्षधनसम्पन्नः अभवत्। ततः परिमलराजं कुलप्रसिद्धं प्रणम्य, तस्य श्रवणात् महाबुद्धिः परिमलराजः देवसिंहं आह्वयत्। देवसिंहः शक्तिमान् विनयशीलः पितृव्यं सम्बोधितवान्। द्विजसमूहसहितः सर्वैः बहुधा विनियुक्तः। तदा परिमलराजः स्थिरबुद्धिं रणधीरं सम्बोधयामास। 'तथास्तु' इति चिन्तयन् स राजा रणधीरः स्वगृहं गतः। तस्मिन्नन्तरे धूर्तराजा तम् उद्दिश्य उवाच— 'राजन्, अयं वरः शूद्रसम्भवः, वर्णसम्भ्रमहेतुः।' 'अयःकूटे तं बन्धय, भूमिपते।' तैः जम्बुकराजः पराजितः, नेत्रसिंहः अपि राजा परास्तः। आर्यसिंहादयः अपि, ते बलवन्तः, विजिताः। माघस्य शुक्लपक्षे दशम्यां दिवसे रणधीरः बलखानि आक्रान्तवान्। पाञ्चालकदेशे लहरीपुर्यां रम्यायां वसन्। राज्ञः आज्ञया वीराः युद्धाय समागताः; स्वधनुष्मन्तः पुनः युद्धे नियुक्ताः। उभयसेनयोः भीषणं युद्धं अभवत्, कृष्णांशेन साहाय्यं प्राप्य शत्रून् हत्वा। ते वीराः पराजिताः, अल्पशेषाः, भीताः, पुनः युद्धाय प्रवृत्ताः, धनुष्मन्यः। तान् दृष्ट्वा, शरवर्षेण आच्छादितान्, कृष्णांशः तान् अपश्यत्। तेषां धनूंषि छित्त्वा, युद्धे गर्वितान् बध्नात्। पुत्राणां बन्धनं श्रुत्वा, लहरा श्रेष्ठराजः। सेनायाः जलसंकटे, जयन्तः बलिष्ठः लहरायाः सेनां बहुयोजनानि निनीत्। ततः भगवतः वरुणस्य, जलचराधिपतेः, कृपया। लहरा अपि शान्तचित्तः, भूमौ स्वांशं ज्ञात्वा। बहुधा महादानं दत्त्वा, पुनः पुनः प्रदक्षिणं कृतवान्। तेषां अंशाः अपि लहरायाः महापूजां लब्ध्वा। एवं, ब्राह्मण, कृष्णांशस्य शुभकृत्यं तुभ्यं कथितम्। ब्राह्मणश्रेष्ठ, सत्यम् वद, सर्वज्ञत्वं त्वां मन्यामहे। ते गत्वा यथावत् वृत्तान्तं निवेदयामासुः, येन महायुद्धम् अभवत्। अश्वसेनायाः विनाशं श्रुत्वा, परिमलराजः। 'त्वं, बलसम्पन्नः, सिंधुदेशं गच्छ' इति। तदाकर्ण्य, कृष्णांशः देवसिंहसहितः। दशसहस्रवीरैः सह समागतः। प्रभाते मालाकारकन्या आगता। ततः कृष्णांशः हर्षपूर्णः देवपूजां कृतवान्। पुष्पैः पूर्णं, मधुमत्तभृङ्गनिनादितं, अद्भुतैः शोभितं। तस्मिन्नन्तरे पुष्पा पुष्पार्थम् आगता, तस्याः मुखं शान्तं, प्रशान्तं, इन्द्रनीलमणिप्रभया दीप्तम्।