एवं उक्तvā “एवमस्तु” इति स्कन्दः तत्रैव पुनः अदृश्यः अभवत्। तत्र नगरं मयूरनगरं नाम आसीत्, जनसमूहैः पूर्णम्। तत्र लहरः नाम सम्बन्धी, दशवर्षपर्यन्तं प्रयत्नं कृत्वा, अन्ते भगवतः वरुणस्य, जलाधिपतेः, प्रसादः प्राप्तः। तस्य अमृतोपमं वचनं श्रुत्वा राजा लहरः हर्षितः अभवत्। ततः तं प्रचेतस इति अभिधानेन संबोधितः, “त्वं प्रचेतसः, नमस्ते प्रचेतसे,” इति उक्तः। स जलप्रवाहं निरोधयति, तस्य कार्ये कश्चित् विघ्नं न करोति। दैत्यबन्धनाय देवतानां विजयाय च तस्य प्रयासः अभवत्। तदा तेन बुद्धिमता राज्ञा देवः स्तुतः। तस्य दया कृते, नगरं त्रिंशद् योजनविस्तारम्, चतुर्वर्णैः निवासितम्, अभवत्। तस्य कृपया राजा शुभना नाम राण्यं प्राप्तवान्। तस्याṃ दश पुत्रान् उत्पादितवान्। ततः एकं कन्यां अपि, मदनमञ्जरी नाम, प्राप्तवान्। सा देवसिंहं, सोमवंशस्य उत्तमं वंशजं, योग्यवरं मन्यते स्म। तयोः पुत्रः रणधीरः, बलवान्, लक्षधनसम्पन्नः अभवत्। स राजा परिमलं, कुलप्रसिद्धं, प्रणम्य, तस्य वंशे ख्यातिम् उपगच्छत्। तद्वचनं श्रुत्वा परिमलराजा, महाबुद्धिमान्, देवसिंहं आह्वयत्। देवसिंहः, शक्तिमान् विनीतचित्तः, पितृव्यं सम्बोधितवान्। स बहुधा, द्विजसमूहसहितः, विनयपूर्वकं याचितः। ततः परिमलराजा रणधीरं धृतिमन्तं इदं वचनं अब्रवीत्। रणधीरः “एवमस्तु” इति चिन्तयित्वा स्वगृहं गतः। तस्मिन् समये, एकः कुटिलः राजा तं संबोधितवान्—“राजन्, अयं वरः शूद्रजः, वर्णभ्रंशस्य कारणम्। तं लोहकुण्डले बन्धय, भूमिपते।” जम्बुकः राजा तैः पराजितः; नेत्रसिंहः अपि राजा पराजितः। आर्यसिंहः अन्ये च, बलिनः, तैः विजिताः। माघस्य शुक्लपक्षे दशमे दिने, बलखानि नगरे, रणधीरः आक्रमणं कृतवान्। पाञ्चालदेशे रम्ये, लहरीनगर्यां निवसन्। राजाज्ञया वीराः समागत्य युद्धाय सज्जाः अभवन्; राजा पुनः स्वसैन्यं युद्धाय प्रेषितवान्। तत्र उभयसेनयोः घोरं युद्धम् अभवत्, दृष्ट्वा भीषणम्; कृष्णांशेन सहाय्यं प्राप्य, शत्रून् हत्वा। तैः वीरैः, पराजितैः, स्वल्पशेषैः, भीतैः, पुनः युद्धाय प्रवृत्तम्, धनुष्विद्यायाम् निपुणैः। तैः, बाणवर्षेण आवृतैः, कृष्णांशः तान् दृष्ट्वा, तेषां धनूं छित्वा, युद्धे गर्वितान् बन्धितवान्। पुत्रबन्धनवृत्तं श्रुत्वा, लहरः श्रेष्ठराजा, शोकितः अभवत्। सेनायाः जलैः परिवृतायाः, जयन्तः, बलिष्ठः, लहरस्य सैन्यं बहुयोजनपर्यन्तं नेतुम् अशकत्। तदा भगवतः वरुणस्य, जलचराधिपतेः, प्रसादः पुनः प्राप्तः। लहरः अपि, शान्तचित्तः, पृथिव्यां स्वांशं ज्ञात्वा, बहुधा द्रव्यं दत्वा, पुनः पुनः प्रदक्षिणं कृतवान्। तैः अंशैः अपि, लहरस्य महापूजां प्राप्त्वा, प्रसन्नः अभवत्। एवं, हे ब्राह्मण, कृष्णांशस्य शुभकृत्यं ते सम्यक् कथितम्।