स राजा द्वौ पुत्रौ अलभत, उभौ क्षत्रियधर्मनिष्ठौ। तयोः एकः द्वादशवर्षपर्यन्ते आयुषि प्राप्य, मयूरध्वज इति ख्यातिं प्राप्तवान्। स आत्मसंयमी, मौनी, वनवासमार्गनिष्ठश्च आसीत्। तदा भगवतः सेनापतिः अग्निभूः स्वयं तुष्टः अभवत्। मयूरध्वजः अपि तम् सुवर्णमयम् बालकं दृष्ट्वा विस्मितः। मयूरध्वजः उवाच—सः मातुः उत्तमं पयः पिबति, सदा दैत्यदानवान् च हन्ति। नमोऽस्तु ते, देवसेनापते, महिषासुरमर्दन। कृपां कुरु सर्वव्यापिन्, गुहशक्तिधर, अक्षय। तस्य स्तुतिं श्रुत्वा सेनापतिः तं प्रत्युवाच। देवेन तथा उक्तः राजा विनयान्वितः प्रत्यवदत्। "एवं भवतु" इति उक्त्वा स्कन्दः तत्रैव पुनः अन्तर्धानं गतः। तस्य नगरी मयूरनगर इति नाम्ना आसीत्, जनसमूहैः पूर्णा। तत्र लहरो नाम बान्धवः दशवर्षपर्यन्तं यत्नं कृत्वा स्थितः। तदा भगवान् वरुणः, जलाधिपः, तुष्टः अभवत्। तस्यामृतोपमं वचनं श्रुत्वा राजा लहरो हृष्टः। "तस्मात् त्वं प्रचेताः इति ख्यातः; नमोऽस्तु ते, प्रचेतः। त्वं जलप्रवाहं संयच्छसि, कश्चन निवारयितुं न शक्नोति। दैत्यान् बन्धनाय, देवविजयाय च त्वं समर्थः।" इति तेन प्राज्ञेन राज्ञा स्तुतः स देवः तदा तुष्टः अभवत्। त्रिंशद्योजनविस्तीर्णा पुरी, चतुर्वर्णनिवासिता, तत्र आसीत्। तस्य कृपया राजा शुभनाम्नि पत्न्यां समृद्धः। तस्यां दश पुत्रान् अलभत्। ततोऽनन्तरं कन्या जाता, या मदनमञ्जरीति नाम्ना ख्याता। देवसिंहम्, सोमवंशश्रेष्ठम्, योग्यवरं मन्यमानः, तस्य कन्यां दत्तवान्। तयोः पुत्रः रणधीरः, बलवान्, लक्षधनसम्पन्नश्च आसीत्। सः परिमलराजाय, कुलप्रसिद्धाय, प्रणम्य स्थितः। एवं श्रुत्वा परिमलः राजा, महाबुद्धिमान्, देवसिंहम् आह्वयत्। देवसिंहः, बलसम्पन्नः विनयी च, पित्रुव्यं प्रति उवाच। सः सर्वैः, द्विजातिसंघेन सहितः, नानाविधं प्रार्थितः। तदा परिमलराजा स्थिरचित्तं रणधीरं प्रति इदं वचनम् अब्रवीत्। रणधीरः "एवं भवतु" इति मनसि कृत्वा स्वगृहं गतः। तस्मिन्नन्तरे कश्चन दुष्टः राजा तम् उपगम्य उवाच—"राजन्, अयं वरः शूद्रवंशसम्भूतः, वर्णसंकरहेतुः।" तं लोहबन्धने बद्ध्वा, भूमिपते, स्थापय। ततः जम्बुकः राजा तैः पराजितः, नेत्रसिंहः अपि राजा हतः। आर्यसिंहादयः अपि, बलवन्तः, तैः विजिताः। दशमीं शुक्लपक्षे मागस्य, सः वीरः बलखानि प्रति प्रहारम् अकरोत्। सौम्ये पाञ्चालकदेशे, लहरीनगरे सः स्थितः। राजाज्ञया, वीराः सङ्गम्य युद्धाय समुपस्थिताः; स्वसैन्यानि पुनः युद्धे नियोजितवान्। तयोः सेनयोः मध्ये घोरं युद्धम् अभवत्, दृष्ट्वा भयावहम्; कृष्णांशेन सहायमानः शत्रून् निहन्ति स्म।