स एवम् उक्तवान् व्यासः, यो कलियुगविषये निपुणः। तस्य कलियुगस्य सम्पूर्णं वृत्तान्तं श्रुत्वा ते सर्वे तुष्टिम् आपन्नाः। अथ सूतः उवाच—द्वापरयुगस्य षोडशसहस्रेषु वर्षेषु अवशिष्टेषु, केषुचित् स्थलेषु ब्राह्मणाः एव राजानः अभवन्, अन्यत्र च राजवंशजाः। द्वापरयुगस्य द्विशताष्टसहस्रेषु वर्षेषु शेषेषु, यः कश्चित् आत्मध्यानपरः इन्द्रियनिग्रहे स्थितः, सः प्राच्यां प्रदानपुर्यां महद्वने प्रविश्य, पापवृक्षस्य अधः गत्वा भार्यादर्शनाय प्रवृत्तः। तेन दुष्टेन मोहितः, विष्णोः आज्ञा उल्लङ्घिता। तत्र तयोः उदुम्बरपत्रैः वायुभक्षिणौ तिष्ठन्तौ। तस्य आयुः नवशतान्य त्रिंशच्च वर्षाणि स्मृतम्। तस्मात् श्रेष्ठः पुत्रः जातः, श्वेतनाम्ना ख्यातः। अनुहस्तस्य पुत्रः शताधिकं स्थानं न प्राप्तवान्। तस्य पुत्रः महल्ललः, यस्य पंचनवतिः वर्षाणि। तस्मात् विरदः अभवत्, षष्टिवर्षपर्यन्तं राज्यं कृतवान्। तस्य पुत्रः हनूकः, विष्णुपूजननिष्ठः। तस्य राज्यकालः त्रिशतसप्ततिपञ्चवर्षाणि स्मृतः। तत्र सदाचारः, विवेकः, द्विजत्वं, देवपूजा, विष्णुभक्तिः, अग्निपूजा, अहिंसा, तपः, स्वसंयमः च दृष्टाः। हनूकस्य पुत्रः मतोच्छिलः, हे भार्गव। लोमकस्य पुत्रः सप्तशतवर्षाणि राज्यं कृतवान्। तस्मात् न्यूहः पुत्रः अभवत्, सः तस्मात् स्थलात् निर्गतः। तस्य त्रीन् पुत्रान् सिमा, शम, भाव इति अभवन्। कदाचित् भगवाञ् विष्णुः तस्मै स्वप्ने प्रादुरासीत्। स उवाच—"वत्स न्यूह, शृणु। सप्तमे दिने विनाशः भविष्यति। भक्तजनानां जीवितं रक्षय; त्वं सर्वेषां श्रेष्ठो भविष्यसि।" तदा सः त्रिशतहस्तपरिमितं दीर्घं, पञ्चाशद् विस्तीर्णं पात्रं निर्मितवान्। तत्र स्वकुटुम्बेन सह आरोह्य, विष्णुध्यानपरायणः अभवत्। चत्वारिंशदहः महद् वर्षं वृष्टवान्। सर्वे चत्वारः समागत्य, महापुर्यां न प्रविशन्ति स्म। न्यूहः स्वकुटुम्बेन सह जीवितः, अन्ये सर्वे विनष्टाः। पुनः पुनः नमः महालक्ष्म्यै, विष्णोः जनन्यै, राधादेव्यै। पुनः पुनः नमः रेवत्यै, पुष्पवत्यै, स्वर्णवत्यै च। महावातवेगेन, घननिनादेन च, "हे भैरवि, तस्मात् भीत्या, नः रक्ष, त्वदीयान् दासान्।" इति। संवत्सरात् अनन्तरम्, सर्वा पृथ्वी स्थलरूपेण प्रकटिता। तत्र न्यूहः स्वकुटुम्बेन सह पात्रे स्थितः। इदानीं कलियुगस्य राजवृत्तान्तस्य वर्णनं प्रवक्ष्यते। यदा भगवतः प्रसादात् तस्य वंशः समृद्धिम् आप, तेन विदेशभाषा अपि निर्मिता, या वेदवाक्येभ्यः निवृत्ता अभवत्।