बलात् तां पालकीमध्ये स्थाप्य शत्रुगृहं लुण्ठितवान् स वीरः। ततः बलखानि, देवतालनसहितः शक्तिमान्, शत्रुसैन्यस्य सेनापतिं सुखवर्माणं तस्य पुत्रं च प्राप्तवान्। तस्मिन्नेव महावीर्ये हते, जयन्तः क्रोधेन अभिभूतः अभवत्। स भ्रातृ-in-law सुखवर्माणं पुनः जीवितवान् स्वगृहं गतः। आश्चर्यचकितः स पुनः स्वगृहं यथापूर्वं अगच्छत्। आर्यसिंहस्य गृहम् आगत्य सर्वं पृच्छितवान्। तदा वीरः स दुःखेन रुदन् "हा प्रिये! कामेन अभिभूतः!" इति विलपितवान्। एवं रुदित्वा स अश्वे स्थित्वा, एकाकी क्रुद्धः रात्रौ शत्रोः स्थितिं यत्र तत्र गतः। तस्मिन् काले महावीर्यः बलखान्युपस्थितः। "हा इन्दुल, महावीर्य! हा बान्धव! हर्षदायक!" इति स विलपितवान्। "द्रुतं दर्शनं दत्त्वा, शुभमुखे, अद्य मां स्वीकुरु!" इत्युक्तवान्। तस्मिन्नवसरे इन्द्रपुत्रः महावीर्यः आगतः। सेनायाः विन्यासं दृष्ट्वा, सेनापतिः तलनः सिंह्यां स्थित्वा सिंहवत् गर्जितवान्। "हे वीर! सेनाविनाशेन तव विजयः न भविष्यति!" इत्युक्त्वा। तद्वाक्यं श्रुत्वा इन्द्रपुत्रः भीषणवीरः स्वगदया पुनः वक्षसि प्रहारं कृतवान्। इन्दुलः मूर्च्छितः तदा अश्वः दिव्यरूपं धारयामास। ततः बालः शीघ्रं कालास्त्रं धनुः च गृहीत्वा अभवत्। सेनापतौ हते, कृष्णांशः कामेन अभिभूतः व्याकुलः अभवत्। इन्दुलः क्रोधेन रक्तलोचनः अग्न्यस्त्रं गृहीत्वा शीघ्रं शत्रुं प्रति गतः, शत्रुः वाय्यस्त्रं गृहीत्वा स्थितः। योगबलात् कृष्णांशः परमं वाय्यस्त्रं पीतवान्। एवं प्रतिद्वन्द्विनं दृष्ट्वा इन्द्रपुत्रः विस्मितः अभवत्। पुनः योगबलात् तदस्त्रं निष्फलं कृतम्। योगबलात् कृष्णांशः सर्वं वारि मुखे स्थापितवान्। विवेकयुक्तः, दीर्घबाहुः, जितेन्द्रियः, स शीघ्रं कवचं खड्गं च गृहीत्वा तुर्यं युद्धं आरब्धवान्। तस्मिन्नेव समये देवाः सर्वे भूमिपाः च आगम्य उपस्थिताः। प्रभाते बलखानि शक्तिमान् प्रकटितः। इन्द्रपुत्रः वीरः, श्रान्तः, तत्र स्थितः। "मम खड्गेन, हे कृष्णांश! तव शिरः हरिष्यामि!" इत्युक्त्वा खड्गं गृहीत्वा शीघ्रं क्रोधेन अग्रे गतः। किन्तु बलखानि तं ज्ञात्वा प्रेम्णा शस्त्रं त्यक्तवान्। "हे इन्दुल, महाभाग! पितरं मातरं च यशः ददाति!" इत्युक्त्वा। "प्रथमं मां हत्वा, ततः पितृपितामहं, सुखवर्मणि गृहं तव सुखं स्यात्, हे महावीर!" इति प्राह। एवं श्रुत्वा स्वकुलं ज्ञात्वा बालः दुःखेन रुदन् अपराधस्य प्रायश्चित्तं इच्छन्। मधुरवचनं प्राह—"शृणु प्रिय पितः, मम प्रियः।" "देवो वा, मनुष्यः वा, नागः वा, राक्षसः वा—" "अहं सः, जन्मतः शुद्धः, पितरं हर्षं ददाति।" "पद्मयोषितः मोहं स्वीकृत्य, न ज्ञातवान्।" इत्युक्त्वा बालः पुनः स्नेहेन अभिभूतः रुदितवान्। बालस्य वचनं श्रुत्वा, कृष्णांशः तस्मिन देशे सर्वजनानां महोत्सवम् आयोजितवान्। ततः आर्यसिंहः विविधैः दानैः भूषितः श्रुत्वा...