षट् मासान्यन्तरम् तयोः सैन्ययोः युद्धं प्रवृत्तम्। तदा कश्चन युद्धे मनसि क्लेशेन पीडितः, युद्धे विरक्तः अभवत्। स बुद्धिमान् त्रिकालज्ञः महायोगी देवसिंहम् आहूय तस्य श्रवणानन्तरम् वचः प्राह— “अस्त्येकः महेन्द्रस्य पुत्रः, सर्वास्त्रविद्, यः रात्रौ स्वयमेव आगत्य सैन्यम् विनाशयति। अतः मम सहाय्येन देवतालनस्य च त्वं शीघ्रं विजयी भव; अन्यथा यमलोकं गमिष्यसि।” एवं देवसिंहस्य वचनं श्रुत्वा, अश्वारूढः वीरः सैन्यम् नौकासु व्यवस्थितवान्। तत्र स वीरः अर्धं सैन्यं न्यवेशयत्। अश्वेषु आरूढाः सर्वे ते वीराः युद्धाय सज्जाः। तदा ते रक्षिणः हत्वा, शोभनां पुरीं लुण्ठितवन्तः। ततः शक्तिमान् कृष्णांशः राज्ञः अन्तःपुरं प्रविष्टः, यत्र रूपवती स्त्री गीतनृत्यकुशलाः सप्त सेविकाभिः परिवृता आसीत्। बलात् तां पालकीम् आरोप्य शत्रोः गृहं लुण्ठितवान्। बलखानि देवतालनसहितः बलवान् शत्रुसैन्यस्य सेनापतिं सुखवर्माणं तस्य च पुत्रं प्राप्तवान्। तस्मिन् महावीर्ये निहते, जयन्तः रोषेण संविग्नः अभवत्। स सखीमात्रं सुखवर्माणं पुनः जीवयित्वा स्वगृहं गतवान्। विस्मितः स यथापूर्वं स्वगृहं गतः। आर्यसिंहस्य गृहम् गत्वा सर्वं पृच्छितवान्। स वीरः विषण्णः विलपन् अश्रूणि मुमोच— “हा प्रिये, कामवशं गता!” एवं विलप्य, स अश्व्याः उपरि स्थित्वा, एकाकी क्रुद्धः रात्रौ शत्रोः स्थितिं प्रति गतवान्। तस्मिन्नेव क्षणे, बलवान् बलखानि समुपस्थितः। स विलपन् आह— “हा इन्दुल महावीर! हा बन्धो, हर्षदायक!” पुनः स प्रार्थयत्— “द्रुतं दर्शनं देहि, शुभानने, अद्य मां गृहाण।” तस्मिन् काले, महेन्द्रतनयः बलवान् आगतः। तदा सेनायाः व्यवस्थां दृष्ट्वा, सेनापतिर्देवतालनः सिंह्याः उपरि स्थित्वा सिंहनादं कृतवान्। स प्राह— “वीर, सैन्यविनाशेन ते विजयः न स्यात्।” तस्य वचः श्रुत्वा, स भीषण इन्द्रपुत्रः वीरः स्वगदया वक्षसि पुनः आहतः। इन्दुलः मूर्च्छितः जातः, अश्व्या दिव्यरूपं धारितम्। ततः स कुमारः शीघ्रं कालास्त्रं धनुष्च गृहीत्वा स्थितः। सेनापतौ निहते, कृष्णांशः कामवशेन संतप्तः अभवत्। इन्दुलः क्रोधात् रक्तलोचनः अग्न्यस्त्रं गृहीत्वा शत्रोः समीपम् गतः; शत्रुः अपि वाय्वस्त्रं गृहीतवान्। स्वयम् योगबलात् कृष्णांशः परमं वाय्वस्त्रं पितवान्। एवं शत्रुं दृष्ट्वा, महेन्द्रपुत्रः विस्मितः अभवत्। पुनः योगबलात् अस्त्रं निःसार्यताम्। योगेनैव कृष्णांशः सर्वं जलम् मुखे स्थापयामास। स प्रशान्तचित्तः, दृढबाहुः, जितेन्द्रियः, शीघ्रं कड्गं कवचं च गृहीत्वा खड्गयुद्धे प्रवृत्तः। एतस्मिन्नन्तरे, देवाः सर्वे भूमिपाः च आगच्छन्। प्रभाते, बलवान् बलखानि अभिव्यक्तः। वीर्यशाली महेन्द्रपुत्रः श्रमक्लान्तः तत्र स्थितः। स क्रुद्धः कड्गं गृहीत्वा— “मम कड्गेन, हे कृष्णांश, तव शिरः हरिष्यामि”— इति शीघ्रं प्रस्थितः। किन्तु बलखानि तं विज्ञाय, स्नेहान्निजं शस्त्रं त्यक्तवान्।