राज्ञः पथं प्राप्तवन्तः ग्रामाध्यक्षाः प्रदेशपतयः च तत्र आगच्छन्। सर्वे त एव मदोन्मत्ताः राजानः बलवान् तालनस्य द्वारा विजिताः अभवन्। तैः रामेण स्थापितं शिवं—रामेशं—सम्यक् पूज्य, ते नलिनी-सागरं प्राप्ताः तत्र निवासं कृतवन्तः। तत्र आर्यसिंहं प्रति सन्देशः दत्तः—“आर्यसिंह महाशय, यः तव पुत्रः पारं गतः, तं मम हस्ते समर्पय; अन्यथा सैन्येन तव राज्यं विनाशयिष्यामि।” इति। तस्य पत्रस्य वचनं श्रुत्वा, सर्वेभ्यः बलवत्तरः राजा इन्दुलः, स्थम्भनमन्त्रं स्थापयित्वा, परमं बाणं गृहीत्वा स्थितः। तस्य दिवसे सुखशर्मा स्वयम् त्रीणि लक्षाणि अनुयायिनः सहितः, रात्रौ आगत्य, इन्द्रपुत्रः महाबलः युद्धाय समागतः, शतपुत्रैः क्षत्रियैः च सह। तेषां अश्वाः हरितवर्णाः, ते तपस्विवेषधारिणः; ततः गृहं प्राप्त्वा तैः सह सुखेन वासं कृतवन्तः। एवं षड् मासान् तयोः सैन्ययोः मध्ये युद्धं अभवत्। युद्धेन मनः क्लेशेन पीडितः सः युद्धं प्रति अनुत्सुकः अभवत्। तदा देवसिंहं—त्रिकालज्ञं महायोगिनं—आहूय, श्रुत्वा, सः बलवान् देवसिंहः इदं उवाच—“अस्ति महेन्द्रस्य पुत्रः, सर्वास्त्रविद्, यः रात्रौ स्वयम् आगत्य सैन्यं विनाशयति। अतः मम सहाय्येन तालनस्य च सह शीघ्रं जय प्राप्तव्यः; अन्यथा यमसदनं गमिष्यसि।” एवं देवसिंहस्य वचनं श्रुत्वा, अश्वारूढः वीरः सेनां नौकायां व्यवस्थितवान्। तत्र बलवान् सेनायाः अर्धं स्थापयामास। सर्वे वीराः अश्वारूढाः युद्धाय सज्जाः अभवन्। तदनन्तरं, सर्वे रक्षाः हत्वा, दिव्यं नगरं लुण्ठित्वा, कृष्णांशः बलवान् राजा अन्तःपुरं प्रविष्टवान्, तत्र गीतनृत्यकुशलं सुन्दरीं सप्त सेविकाभिः परिवृतां दृष्टवान्। तां बलात् पालकीं स्थाप्य, शत्रुगृहं लुण्ठितवान्। बलखानि देवतालनसहितः, शत्रुसैन्यनायकं सुखवर्माणं पुत्रं च प्राप्तवान्। तदा वीरः सुखवर्मा हतः, जयन्तः क्रोधेन अभिभूतः। सः श्वशुरं सुखवर्माणं पुनः जीवितवान्, स्वगृहं गतवान्। विस्मितः सः पूर्ववत् गृहं आगतः। आर्यसिंहगृहं गत्वा सर्वं पृष्टवान्। वीरः विलपन्, “हा प्रियः, कामेन आक्रान्तः!” इति बाष्पं विमोचयामास। एवं विलप्य, अश्व्यां स्थित्वा, एकाकी रात्रौ शत्रुसैन्यस्थानं प्रति क्रुद्धः गतः। तस्मिन् काले बलखानि महाबलः आगतः। “हा इन्दुल महावीर! हा बान्धव, हर्षदायक!” इति उक्तवान्। “द्रुतं दर्शनं देहि, शुभानन! अद्य मां स्वीकुरु।” इति प्रार्थितवान्। तस्मिन्नेव काले इन्द्रपुत्रः महाबलः आगतः। सेनायाः विन्यासं दृष्ट्वा, तालनः सेनापतिः सिंह्यां स्थित्वा सिंहनादं कृतवान्। “वीर! सेन्यविनाशेन तव जयः न भविष्यति।” इति उक्तवान्। तस्य वचनं श्रुत्वा, भीमः इन्द्रपुत्रः वीरः स्वमुष्टिना पुनः वक्षः आहतवान्। तदा इन्दुलः मूर्च्छितः, अश्वः दिव्यरूपं धारयामास। ततः सः बालः शीघ्रं कालास्त्रं धनुः च गृहीत्वा। सेनापतिर्वधे, कृष्णांशः कामेन आक्रान्तः शोकाकुलः अभवत्। इन्दुलः क्रोधेन रक्ताक्षः अग्न्यस्त्रं गृहीत्वा, शीघ्रं शत्रुं प्रति गतः, सः शत्रुः वाय्वस्त्रं गृहीत्वा स्थितः।