श्रीसिंहलद्वीपे सुन्दर्यां, आर्यसिंहः राजा राज्यं कृतवान्। तस्य सप्त सुन्दरीः पत्न्यः, यशस्विन्यः, प्रियतमाः चासन्। नलिनीसमुद्रे रम्ये, शुभं गिरिजाया देवालयं स्थितम्। सा गिरिजा, हंसस्वरूपं आर्यसिंहं दृष्ट्वा, तस्य सौन्दर्ये मोहितवती। तत्र विविधैः क्रीडाभिः एकवर्षं यापयामास। भक्त्या हर्षेण च गर्वः उत्पन्नः, तस्मिन्नेव काले जगदम्बिका सन्तुष्टा अभवत्। किन्तु आर्यसिंहस्य, केवलं सुखं इच्छन्तस्य, महद् दुःखं प्राप्तम्। लङ्कानगर्यां इन्दुला नाम सुन्दरी निवसति स्म। घोरं वचनं श्रुत्वा, तस्य कुलं सर्वं शोकमग्नम् अभवत्। कृष्णांशः, विलापं दृष्ट्वा, आह्लादं ज्येष्ठं सम्बोध्य, इति उवाच— "शृणु, अहं इन्दुलां तव समीपं आनयिष्यामि; त्वं धैर्ये स्थितः भव।" बलखानि, कृष्णांशः, देवसिंहः, तालनः च, ये राजानः मार्गे आगताः, ग्रामाध्यक्षैः प्रदेशपतिभिः सह, सर्वे मदोन्मत्ताः राजानः तालेन बलिना विजिताः। ते रामेण प्रतिष्ठितं रामेशं शिवं पूज्य, नलिनीसमुद्रं प्राप्ताः, तत्र निवासं कृतवन्तः। तत्र आर्यसिंहं प्रति पत्रे लिखितम्— "हे आर्यसिंह महोदय, ये तव पुत्राः समुद्रं लङ्घितवन्तः, तान् समर्पय; अन्यथा सेनया तव राज्यं नाशयिष्यामि।" पत्रस्य अर्थं श्रुत्वा, राजा सर्वेषां बलिष्ठः अभवत्। इन्दुला, स्थम्भनमन्त्रं स्थाप्य, उत्तमं बाणं गृहीत्वा स्थितः। तस्मिन्नेव दिवसे सुखशर्मा स्वस्य त्रिलक्ष्य अनुयायिभिः सह, रात्रौ इन्द्रपुत्रः शक्तिमान् युद्धाय आगतः, शतपुत्रैः क्षत्रियैः च सह। तेषां अश्वाः हरितवर्णाः, यतिवेषधारिणः च आसन्; पश्चात् गृहं प्राप्त्वा, तैः सह सन्तुष्टः निवसति स्म। एवं षण्मासान् तयोः सेनयोः युद्धं अभवत्। मनसि दुःखेन पीडितः, सः युद्धे विरक्तः अभवत्। देवसिंहं त्रिकालज्ञं योगेश्वरं आहूय, सः श्रुत्वा बलिनं देवसिंहं उवाच— "महेन्द्रस्य एकः पुत्रः अस्ति, सर्वास्त्रविद्, यः रात्रौ स्वयमेव आगत्य, सेनां विनाशयति। अतः मम साहाय्येन तालेन च शीघ्रं विजयं प्राप्नुहि; अन्यथा यमलोकं गमिष्यसि।" देवसिंहस्य वचनं श्रुत्वा, अश्वारूढः वीरः सैन्यं नौकासु व्यवस्थितवान्। तत्र बलवान् अर्धं सैन्यं स्थितवान्। सर्वे अश्वारूढाः वीराः युद्धाय सज्जाः अभवन्। रक्षांसि हत्वा, नगरं लुण्ठितम्। कृष्णस्य शक्तिप्रभागः राजगृहं प्रविश्य, तत्र सुन्दरी गीतनृत्यकुशलाः सप्त परिचारिकाभिः परिवेष्टिता आसीत्। बलात् तां पालकीं स्थाप्य, शत्रुगृहं लुण्ठितवान्। बलखानि, देवतालेन सह शक्तिमान्, शत्रुसैन्यपतिं सुखवर्माणं पुत्रं च प्राप्तवान्। तं महावीरं हत्वा, जयन्तः कोपेन आविष्टः अभवत्। सः स्वस्य श्वशुरं सुखवर्माणं पुनरुत्थाप्य, स्वगृहं गतः। विस्मितः, यथापूर्वं गृहं गतः। आर्यसिंहस्य गृहे सर्वं पृष्टवान्। सः वीरः विषादेन रुदन्, "हाहा, मम प्रिया, कामेन अभिभूतः!" इति विलप्य, अश्वमारोह्य, रात्रौ एकाकी, कोपितः, शत्रोः स्थानं गतः। तस्मिन्नेव समये, बलखानि महावीरः आगतः।