संसदि तस्मिन्नेव समये प्रस्थानकाले वीरः लक्षणः तं प्रति उवाच — शिवस्य आदेशेन, आकाशमार्गेण द्वौ योगिनौ आगतम्। तौ द्वौ, मां विजित्य, तीव्रभीतिभ्रमितौ, तस्य वचनं श्रुत्वा प्रणम्य, तत्रतः प्रस्थितवन्तौ; राजानः अपि स्वं स्वं निवेशनं प्रत्यगच्छन्। एकदा, सागराख्यस्य सरसः तटे, बलवान् इन्दुलः उपस्थितः। तस्मिन्नेव समये, हंसाः आकाशात् भूमिं अवतीर्य, इदं वचनं ऊचुः — "स भाग्यवान्, दिव्यरूपधारी।" सागरः नगराणां सरसां च श्रेष्ठतमः। हे इन्दुल, सुविवेकिन्, वयं मनःसरसि स्थिताः। तत्र, शुभां स्त्रियं, सर्वाभरणभूषिताम्, दृष्ट्वा — तां दृष्ट्वा, वयं मोहिताः, अन्यदेशं गतवन्तः; यतोऽत्र त्वत्समः नास्ति, न कमलवदनायाः योग्यः वरः। अतः, त्वं अस्माभिः सह तां देवीं द्रष्टुं यथावत् गन्तव्यम्। सिम्हलद्वीपे रम्ये, आर्यसिंहः राजा राज्यं कृतवान्; सप्त प्रसिद्धा रत्नमयीः रत्ननित्यसंगिनीः तस्य पत्न्यः आसन्। नलिनीसमुद्रे रम्ये, शुभा गिरिजायाः देवालयः स्थितः। सा, तं हंसरूपस्थितं सुंदरं दृष्ट्वा, विविधैः क्रीडाभिः मोहितस्य, तत्र एकवर्षं व्यतीतवती। भक्तिसंभावनात् हर्षोत्कर्षेण, जगदम्बिका सुप्रीता अभवत्; किन्तु, सुखमेव इच्छन्तं तं इन्दुलं महद्व्यथा प्राप्ता। इन्दुलः, सौन्दर्यसम्पन्नः, लंकानगरे निवसति। तत्र, भीषणवचनं श्रुत्वा, तस्य कुलं समग्रं शोकमग्नम्। कृष्णांशः, विलापं दृष्ट्वा, ज्येष्ठं अह्लादं प्रति उवाच — "शृणु, अहं इन्दुलं तव समीपं आनयिष्यामि; त्वं धैर्ये स्थिता भव।" बलखानि, कृष्णांशः, देवसिंहः, तालनः, तैः सह आगताः राजानः, ग्रामाधिपाः, देशपतयः, सर्वे मदोन्मत्ताः राजानः, बलवान् तालनेन विजिताः। रामेण प्रतिष्ठितं शिवं रामेशं पूज्य, ते नलिनीसमुद्रं प्राप्तवन्तः, तत्र निवासं कृतवन्तः। तत्र, आर्यसिंहं प्रति — "हे आर्यसिंह, पारगतान् पुत्रान् समर्पय; अन्यथा, सेनया तव राज्यं विनाशयिष्यामि।" इति पत्रस्य संदेशं श्रुत्वा, राजा सर्वेषां बलाधिकः अभवत्। इन्दुलः, स्तम्भनमन्त्रं स्थाप्य, उत्तमं बाणं गृहीत्वा स्थितः। तस्मिन्नेव दिवसे, सुखशर्मा स्वैः त्रिसहस्रशतानां अनुयायिभिः सहितः, रात्र्युपगमे, इन्द्रपुत्रः वीरः, शतपुत्रैः क्षत्रियैः सह युद्धाय आगतः। तेषां अश्वाः हरितवर्णाः, योगिनां वेशधारीणः; पश्चात्, गृहं गत्वा, तत्रैव सुखेन निवसन्। एवं, षण्मासपर्यन्तं, तयोः सेनयोः युद्धम् अभवत्। मनसिकक्लेशेन पीडितः, स युद्धे विरक्तः अभवत्। देवसिंहं, त्रिकालज्ञं, महायोगिनं, बलसम्पन्नं आह्वय्य, तस्य श्रुत्वा, देवसिंहः उवाच — "महेन्द्रस्य पुत्रः कश्चन अस्ति, सर्वास्त्रविद्, स रात्रौ स्वयमेव आगत्य, सैन्यं नाशयति। अतः, मम साहाय्येन तालनस्य च शीघ्रं विजयी भव; अन्यथा, यमालयं गमिष्यसि।" देवसिंहस्य वचनं श्रुत्वा, अश्वारूढः वीरः, सेनां नौकासु व्यवस्थितवान्। तत्र, बलवान् सेनायाः अर्धं स्थितवान्। अश्वारूढाः सर्वे वीराः युद्धाय सज्जाः। रक्षांसि हत्वा, शोभनं नगरं लुण्ठितम्। ततः, कृष्णस्य शक्तिस्वरूपः राजा अन्तःपुरं प्रविष्टः, यत्र रमणी गीतनृत्यकुशलाः सप्तसखीभिः परिवृतः आसीत्।