एतत् श्रुत्वा परिमला सर्वैः राजभिः सह उपस्थिताः। ततः महात्मा धर्मात्मा वेला पुनः पुनः विलपन् तां सान्त्वयित्वा आकाशमार्गे गच्छति स्म। लक्षणं भीषयित्वा स आगमनचिह्नं हर्षेण गृह्णाति। ततः सप्त पुत्रान् राज्ञा सह परित्यज्य ते दशरात्रं तत्र स्थित्वा, अन्ते निर्गमनाय चित्तं कुर्वन्ति स्म, हे मुने। किन्तु बलवान् राजा भूमिपतेः चरणौ गृहीत्वा, “हे महाराज, तव वधू द्वादशवर्षीया जाता अस्ति। अतः तां परित्यज्य गृहं गच्छ, सुखी भव।” इति उक्त्वा स राजा स्नेहात् तस्य उरः स्पृष्ट्वा भूमिपतिं स्पृशति स्म, तेन राजा रजःभूतः। उभौ राजानौ भग्नास्थौ पावकस्य वैद्यैः उपचारं प्राप्तौ। मलना स्वस्य पुत्रं विवाहात् गृहं प्रतिनिवृत्तं दृष्ट्वा चण्डिकायाः कृपया होमं कृत्वा। सभायाम् लक्षणः वीरः निर्गमनकाले तस्मै उक्तवान्—“शिवाज्ञया द्वौ योगिनौ आकाशमार्गे आगतौ।” तौ मम जयमकरोत्, तीव्रभीत्या मोहितौ, तस्य वाक्यं श्रुत्वा प्रणम्य निर्गतौ, राजानः स्वस्वगृहं प्रत्यागताः। एकदा सागराख्यस्य सरसः तटे इन्दुलः महाबलः स्थितः। तत्र खगाः आकाशात् भूमौ अवतरन्। ते उक्तवन्तः—“स भाग्यवान्, दिव्यरूपधारी।” सागरः नगराणां सरांसां च श्रेष्ठः। हे इन्दुल, त्वं प्राज्ञतमः, वयं मानससरोवरस्थाः। तत्र सर्वाभरणभूषितां शुभां स्त्रीं दृष्ट्वा—तां दृष्ट्वा वयं मोहिताः अन्यदेशं गताः; अत्र तव तुल्यः नास्ति, न कमलवदनायाः योग्यः वरः। अतः त्वं अस्याः देव्या दर्शनाय अस्माभिः सह आरोह। सिम्हलद्वीपे आर्यसिंहः राजा अभवत्; सप्त प्रसिद्धा रत्नमयी रान्यः तस्य प्रियतमाः। नलिनीसमुद्रे गिरिजायाः शुभमन्दिरं स्थितम्। सा तं हंसरूपधारिणं सुन्दरं दृष्ट्वा, तत्र वर्षमेकं विविधक्रीडाभिः मोहित्वा अवसत्। भक्त्या हर्षेण गर्वः उत्पन्नः, जगदम्बिका तुष्टाः। किन्तु सुखमात्रेण इच्छुः तस्य महद् दुःखम् अभवत्। इन्दुलः सौन्दर्ययुक्तः लङ्कापुरीं निवसति स्म। तत्र तस्य कुलं तैः घोरवाक्यैः श्रुत्वा विलपितम्। कृष्णांशः विलपन्तं दृष्ट्वा, अह्लादं ज्येष्ठं उवाच—“शृणु, अहं इन्दुलं तव समीपं आनयिष्यामि; त्वं धैर्ये स्थितः भव।” बलखानि, कृष्णांशः, देवसिंहः, तालनः, तथा मार्गे आगताः राजानः ग्रामाध्यक्षैः प्रदेशपतिभिः सह। सर्वे मदोन्मत्ताः राजानः महाबली तालनेन विजिता। ते रामेण स्थापितं रामेशं शिवं पूज्य, नलिनीसमुद्रं प्राप्त्वा तत्र निवासं कृतवन्तः। “हे आर्यसिंह, तव पुत्रान् ये पारं गता, तान् समर्पय; अन्यथा सेनया त्वां जित्वा राज्यं नाशयिष्यामि।” इति पत्रस्य संदेशं श्रुत्वा राजा सर्वेषां बलवत्तरः। इन्दुलः स्थम्भनमन्त्रं स्थाप्य उत्तमं शरं गृह्णाति। तस्मिन्नेव दिने सुखशर्मा स्वैः त्रिलक्षैः अनुयायिभिः सह। रात्र्याः आगमे इन्द्रपुत्रः महाबलः युद्धाय आगतः, शतपुत्रैः क्षत्रियैः सह। तेषां अश्वाः हरितवर्णाः, ते तपस्विवेषधारिणः; पश्चात् गृहं प्राप्त्वा तैः सह सुखेन निवसति।