अजितः श्रीकृष्णांशः तस्य भागः आकाशमार्गेण राजमहालयं प्रति गतवान्। ततः वीरः लक्षणः स्वीयान् उत्तमान् बन्धान् परित्यज्य, पवित्रग्रन्थान् च पालकीं च गृहीत्वा स्वयम् शिविरं प्राप्तवान्। तस्य समये सर्वे अपि जनाः मूर्छां परित्यज्य सर्वत्र, स्वीयैः अनुयायिभिः सह, शतं नृपानां हतान् रक्तप्रवाहैः पश्यन्ति स्म। विवाहसमाप्तौ सर्वे जनाः शिविरं प्राप्तवन्तः। ततः शूरवीराः सह सहस्रपुत्रैः भोजनं कृतवन्तः। तैः सहस्रवीरान् हत्वा पुनः बलाढ्यान् बन्धनं कृतवन्तः। शक्तिमान् राजा लक्षणः शतसहस्रं सुवर्णमयं द्रव्यं गृहीत्वा। राजन्, प्रद्योतपुत्रः लक्षणः अतिशयबलवान् आसीत्। इदं श्रुत्वा परिमलः सर्वैः नृपैः सहितः आगतः। तदा महात्मा वेला पुनः पुनः विलप्य, तां सान्त्व्य, आकाशमार्गेण गतवान्। लक्षणं धम्कृत्य, आगमनचिह्नं हर्षेण गृहीत्वा। सप्तपुत्रान् राज्ञा सह त्यक्त्वा, दशरात्रं तत्र स्थित्वा, समाप्ते इच्छया गन्तुं प्रवृत्तः, ऋषे। किन्तु बलवान् राजा भूमिपतिं चरणौ गृहीत्वा। महराजन्, तव वधू द्वादशवर्षीया जाता। अतः त्वं तां त्यक्त्वा गृहं गच्छ, सुखी भव। एवं उक्त्वा राजा स्नेहेन तं गोदाम् स्पृशति स्म; भूमिपतिं स्पृशति, तेन राजा रजःभूतः। उभौ नृपौ भग्नास्थी, पावकवैद्यैः चिकित्सितौ। मलना स्वपुत्रं विवाहानन्तरं गृहं प्राप्तं दृष्ट्वा, चण्डिकायाः कृपया होमं कृतवती। सभायां लक्षणः तस्मै निर्गमनकाले उक्तवान्—शिवाज्ञया द्वौ योगिनौ आकाशमार्गेण आगतौ। तौ, मां जित्वा, तीव्रभीतिभिः मोहितौ, तं नमस्कृत्य गत्वा, नृपाः स्वगृहं प्रतिगता। एकदा सागराख्यसरोवरतीरे बलवान् इन्दुलः स्थितः। तस्मिन् समये हंसाः आकाशात् भूमिं अगच्छन्। तैः इदं वाक्यम् उक्तम्—'स भाग्यशाली, दिव्यरूपः।' सागरः नगराणां सरोवराणां च श्रेष्ठः। हे इन्दुल, महाबुद्धे, वयं मानससरोवरे स्थिताः। तत्र सर्वाभरणभूषितां शुभां स्त्रीं दृष्ट्वा—तां दृष्ट्वा वयं मोहिताः, अन्यदेशं गतवन्तः; अत्र तव तुल्यः कोऽपि नास्ति, न वा कमलवदनायाः योग्यः वरः। अतः त्वं अस्माभिः सह तां देवीं द्रष्टुं आरोह। सिम्हलद्वीपे सुन्दरस्थले आर्यसिंहः राजा राज्यं कृतवान्; सप्त प्रसिद्धा रत्ननिभा रानीः तस्य प्रियतमाः। नलिनीसागरे रम्ये गिरिजायाः शुभमन्दिरं स्थितम्। सा तं हंसरूपस्थं सुन्दरं दृष्ट्वा, तत्र एकवर्षं विविधविलासैः मोदिता। भक्त्या हर्षेण गर्वो जातः, जगदम्बिका तुष्टा अभवत्। किन्तु सुखेच्छु इन्दुलाय महान् दुःखः प्राप्तः। इन्दुलः सौन्दर्ययुक्तः लङ्कापुर्यां निवसति स्म। तस्य भयानकवाक्यं श्रुत्वा, कुटुम्बं विलपितम्। कृष्णांशः विलापं दृष्ट्वा, आह्लादं ज्येष्ठं उक्तवान्—'शृणु, अहं इन्दुलं तव समीपं आनयिष्यामि; त्वं धैर्ये स्थितः भव।' बलखानि, कृष्णांशः, देवसिंहः, तालनः...